Αθλοπαιδιές

Επεισόδιο Όγδοο

Στο δημοτικό ήσουν τρομερά αθλητικός τύπος, όταν σε έψαχναν 9 στις 10 φορές σε έβρισκαν ή πάνω στο ποδήλατό σου ή κάτω από μια μπασκέτα. Τον χειμώνα είχες γραφτεί και σε μια ομάδα μπάσκετ και είχες ξεχωρίσει ως κλασικό δυάρι, δηλαδή λίγο κατεβάζω την μπάλα, λίγο σουτάρω, λίγο σκουπίζω το παρκέ. Στο χωριό το όραμα των ντόπιων – κυρίως όσων είχαν μεταναστεύσει για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αμερική – είχε συμβάλλει στο να δημιουργηθεί ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με χλοοτάπητα τοπικών προδιαγραφών, δηλαδή πέτρες, αγκάθια, θάμνοι μισού μέτρου και περιτώματα αγελάδων αλλά και ένα γήπεδο μπάσκετ με πολύχρωμη διαγράμμιση στα πρότυπα του NBA – το μόνο που σε προσγείωνε ανώμαλα στην ελληνική πραγματικότητα ήταν όταν έψαχνες την μπάλα στον διπλανό γκρεμό ανάμεσα στις βατομουριές μετά από άλλο ένα άστοχο τρίποντο.

Όταν έφτανες εκεί τα απογεύματα οι άλλοι είχαν ήδη ξεκινήσει τα χαλαρά σουτάκια στο ποδόσφαιρο. Άφηνες το ποδήλατο σε ασφαλές σημείο – αν και όλο και κάποιος θα βρισκόταν να το πετύχει πάνω στην προσπάθεια του να «κρεμάσει τον τερματοφύλακα» ή «να το βάλει στο γάμα» – και έμπαινες απευθείας στο γήπεδο από την τρύπα που είχατε φτιάξει στο συρματόπλεγμα  ακριβώς στην πίσω μεριά του τέρματος (αν ήσουν τυχερός κανείς δεν θα επιχειρούσε σουτ εκείνη τη στιγμή). Εσύ με το ποδόσφαιρο δεν τα πήγαινες και πολύ καλά, προτιμούσες πάντα να γίνεις Γκάλης αντί Σαραβάκος, οπότε για το καλό όλων όταν ξεκινούσε το παιχνίδι καθόσουν στην άμυνα και απλά φώναζες στους επιθετικούς να γυρίσουν να μαρκάρουν ή ακόμα καλύτερα έμπαινες τερματοφύλακας και κάθε φορά που «έτρωγες» γκολ είχες την δικαιολογία έτοιμη αφού «μείνατε όλοι στην επίθεση και δεν υπήρχε κανείς στην άμυνα για να τον κόψει» ή «γυρίσατε όλοι στην άμυνα, μαζευτήκατε μπροστά μου και δεν έβλεπα από πού θα μου έρθει η μπάλα«.

Γενικά φροντίζατε να χωρίζετε τις ομάδες βάσει δυναμικής, ξεκινούσε ο ένας επίδοξος Ντέταρι από τη μια και ο άλλος wanna be Μπατίστα-Μπατίσταμετημπάλα από την άλλη και διάλεγαν διαδοχικά ποιους θέλουν στην ομάδα τους – η δική σου σειρά για έναν ανεξήγητο λόγο ερχόταν πάντα προτελευταία ή και τελευταία, πολλές φορές μάλιστα γινόσουν και αντικείμενο διαπραγμάτευσης του στυλ «αν θέλεις να πάρω τον χοντρό στην ομάδα θα πρέπει να μου δώσεις και άλλον έναν» ή «πάρε εσύ αυτόν κι ας μείνω εγώ με λιγότερους παίχτες». Εσύ πολύ το διασκέδαζες όλο αυτό γιατί με το μυαλό που κουβαλούσες τότε νόμιζες ότι οι άλλοι σφάζονται για πάρτη σου και η μόνη σου αγωνία ήταν να μην πας με την ομάδα που έβγαζε τις μπλούζες – αν τύχαινε και ήσουνα με αυτήν έτρεχες να κατσικωθείς κάτω απο το τέρμα, αφού ο τερματοφύλακας πρέπει πάντα να είναι ντυμένος.

Αν ήσουν τυχερός το πολύ μετά από μια ώρα θα βρισκόταν κάποιος άλλος να πάρει την θέση σου και εσύ θα έτρεχες γεμάτος χαρά προς το γήπεδο του μπάσκετ. Εκεί ένιωθες λίγο σαν βασιλιάς, η κορυφή της μπασκέτας ήταν ο θρόνος σου, η γραμμή του τριπόντου οριοθετούσε το βασίλειό σου και το ταμπλό ήταν ο καλύτερός σου σύμμαχος. Η Spalding έμοιαζε σαν φυσική προέκταση του χεριού σου, κάθε φορά που έκανες σουτ νόμιζες ότι το σώμα σου πετάει στην ίδια τροχιά με την μπάλα και όταν κατάφερνες να βάλεις τρίποντο το πανηγύριζες σαν να είχες κερδίσει το Διαπλανητικό Πρωτάθλημα. Με λίγα λόγια γύρω από την μπασκέτα μπορούσες να κάνεις το κομμάτι σου, έβαζες καλάθια στα τυφλά, κοκορευόσουν για την ευστοχία σου στις βολές, έκανες εντυπωσιακά μπασίματα και κατέληγες να τρως σαβούρες που απλά αναδείκνυαν το ταλέντο σου.

Το μόνο που σου χαλούσε την διάθεση ήταν η επιμονή του ήλιου να κρύβεται πίσω από τα βουνά πάνω που «ειμαστε 156-150, να πάμε μέχρι τα διακόσια?» ή όταν «ε δεν έγινε και τίποτα που το έβαλες από την άλλη άκρη του γηπέδου, κάτσε εσύ εδώ και πάω εγώ στην πάνω γειτονιά και θα το βάλω από εκεί«. Έτσι, με το που έπεφτε το πρώτο σκοτάδι μαζεύατε τις μπάλες, παίρνατε την κατηφόρα για το χωριό και δίνατε ραντεβού ξανά στις εννιά «για αγαλματάκια ακούνητα».

(συνεχίζεται…)

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

One thought on “Αθλοπαιδιές”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s