Ping Pong

Επεισόδιο Ενδέκατο

Ξυπνάς και έχεις μεγαλώσει λίγο. Στο σχολείο δεν έχεις πια έναν δάσκαλο αλλά πολλούς καθηγητές και αυτό σε μπερδεύει λίγο, δυσκολεύεσαι να συνδυάσεις το όνομα του καθηγητή με το μάθημα που κάνει και έτσι ενώ ετοιμάζεσαι πανευτυχής να σηκωθείς να λύσεις μια άσκηση στα μαθηματικά, καταλήγεις να ρεζιλεύεσαι προσπαθώντας να θυμηθείς τι συμφώνησαν στην συνθήκη των Σέρβων – πάλι λάθος, των Σεβρών είπαμε, κάθισε κάτω επιτέλους! Στο χωριό όλα αυτά ευτυχώς αποτελούν μια μακρινή ανάμνηση, τα μοναδικά βιβλία που κουβαλάς είναι οι «Χαμηλές Πτήσεις» του Αρκά και ο «Ζορμπάς’ του Καζαντζάκη και το μόνο που δυσκολεύεσαι να συνδυάσεις είναι η μπλε Fruit of the Loom με την μπλε abibas βερμούδα. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι φουριόζος, φοράς ό,τι βρεις μπροστά σου και βγαίνεις στην βεράντα. Στην απέναντι πλαγιά το σπίτι της Λ. και της Δ. μόλις που ξεχωρίζει ανάμεσα στα δέντρα και εσύ προσπαθείς να καταλάβεις αν επιτέλους έχει ανοιχτά παραθυρόφυλλα ή θα περάσεις άλλη μια μέρα του Ιουλίου περιμένοντας να ξεκινήσει το καλοκαίρι. Η λύτρωση έρχεται όπως πάντα από τα χείλη της γιαγιάς σου:

Γιώργο, ξύπνησεεες? Πρέπει να ήρθαν οι κοπελούδες πέρα στου Κουρ’μπέελ’, είδα το αυτοκίνητο να περνά την στροφή πριν από μισή ώρα.

(Ήρθαν! Επιτέλους! Πριν από μισή ώρα, αρά λογικά θα έχουν προλάβει να ξεφορτώσουν, να ξεπακετάρουν, να αδειάσουν τις βαλίτσες, να γεμίσουν τις ντουλάπες, να ανοίξουν το σπίτι για να αεριστεί, να το κλείσουν για να ζεσταθεί και τώρα σίγουρα με περιμένουν στην κάτω αυλή μπροστά από το τραπέζι του ping pong για την πρώτη μας παρτίδα!)

Εντάξει γιαγιά, φεύγω!

Μπαίνεις μέσα και αλλάζεις ρούχα, φοράς την μπλούζα που σε αδυνατίζει λίγο και την καλή βερμούδα που αγόρασες από το Ηράκλειο για να πηγαίνεις τις Κυριακές στην εκκλησία και σε πέντε λεπτά έχεις φτάσει στην άλλη άκρη του χωριού. Στέκεσαι έξω από το σπίτι με την κίτρινη πόρτα προσπαθώντας να δεις που βρίσκονται, από το παράθυρο της κουζίνας διακρίνεις δυο γνώριμα κεφάλια, η μαμά και η γιαγιά των κοριτσιών έχουν ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία του μεσημεριανού,  οπότε τρυπώνεις το χέρι σου στην πίσω μεριά της κλειδαριάς, μπουκάρεις στην αυλή σαν να είναι δική σου και χτυπάς το κουδούνι – πρέπει να είναι από τα ελάχιστα σπίτια στο χωριό που έχουν κουδούνι και αυτό σου φαίνεται πολύ πρωτοποριακό.

Η Δ. ανοίγει την πόρτα και με το που σε βλέπει το βλέμμα της αστράφτει από χαρά, πέφτετε με ορμή ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και νιώθεις να σε πλημμυρίζει αυτό το γνώριμο συναίσθημα που έχεις με όλα τα παιδιά του χωριού, αυτό που αγαπάς ανθρώπους που τους βλέπεις λίγο αλλά τους σκέφτεσαι πολύ, σαν να τους κουβαλάς μαζί σου όπου κι αν είσαι, οπότε ναι μεν θέλεις να τους πεις πολλά για τον χειμώνα που πέρασε αλλά από την άλλη νιώθεις ότι δεν χρειάζεται κιόλας γιατί με κάποιον τρόπο ήταν εκεί, δίπλα σου. Μέσα σου.

Η Λ. που είναι?

Στο μπάνιο, (επιμένει να θέλει να) ισιώνει τα μαλλιά της. Πάμε κάτω εμείς και θα έρθει (σε καμιά ώρα) και αυτή.

Κατεβαίνετε στην πίσω αυλή και όλα είναι όπως τα φανταζόσουν, το τραπέζι του Ping Pong έχει πάρει την θέση του στο κέντρο, τα μπαλάκια είναι στην γνωστή κούτα τους και οι ρακέτες σας περιμένουν για το πρώτο παιχνίδι του καλοκαιριού. Ανάμεσά τους φυσικά είναι και η δική σου, την έχεις αφήσει εκεί να στην φυλάνε όλο τον χειμώνα ως μέγιστη ένδειξη της φιλίας σου απέναντί τους. Το παιχνίδι ξεκινάει και η αλήθεια είναι ότι η Δ. δεν «το έχει» το άθλημα, δεν της το λες όμως αφενός γιατί την αγαπάς και αφετέρου γιατί είναι μια πρώτης τάξεως προθέρμανση για το πραγματικό παιχνίδι με την Λ. Και πάνω που η Δ. με το απαράμιλλο στυλ παιχνιδιού της στέλνει για άλλη μια φορά το μπαλάκι προς τον ουρανό ο Θεός προφανώς νευριασμένος το αρπάζει και δεν το αφήνει να επιστρέψει προς τα κάτω. Εσείς, σίγουροι ότι αυτό που ζείτε είναι σημαδιακό, κοιτάτε πάνω έντρομοι περιμένοντας την θεία τιμωρία που καταστρέφετε το άθλημα , αλλά ευτυχώς το μόνο που βλέπετε είναι τα ξανθά μπουκλάκια της Λ. να ξεπροβάλουν στο μπαλκόνι – και το μπαλάκι στα χέρια της.

Επιτέλους! Άντε κατέβα ρε παιδάκι μου! Πρέπει να συνεχίσουμε το περσινό πρωτάθλημα, είμαστε 1054-1049!

Τα παιχνίδια με την Λ. είναι πάντα ντέρμπυ, εκείνη έχει την τεχνική και εσύ – παραδόξως – την ταχύτητα. Έτσι ενώ αυτή κάθεται στη μέση και μια πλασάρει, μια φαλτσάρει, μια καρφώνει εσύ τρέχεις μια αριστερά και μια δεξιά προσπαθώντας να αποκρούσεις τα χτυπήματα ακριβείας της – και τα καταφέρνεις. Τα μεταξύ σας παιχνίδια μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ, σπάνια κάποιος θα κερδίσει με μόνο 21 πόντους, το πιο συνηθισμένο αποτέλεσμα είναι το 26-24 και μια νευριασμένη Δ. που περιμένει να έρθει η σειρά της. Επειδή η ρακέτα της Λ. από την μια μεριά δείχνει το κεφάλι ενός Ινδιάνου – από αυτούς που φωτογραφίζονταν αγέρωχοι να κοιτούν το  χτίσιμο του επόμενου mall στον μικρό τους καταυλισμό –  εσύ όποτε χάνεις πιστεύεις ότι σε αδίκησε ο Μεγάλος Μανιτού, είναι σαν να παίζεις ένας εναντίον δύο. Για να μπορέσεις να την αντιμετωπίσεις καλύτερα τον χειμώνα γράφτηκες σε μαθήματα ping pong και η αλήθεια είναι ότι επιτέλους έχεις αρχίσει να αποκτάς και λίγη τεχνική. Έτσι, το μεταξύ σας πρωτάθλημα είναι ένα από τα αθλητικά γεγονότα του καλοκαιριού, κάποιες φορές μαζεύει περισσότερο κόσμο και από τον ποδοσφαιρικό αγώνα Άνω Χώρα – Τερψιθέα. Εσύ και η Λ. το απολαμβάνετε φυσικά αυτό, αν και την ώρα που παίζετε οι γύρω σας δεν έχουν και πολλή σημασία.

Το μόνο που έχει σημασία είναι η Λ., η Δ. και εσύ. Τα παιχνίδια μεταξύ σας δεν είναι το πέταγμα της μπάλας από την μια άκρη του τραπεζιού στην άλλη αλλά το χτίσιμο της σχέσης σας. Τα γέλια και οι κόντρες σας είναι τα υλικά της φιλίας σας, η ανάλυση του πώς κερδήθηκε και αυτός ο πόντος είναι ο τρόπος επικοινωνίας σας, το «συγγνώμη» όταν κερδίζετε πόντο από τύχη είναι η εξομολόγηση σας, τα «καρφώματα» με δύναμη ο αδέξιος τρόπος σας να φανερώσετε την σημαντικότητα του άλλου στη ζωή σας – όσο πιο πολύ δύναμη βάζεις για να αντιμετωπίσεις τον άλλο, τόσο πιο πολύ του δείχνεις πόσο τον υπολογίζεις. Και τα επόμενα χρόνια θα ακολουθούσαν άπειρες δηλώσεις αγάπης και απόλυτης αφοσίωσης στην φιλία σας, καμία όμως ποτέ δεν θα είναι τόσο δυνατή όσο το πιο απλό παιχνίδι ping pong που παίζατε τότε.

(…συνεχίζεται…)


Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

5 thoughts on “Ping Pong”

  1. περιγράφεις τα πάντα με τόση αγάπη…τυχερός όποιος έζησε έστω και μια στιγμή μαζί σου αν πρόκειται να την απαθανατίσεις με τόσο όμορφα λόγια και εικόνες…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s