Μ|ετέωρος

Περπατώντας με τα δάκρυα της γέννησης του ακόμα στο πρόσωπο – πρέπει πια να είναι κοντά στα 40 – προσπάθησε να διασχίσει κάθετα την Βασιλίσσης Σοφίας, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Τις τελευταίες μέρες δεν περνούσε από τις διαβάσεις, προτιμούσε να σταματάει εκείνος τα αυτοκίνητα, εμφανιζόμενος ξαφνικά μπροστά τους την τελευταία στιγμή, προκαλώντας χάος και ατελείωτες βρισιές (τις πιο πρωτότυπες εκ των οποίων σημείωνε για να τις χρησιμοποιήσει με τη σειρά του αργότερα στις στιγμές του ασυγκράτητου θυμού του). Σήμερα αποφάσισε να δοκιμάσει τα φρένα ενός ασημί Toyota Yaris, μοντέλο του 2005, που το οδηγούσε ένας αδύνατος κύριος, γύρω στα…

Συνέχιση ανάγνωσης

La Mer(e)

Σε κοιτάω την ώρα που ανακατεύεις τη ζάχαρη στον καφέ. Το χέρι σου τρέμει, λίγο από το κρύο, λίγο από την έμφυτη ανασφάλεια σου ότι ακόμα και την πιο απλή κίνηση μπορεί να την κάνεις λάθος. Την ώρα που βγάζεις το κουτάλι από το φλυτζάνι, λίγη κρέμα τινάζεται πάνω στο τραπέζι. Τη σκουπίζεις με μια χαρτοπετσέτα και χαμογελάς. Αρκούν λίγες σταγόνες κρέμας καπουτσίνο σε ένα τραπέζι καφετέριας για να επιβεβαιώσεις ότι μονίμως θα νικιέσαι.

Συνέχιση ανάγνωσης

Δίσκος

Ένας δίσκος ακούγεται από το υπνοδωμάτιο, έχει τραγούδια δικά σου, δικά μου, τα γέλια μας, τους ήχους από τις παραλίες της Σερίφου, τον αέρα που κατοικεί στα χωριά της Τήνου, τις φωνές από τα γαμήσια μας, τους αναστεναγμούς στα ιδρωμένα σεντόνια μας, τον απόκοσμο ήχο των σωμάτων που τυλίγονται για να γίνουν ένα, μέχρι που ανατριχιάζουν από την εγγύτητα και απομακρύνονται φοβισμένα.

Συνέχιση ανάγνωσης

Φόρτωση…

Something went wrong. Please refresh the page and/or try again.

Mixtapes

Φόρτωση…

Something went wrong. Please refresh the page and/or try again.

Three shots of happy, One shot of sad

Radiobubble

Social

A Beat More

Δε φανταζόμουν

– Τι εύχεσαι για το νέο έτος; – Να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά. Η πρώτη λέξη ξεκίνησε ψηλά από την πλάτη, στο ύψος του αυχένα περίπου, εκεί που ένα μικρό κόκκαλο της σπονδυλικής στήλης πετάγεται λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα, σαν να ασφυκτιά κάτω από το δέρμα και θέλει να το τρυπήσει. Η ζεστή της ανάσα προκάλεσε την πρώτη πληγή και λίγο πυρετό – δε φανταζόμουν ποτέ ότι η θερμοκρασία των λέξεων μπορεί να μετρηθεί με την κλίμακα Κελσίου. 

Συνέχιση ανάγνωσης

Να επιτρέπεις να κερδίζει

Φεύγουμε πάλι μόνο για το ταξίδι, άσε τον Καβαφη στην άκρη, τώρα είμαστε εσύ κι εγώ και καμία ποίηση δεν κατάφερε ακόμα να μιλήσει για εμάς. Χανόμαστε στους δρόμους της ξένης πόλης με τη λαχτάρα του αγνώστου, δες αυτό το στενό, θα μπορούσε να είναι το σπίτι μας, δες τα νερά του ποταμού πώς μαυρίζουν τον χειμώνα, θα μπορούσαν να είναι τα άγχη μας, δες τα γυμνά πλατάνια, ειναι το σώμα σου ένα πρωινό Κυριακής. Περπατάμε σε δρόμους γεμάτους στρατιώτες, τα παρατεταμένα όπλα τους ξεγελιούνται ότι σκορπίζουν ζωή αντί για θάνατο, σε ρωτάω αν φοβάσαι, χαμογελάς και μου δείχνεις ένα…

Συνέχιση ανάγνωσης

Δεν είναι διαθέσιμος

Μια μπάρα κι αυτό το σκαμπό αρκεί, χαμηλώστε μόνο λίγο τα φώτα, δεν βοηθάει κανέναν να φωτίζονται οι νύχτες του.   Τα βράδια στα μπαρ των μοναχικών ο αέρας μυρίζει εγκατάλειψη και μια νέα ζωή, μόνο εκεί παράγεται αυτό το μίγμα, την ώρα που το ρούμι μπερδεύεται με τη ξεθυμασμένη coca cola. Τα ποτά σερβίρονται στο μεταίχμιο του κύκλου, δεν είναι ποτέ σίγουρος αν το διπλανό βλέμμα που κοιτάει τον μπάρμαν χρειάζεται μια βότκα ακόμα για να ξεκινήσει ή για να τελειώσει όσα το έφεραν εδώ. Τις περισσότερες φορές κρατιέται απλά από ένα ποτήρι με παγάκια κι αδιάφορο ποτό, αφήνει τη…

Συνέχιση ανάγνωσης

Φόρτωση…

Something went wrong. Please refresh the page and/or try again.