Ο Φαρίνας

Επεισόδιο Δωδέκατο

Το καλοκαίρι επιτέλους έφτασε, είσαι ήδη στο χωριό και όλοι έχουν μαζευτεί στη μικρή πλατεία για να αναλύσουν το καυτό θέμα «Ο Ολυμπιακός έχει τα περισσότερα πρωταθλήματα γενικώς άλλα ο Παναθηναϊκός τα περισσότερα επαγγελματικά» – ναι την δεκαετία του ’90 αυτός ο συσχετισμός ίσχυε. Τους πλησιάζεις γεμάτος χαρά και πάνω που πας να αρχίσεις να τους χαιρετάς έναν έναν ακούς «Α παιδιά ήρθε ο Φαρίνας! Γεια σου Φαρίνα!». Κοντοστέκεσαι και κοιτάς πίσω σου, ψάχνεις να δεις πότε ήρθε η Μαρίνα και αν έχουν έρθει και τα ξαδέρφια της από την Κόρινθο, δεν βλέπεις κανέναν και ξανακοιτάς αυτόν που το είπε. «Τι κάνεις Φαρίνα? Πότε ήρθες?» επιμένει εκείνος. Σκέφτεσαι ότι αποκλείεται να μιλάει σε εσένα, «α τον καημένο, τον χειμώνα που μας πέρασε πρέπει να αλληθώρισε, πιθανώς του έδωσε η δασκάλα ένα δυνατό χαστούκι την ώρα που γούρλωνε τα μάτια του και απόμεινε με το βλέμμα της μπαγιάτικης τσιπούρας, τι κρίμα, ας είμαι ευγενικός μαζί του» και προχωράς χαμογελαστός προς το μέρος του.

– Μα τι λες? Ποιος είναι ο Φαρίνας?

– Εσύ βέβαια!

– Εγώ? Γιατί?

– Γιατί είσαι σαν την Φαρινάπ, φουσκώνεις συνέχεια!

Για τα επόμενα τρία δευτερόλεπτα θα έπαιρνες όρκο ότι η πλατεία δεν ήταν στρωμένη με τσιμεντένιες πλάκες αλλά με στρώματα νερού, τα οποία μάλιστα είχαν σκάσει και εσύ έπρεπε τώρα να επιπλεύσεις σε μια θάλασσα  που φυσούσαν άνεμοι 10 μποφώρ και σου δημιουργούσε ναυτία. Για λίγο το βλέμμα σου σκοτεινιάζει και η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά με τρελό ρυθμό. Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί έχεις μπει στο στόχαστρο των άλλων, γιατί διάλεξαν εσένα για να κοροϊδέψουν. Γρήγορα ξαναποκτάς τις δυνάμεις σου και αρχίζεις τις διευκρινιστικές ερωτήσεις τύπου «έλα, πες μου ότι δεν υπάρχει πραγματικός λόγος που κάνουμε αυτή την συζήτηση» – είσαι πεπεισμένος ότι όλο αυτό είναι μια χαζομάρα της στιγμής που σκέφτηκε ο συγκεκριμένος.

– Ποιος το λέει αυτό?

– Όλοι! Να, ρώτα όποιον θέλεις! Παιδιά ο Γιώργος δεν είναι ο Φαρίνας?

– Ναι, φυσικά!

Δεύτερη τρικυμία. Κανείς, ούτε ένας, δεν βρίσκεται να σε υπερασπιστεί. Όλοι έχουν ήδη αφομοιώσει το νέο σου όνομα και φαίνονται διατεθειμένοι να σε φωνάζουν με αυτό και μόνο με αυτό. Τα πόδια σου είναι πολύ βαριά για να αρχίσεις να τρέχεις, οπότε χαμηλώνεις τα μάτια, κάνεις μεταβολή και κατευθύνεσαι με αργά βήματα προς το ποδήλατό σου. Δεν το καβαλάς καν – τι δουλειά έχει μια Φαρινάπ πάνω σε ένα ποδήλατο? Η θέση σου είναι στο φούρνο, μέσα στην εμαγιέ φόρμα για κέικ. Και όταν βγεις θα είσαι και πάλι τόσο χοντρός που την επόμενη φορά που θα σε δει κάποιος θα σε φωνάξει «Φαρίνα έξτρα», ίσως και «Φαρίνα Plus». Ο «Rambo»  – το ωραιότερο BMX του κόσμου – μοιάζει  πλέον ο μόνος σου φίλος – αλλά τώρα που το σκέφτεσαι και αυτό απλά σε έχει ανάγκη για να το κουβαλήσεις μέχρι το σπίτι. Όταν φτάνεις κλείνεσαι για δυο ολόκληρες μέρες στο δωμάτιό σου και κλαις συνεχόμενα, σκέφτεσαι πόσο άδικο είναι να σε φωνάζουν με αυτό το απαίσιο παρατσούκλι και είναι η πρώτη φορά που θες να φύγεις από το χωριό πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία.

Και μετά κάποιοι έρχονται κάτω στην αυλή και αρχίζουν να σου φωνάζουν να βγεις έξω.

Φαρινάααα! Που είσαι? Θα έρθεις για μπάσκετ?

(Αλήθεια με θέλουν για μπάσκετ? Αφού με μισούν και θέλουν μόνο να με κοροϊδεύουν.)

Έλα ρε Φαρίνα, βγες έξω, τι κάνεις δυο μέρες τώρα και δεν έρχεσαι στο γήπεδο?

(Μα αυτοί δε με έδιωξαν? Αυτοί δεν είναι που ήθελαν να με κάνουν να κλάψω? Τι θέλουν τώρα?)

Τι θα γίνει, θα έρθεις? Άντε και έχουμε και καινούρια μπάλα!

(Καινούρια μπάλα?? Και ήρθαν σε εμένα για να την εγκαινιάσουμε μαζί? Λες τελικά να με θέλουν στην παρέα τους? Κάτσε να αρχίσω να ντύνομαι για καλό και για κακό..)

– Ρε Φαρινααααααα! Κοιμάσαι ρε? Δε μπορούμε να παίξουμε μπάσκετ χωρίς εσένα! Τελείωνε!

(Αμάν, αυτοί βιάζονται και από ό,τι φαίνεται τους είμαι και απαραίτητος. Μάλλον πρέπει να κάνουμε ανακωχή. Οπότε… Εμπρός λοιπόν καλά μου παπουτσάκια!)

– Όχι, όχι! Εδώ είμαι! Κατεβαίνω τώρα!

Κατεβαίνεις, τους βλέπεις και αμέσως ηρεμείς. Είναι οι ίδιοι φίλοι που είχες και πέρυσι, δεν άλλαξε κάτι και εσύ είσαι ο ίδιος Γιώργος που έκανες παρέα μαζί τους – με λίγο καλύτερο ποσοστό ευστοχίας στα τρίποντα βέβαια, πως και πως περίμενες να έρθει το καλοκαίρι για να τους δείξεις πόσο βελτιώθηκες. Και μετά, όσο περπατάτε μαζί, σκέφτεσαι έναν έναν όλους αυτούς που θα μπορούσαν να σε κοροϊδέψουν και αρχίζεις να αισθάνεσαι καλύτερα. Όχι γιατί ξαφνικά σταμάτησες να είσαι το χοντρό παιδί που όλοι έβλεπαν.  Αλλά γιατί καταλαβαίνεις την ανάγκη όλων να βρουν ένα γνώρισμα του άλλου για να τον διαχωρίσουν από το πλήθος. Την επιθυμία τους να κολλήσουν μια ταμπέλα σε ότι δε μπορούσαν να ταξινομήσουν αλλιώς. Και αυτό που για εσένα ήταν το πάχος για άλλον ήταν το ύψος (ή η έλλειψή του), το πρόβλημα έκφρασης, ένα σημάδι και ένα σωρό άλλες «ιδιαιτερότητες». Και  από την άλλη, τώρα που το ξανασκέφτεσαι, μόνο οι πραγματικά χαρισματικοί είχαν την τιμή να έχουν παρατσούκλι, οι υπόλοιποι έμειναν στην αφάνεια του κανονικού τους ονόματος, και από τα 100 παιδιά περίπου που ερχόντουσαν τότε στο χωριό εσύ ήσουν αυτός που κατάφερε να μπει στο κλαμπ των ισχυρών, μαζί με τα Μπομποτάκια (που πέρασαν χρόνια για να μάθεις τα πραγματικά τους ονόματα), τον Γκούφυ, τον Μπάκακα, τον Πέπε, το Πανί, τον Νενέ και ένα σωρό άλλους – και φυσικά με πρώτο από όλους τον ίδιο σου τον παππού, τον Γατάκη.

Και ακόμα και όταν μετά από κάποια χρόνια κατάφερες να αδυνατίσεις πάλι ο «Φαρίνας» ήσουν και το χαιρόσουν, γιατί ένιωθες μοναδικός ανάμεσα σε μια λαοθάλασσα από Γιώργηδες. Και όποτε έχεις αμφιβολίες για το αν σου έκανε κανένα κακό στη ζωή σου που είχες παρατσούκλι βάζεις την Γιώτα να σου περιγράψει τη σκηνή με την άλλη την Γιώτα, τη «Χοντρή», που τόσο πολύ της μαύρισε τα καλοκαίρια αυτό το επίθετο που την ακολουθούσε. Ναι, εκείνη την σκηνή στη Ναύπακτο, στην παραλία, με την Γιώτα-όχι-πια-χοντρή να περπατάει κρατώντας το χεράκι του παιδιού της, με το χαμόγελο της ήρεμης ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της, τόσο μακριά από όλες τις κακίες που είχε ακούσει όλα εκείνα τα χρόνια. Και την άλλη τη Γιώτα, την δική σου, να την κοιτάζει από μακριά και να σκέφτεται «τα κατάφερες, συνονόματη, τα κατάφερες…»

(…συνεχίζεται…)

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

12 thoughts on “Ο Φαρίνας”

  1. Αν και μεγαλώσαμε μαζί, τελικά υπάρχουν γεγονότα που δεν γνωρίζω για σένα ξαδερφούλη και θα τα μάθω μέσα από τα επεισόδιά σου. Τώρα πάντως κατάλαβα γιατί είσαι τόσο γλυκούλης και νοστιμούλης…φαρινάκι!!! 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Δάφνη!!Προετοιμαζόμουν από πολύ μικρός είναι η αλήθεια για αυτήν την ταύτιση!Κάπου στο δημοτικό μου το έβγαλαν όμως βλέποντας την εξέλιξή μου!Έκανα κι εγώ ό,τι μπορούσα για να μου το «κολλήσουν» είναι η αλήθεια…Στείλε κανένα γράμμα από την Σανγκάη (ή το Πεκίνο?) ρε παιδί μου..Έστω μια καρτ-ποστάλ!Φιλιά πολλά!

      Μου αρέσει!

  2. Έκανα μια τυχαία αναζήτηση στο ψευδώνυμο μου ( που μου το δώσανε πριν 25 χρονια) και βρήκα αυτο το άρθρο…
    εμενα φιλε Γιώργο μοε φωνάζανε φαρίνα όχι λόγο πάχους ( αν και τώρα έχω παχύνει) αλλα λόγο φουντωτόν μαλλιών…. δεν είχα κανένα πρόβλημα σε αυτό, όλα τα βόρεια προάστια αθηνών με φωνάζανε φαρίνα, οι περισσότεροι δεν ξέρουνε ακόμα πως με λένε, όλα καλά, ακόμα και το mail μου είναι (farinboy@…) χαίρομαι που βρήκα και άλλον φαρίνα!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s