Where will we be?

Rene Magritte, The Empire of Light
Rene Magritte, The Empire of Light

Συνήθως ξυπνάει με ένα στίχο από τραγούδι καρφωμένο στο μυαλό – σήμερα ήταν το for years I used to put my head inside the speakers, in the hallway when you get too high and talk forever και μετά, συνειρμικά, άρχισε να μουρμουράει won’t it be strange when we’re all fully grown? Μέχρι να κάνει τα επτά βήματα που χωρίζουν το υπνοδωμάτιο από το σαλόνι μια σύντομη ταχυκαρδία ήρθε να προστεθεί στην ούτως ή άλλως πρωινή δυσφορία. Μπρίκι,  νερό, γκαζάκι, αναπτήρας, καφές, κουτάλι – οι αυτόματες κινήσεις των 06:34 είναι αδιαπραγμάτευτες, ανεξαρτήτως στίχων, ταχυκαρδιών και λοιπών έκτακτων καιρικών φαινομένων. Γιατί αν δεν συμβούν αυτές, δεν θα έρθουν οι επόμενες των 06:52, που με τη σειρά τους θα φέρουν τις επόμενες των 07:19 και μετά κι άλλες κι άλλες, μέχρι να δύσει επιτέλους ο ήλιος και πάψει να φωτίζει επίμονα τη μία και μοναδική σκέψη που προσπαθεί εδώ και χρόνια να μπει σε λόγια απρογραμμάτιστα: (*)

Continue reading «Where will we be?»

Δε φανταζόμουν

georgia-okeeffe-blue-line

– Τι εύχεσαι για το νέο έτος;

– Να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά.

Η πρώτη λέξη ξεκίνησε ψηλά από την πλάτη, στο ύψος του αυχένα περίπου, εκεί που ένα μικρό κόκκαλο της σπονδυλικής στήλης πετάγεται λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα, σαν να ασφυκτιά κάτω από το δέρμα και θέλει να το τρυπήσει. Η ζεστή της ανάσα προκάλεσε την πρώτη πληγή και λίγο πυρετό – δε φανταζόμουν ποτέ ότι η θερμοκρασία των λέξεων μπορεί να μετρηθεί με την κλίμακα Κελσίου.  Continue reading «Δε φανταζόμουν»

Να επιτρέπεις να κερδίζει

img_0004

Φεύγουμε πάλι μόνο για το ταξίδι, άσε τον Καβαφη στην άκρη, τώρα είμαστε εσύ κι εγώ και καμία ποίηση δεν κατάφερε ακόμα να μιλήσει για εμάς. Χανόμαστε στους δρόμους της ξένης πόλης με τη λαχτάρα του αγνώστου, δες αυτό το στενό, θα μπορούσε να είναι το σπίτι μας, δες τα νερά του ποταμού πώς μαυρίζουν τον χειμώνα, θα μπορούσαν να είναι τα άγχη μας, δες τα γυμνά πλατάνια, ειναι το σώμα σου ένα πρωινό Κυριακής. Περπατάμε σε δρόμους γεμάτους στρατιώτες, τα παρατεταμένα όπλα τους ξεγελιούνται ότι σκορπίζουν ζωή αντί για θάνατο, σε ρωτάω αν φοβάσαι, χαμογελάς και μου δείχνεις ένα ποντίκι που τρώει τα πεταμένα ψίχουλα που πέταξε ο μπροστινός διαβάτης.  Continue reading «Να επιτρέπεις να κερδίζει»

Δεν είναι διαθέσιμος

img_0005

Μια μπάρα κι αυτό το σκαμπό αρκεί, χαμηλώστε μόνο λίγο τα φώτα, δεν βοηθάει κανέναν να φωτίζονται οι νύχτες του.  

Τα βράδια στα μπαρ των μοναχικών ο αέρας μυρίζει εγκατάλειψη και μια νέα ζωή, μόνο εκεί παράγεται αυτό το μίγμα, την ώρα που το ρούμι μπερδεύεται με τη ξεθυμασμένη coca cola. Τα ποτά σερβίρονται στο μεταίχμιο του κύκλου, δεν είναι ποτέ σίγουρος αν το διπλανό βλέμμα που κοιτάει τον μπάρμαν χρειάζεται μια βότκα ακόμα για να ξεκινήσει ή για να τελειώσει όσα το έφεραν εδώ. Τις περισσότερες φορές κρατιέται απλά από ένα ποτήρι με παγάκια κι αδιάφορο ποτό, αφήνει τη ζάλη να νικήσει τη ντροπή και τα ρεφρέν να πατήσουν τη βαλβίδα αποσυμπίεσης.  Continue reading «Δεν είναι διαθέσιμος»

Μαθήματα υποκριτικής

img_0006

Στέκομαι έξω από την πόρτα σαν να είμαι εγώ, κλείνομαι στο μαύρο κουτί σαν να είμαι άλλος. Κοιτάω τις δυο φιγούρες και τις συγκρίνω, έξω σκύβω το κεφάλι και καταπίνω τον θυμό, μέσα σε κοιτάω στα μάτια και σε σκοτώνω, έξω σωπαίνω και συμβιβάζομαι, μέσα φωνάζω και σε σπρώχνω με δύναμη πάνω στις καρέκλες, έξω αφήνω τη λήθη να επιβληθεί στα βράδια, μέσα θυμάμαι κάθε βήμα στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Όσα με δυσκολεύουν γίνονται χάδια, όσα με ευχαριστούν ανοίγουν πληγές, οι προσευχές ψιθυρίζονται σε στιγμές γιορτής και τα γέλια ξεσπούν στα πιο πηχτά σκοτάδια.  Continue reading «Μαθήματα υποκριτικής»