Επιστροφή στη Μονοτονία

Επεισόδιο Έβδομο

Το μεσημέρι το χωριό κοιμάται. Ξαπλωμένος στην πίσω βεράντα στον καναπέ-κρεβάτι προσπαθείς να διαβάσεις για τρίτη φορά τις συλλογές με τα Μίκυ Μάους, τον Λοχαγό Μαρξ, τα Σαΐνια και τα Αλμανάκο, αντικρούοντας ταυτόχρονα τις επιδρομές από σφήκες, μπούμπουρες, κουνούπια-ελικόπτερα και λοιπά πετούμενα που και αυτό το καλοκαίρι θέλουν να σου πιουν το αίμα –ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Αν είσαι τυχερός και λείπει η Γιώτα στην αγορά*, θα έχεις δικό σου και το κασετόφωνο, θα το έχεις ακουμπήσει σε μια καρέκλα δίπλα σου και θα το έχεις αφήσει να παίζει μια από τις κασέτες που έγραψε τον χειμώνα, συνήθως με τίτλο «ΞΕΝΑ-BLUES» ή «ΞΕΝΑ-ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ». Έτσι, ενώ ο θείος Σκρουτζ θα προσγειώνεται στην Τρα Λα Λα ή θα επιστρέφει στην Μονοτονία, εσύ θα σιγοτραγουδάς «And I sing hey-yeah-yea-eah, eah hey yea yea, I said hey! what’s goin’ on» (και αυτό θα είναι αρκετό για να σε θεωρήσουν παιδί – θαύμα, αφού ακόμα δεν ξέρεις αγγλικά).

Εντωμεταξύ τα σύννεφα αρχίζουν και μαζεύονται απειλητικά πάνω από τις σκεπές, ο ουρανός σκοτεινιάζει, το αεράκι σε αναγκάζει να σκεπαστείς με ένα σεντόνι,  οι κότες κουρνιάζουν στο κοτέτσι, τα πουλιά πετούν νευρικά κάνοντας περίεργους σχηματισμούς και μια φωνή ακούγεται από το υπερπέραν: “Γιώργοοο, μπες μέσα πουλάκιμ’ ,το ετοιμάζει για βροχή”.

Σηκώνεσαι νωχελικά, βάζεις όπως όπως τα περιοδικά σου στις σακούλες τους και μπαίνεις μέσα, ενώ οι πρώτες ψιχάλες αρχίζουν να χτυπούν στα κεραμίδια. Ανάβεις το πορτατίφ δίπλα στο κρεβάτι και χώνεσαι κάτω από τις κουβέρτες. Από το ανοιχτό παράθυρο ακούς την βροχή που έχει πια δυναμώσει αλλά αυτό που απολαμβάνεις περισσότερο από όλα είναι η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος που διαχέεται στην ατμόσφαιρα – αυτή η ίδια μυρωδιά είναι που θα σε ακολουθεί και όλο τον χειμώνα στο τσιμεντένιο Ηράκλειο, με την μύτη σου να αρνείται πεισματικά να την αποχωριστεί. Όπως πάντα, την ώρα που ο Ντόναλντ θα χάνει ένα ακόμα βραβείο από τον Γκαστόνε εσύ θα κλείνεις τα μάτια σου και θα αρχίζεις να ονειρεύεσαι ότι είσαι ένας από τους ήρωες στις Παπιοπεριπέτειες, το τέταρτο ανιψάκι συνήθως, ο Βούι.

Όταν θα ξυπνήσεις η βροχή θα έχει σταματήσει, ο μπαμπάς θα έχει ήδη ανέβει στην αγορά και η γιαγιά σου θα πίνει καφέ στην αυλή. Θα σηκωθείς, θα βάλεις την φόρμα σου, θα κατέβεις κάτω, θα σφηνώσεις την μπάλα του μπάσκετ στο τιμόνι του ποδηλάτου και θα φύγεις για το γήπεδο.

(…συνεχίζεται…)

* Αν όχι το παραπάνω ειδυλιακό σκηνικό μετατρέπεται σε:

– Γιωργοοοο, που είναι το κασετόφωνο?

– Το έχω πάρει εδώ, έξω, για να ακούσω λίγη μουσική..(όχι ρε γαμώτι, με τσάκωσε..)

– Το θέλω όμως Γιωργάκη, πρέπει να ακούσω τι γίνεται στη Μπουρκίνα Φάσο, κάτι άκουσα για πραξικόπημα..

– Άσε μας ρε Γιώτα με τη Λουμπίνα Τάσο.. (αυτό το κορίτσι όλο με βλακείες ασχολείται, να δεις που μια μέρα θα γίνει δημοσιογράφος..)

– Δεν θα το πω δεύτερη φορά, φέρε μέσα το κασετόφωνο ΤΩΡΑ..!

– Μα το θέλω κι εγώωωωωω…..(που να σου πέσει η βόμβα από την Κουρκουμπίνα Λάσο στο κεφάλι σου να ησυχάσουμε..)

– Ναι αλλά είναι δικό μου, ΤΕΛΕΙΩΝΕ..!

– Καλά, μη φωνάζεις, σπαστικιά, στο φέρνω τώρα.. (που να σου κολλήσει το ράδιο και να ακούς όλη μέρα τον εξάψαλμο από τον Εκκλησία FM)

– Τι μουρμουράς? Άστο εδώ και φύγε..

– Ορίστε…Θα το βάλεις λίγο δυνατά τουλάχιστον να ακούω κι εγώ? (όλο και κάποιο τραγούδι θα βάζουν ανάμεσα στις ειδήσεις, δε μπορεί..)

– Θα το  βάλω..

– 🙂

– 🙂

Advertisements

3 thoughts on “Επιστροφή στη Μονοτονία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s