Ένα βλέμμα

Παλεύεις χρόνια να βάλεις τα πράγματα στην θέση τους, ψάχνοντας τα σωστά κουτιά, αφήνεσαι να πιστέψεις ότι αν διαλέξεις ένα καφέ κουτί για τα πεσμένα κλαδιά του Νοέμβρη κι ένα άσπρο για τα βότσαλα από το νησί, θα τακτοποιηθούν αυτόματα τα δάση και οι θάλασσες, χωρίς να πιάνουν χώρο όταν δεν χρειάζονται, έτοιμα όμως να ανασυρθούν όταν τα έχεις ανάγκη.
Δε σου περνάει καθόλου από το μυαλό ότι ο μόνος τρόπος να τοποθετηθούν τα δάση και οι θάλασσες είναι να πέσουν με φόρα το ένα πάνω στο άλλο, να κατρακυλήσουν οι κορμοί των δέντρων στις πλαγιές μέχρι να συναντήσουν το πρώτο κύμα, κι ύστερα να φουσκώσει η θάλασσα μέχρι να κατακτήσει τις κορυφές των βουνών. Αφήνεσαι να νομίζεις ότι το δάσος θέλει το βουνό του και το κύμα την θάλασσα, και ξεχνάς μονίμως πόσο πυκνή βλάστηση έχει ο βυθός, ή πόσο νερό κρύβεται στις ρίζες των δέντρων.
Ύστερα βάζεις τα γεγονότα σε σειρά προσπαθώντας να καταλάβεις πώς έφτασες στο σήμερα και δεν φαντάζεσαι καθόλου ότι όσα συμβαίνουν δεν ακολουθούν τον χρόνο, λες και δεν ήταν σήμερα το πρωί, που βρήκες την απάντηση σε μια ερώτηση που σου έκαναν 20 είκοσι χρόνια πριν, λες και δεν εξαρτάται ο ύπνος σου, από όσα φοβάσαι για το μέλλον. Η δυσκολία βέβαια δεν είναι να καταλάβεις ότι ο χρόνος είναι μπερδεμένος, η δυσκολία είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που απάντησε 20 χρόνια μετά. Για να μην μιλήσουμε για το πώς προχωράς τώρα που βρήκες την απάντηση.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ένα βλέμμα»

Μ|ετέωρος

The Calm Sea, Gustave Courbet, 1969

Περπατώντας με τα δάκρυα της γέννησης του ακόμα στο πρόσωπο – πρέπει πια να είναι κοντά στα 40 – προσπάθησε να διασχίσει κάθετα την Βασιλίσσης Σοφίας, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Τις τελευταίες μέρες δεν περνούσε από τις διαβάσεις, προτιμούσε να σταματάει εκείνος τα αυτοκίνητα, εμφανιζόμενος ξαφνικά μπροστά τους την τελευταία στιγμή, προκαλώντας χάος και ατελείωτες βρισιές (τις πιο πρωτότυπες εκ των οποίων σημείωνε για να τις χρησιμοποιήσει με τη σειρά του αργότερα στις στιγμές του ασυγκράτητου θυμού του). Σήμερα αποφάσισε να δοκιμάσει τα φρένα ενός ασημί Toyota Yaris, μοντέλο του 2005, που το οδηγούσε ένας αδύνατος κύριος, γύρω στα 65, με αραιά άσπρα μαλλιά στο κεφάλι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Μ|ετέωρος»

Mixtape #7 | Η νέα απόσταση

Mark Rothko, Black on grey

Συζητάμε πώς θα είναι όταν γυρίσω στο γραφείο. Καλύτερα να αποφύγεις το μετρό, μου λες, καλύτερα να χρησιμοποιείς το αυτοκίνητο. Περίεργο. Στην εποχή της νέας απόστασης, το αυτοκίνητο δεν είναι το μέσο που σε πηγαίνει στους άλλους, αλλά εκείνο που σε προστατεύει από αυτούς.

Συνέχεια ανάγνωσης «Mixtape #7 | Η νέα απόσταση»

Mixtape #6 | Your Pale Blue Eyes

Eternity and a day
Eternity and a day

Τώρα που βλέπω τι ακολούθησε και σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει παρακάτω, καταλαβαίνω πόσο έξυπνη κίνηση ήταν το να φύγεις. Γιατί όλα τα άντεχες, εκτός από την απουσία του αγγίγματος.

Συνέχεια ανάγνωσης «Mixtape #6 | Your Pale Blue Eyes»

Mixtape #3 | Υπομονή

Patience, Hans Sebald Beham

Μέχρι η γη να κλείσει άλλη μια ελλειπτική τροχιά γύρω από τον ήλιο – ονόμασε την έτος, αλγεβρική εξίσωση ή απλώς μια κίνηση που για να ολοκληρωθεί πρέπει να συναντήσει την αρχή της – μαθαίνεις ότι, κάποιες φορές, το δυσκολότερο μάθημα έρχεται όταν νομίζεις ότι δεν έμαθες τίποτα. Και έτσι μαθαίνεις να κάνεις υπομονή.

Συνέχεια ανάγνωσης «Mixtape #3 | Υπομονή»

Mixtape #2 | Τα πλήκτρα

Piano Practice Interrupted, Willem Bartel van der Kooi

Πέμπτη βράδυ, κατεβαίνω την Ερμού με μια τσάντα στην πλάτη και μια δυσάρεστη επέτειο να βαραίνει το υπόλοιπο σώμα. Παρατηρώ το παιδί με το ακορντεόν, έχει βρει τον μπελά του από ένα μικρότερο πιτσιρίκι, που δεν προτίθεται να φύγει αν δεν πατήσει όλα τα πλήκτρα με τα μικρά του δαχτυλάκια, δεν πρόκειται να φύγει αν δεν ακούσει και την τελευταία νότα που μπορεί να βγάλει το ακορντεόν. Το παιδί παραδίνεται και αρχίζει να ανοιγοκλείνει το ακορντεόν, πιάνει τα δάχτυλα του πιτσιρικιού και πατώντας μαζί τα πλήκτρα αρχίζει να παίζει μια μελωδία. Ο κόσμος στέκεται και κοιτάει, κανείς δε νοιάζεται αν οι νότες είναι φάλτσες, το μόνο που μοιάζει να βγάζει νόημα είναι το πώς θα μάθουμε να πατάμε τα πλήκτρα μαζί.  

Συνέχεια ανάγνωσης «Mixtape #2 | Τα πλήκτρα»

La Mer(e)

Children of the Sea, Jozef Israëls

Σε κοιτάω την ώρα που ανακατεύεις τη ζάχαρη στον καφέ. Το χέρι σου τρέμει, λίγο από το κρύο, λίγο από την έμφυτη ανασφάλεια σου ότι ακόμα και την πιο απλή κίνηση μπορεί να την κάνεις λάθος. Την ώρα που βγάζεις το κουτάλι από το φλυτζάνι, λίγη κρέμα τινάζεται πάνω στο τραπέζι. Τη σκουπίζεις με μια χαρτοπετσέτα και χαμογελάς. Αρκούν λίγες σταγόνες κρέμας καπουτσίνο σε ένα τραπέζι καφετέριας για να επιβεβαιώσεις ότι μονίμως θα νικιέσαι.

Συνέχεια ανάγνωσης «La Mer(e)»