Δεν τα κατάφερα

 

Δεν τα κατάφερα
Δεν τα κατάφερα

Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω για όλα όσα με στοιχειώνουν. Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω αυτά που έζησα μαζί σου τους τελευταίους μήνες. Την αγάπη μου που είδα να θεριεύει όσο θέριευε η δική σου αρρώστια. Την φροντίδα μου που είδα να γεννιέται εκεί που έκλαιγε η ανάγκη σου. Τις αντοχές μου που ξεπέρασαν τα μέτρα μου, τα ξενύχτια που ξεπέρασαν τις μέρες μου. Όλες τις υπερβάσεις που νίκησαν τις ίδιες τις προσμονές μου. Γιατί δεν περίμενα τίποτα από ό,τι έγινε. Και όσα φρόντιζα επιμελώς να αγνοώ τα προηγούμενα χρόνια, ήρθαν και συστήθηκαν πια ως τελεσίδικα.

Στην αρχή δεν ήθελα να πιστέψω. Έλεγα ότι οι εξετάσεις είναι λάθος, ότι ο γιατρός ήθελε το φακελάκι του για να μας πει την αλήθεια. Έβγαινα στο μπαλκόνι του νοσοκομείου για τσιγάρο σίγουρος ότι ο καρκίνος χτυπάει μόνο τους άλλους, σίγουρος ότι εσένα δεν μπορούσε να σε αγγίξει. Τις πρώτες μέρες σε έβλεπα να ανακτάς τις δυνάμεις σου και έλεγα «μια απλή φαρμακευτική αγωγή χρειάζεται, θα δυναμώσει ο οργανισμός της και θα τα ξεπεράσει όλα». Και μετά μας είπαν ότι η περίπτωσή σου ήταν κρίσιμη, ο όγκος είχε κάνει μετάσταση στο κεφάλι. Μου φαινόταν αδύνατον. Το δικό σου το κεφαλάκι, που μια ζωή σκεφτόταν πρώτα τους άλλους και ύστερα εσένα, που μια ζωή έψαχνε τρόπους για να με φροντίζει και προσπαθούσε πάντα να προτείνει λύσεις ειρηνικές, φαινόταν τώρα να δέχεται επίθεση.

Η πρώτη φορά που κατέρρευσα ήταν μια Τρίτη πρωί, ύστερα από ένα σερί 15 ωρών στο πλάι σου, κρατώντας σου το χέρι. Άρχισα να κλαίω χωρίς σταματημό και ένιωθα τον αέρα γύρω μου να χάνεται. Η μπουκάλα που με είχες βάλει για να μεγαλώσω άρχισε να εμφανίζει ρωγμές. Τους επόμενους μήνες θα έσπαγε οριστικά – εκτός κι αν όλα ήταν μέσα στο σχέδιο για να μου την πάρεις όταν θα αποφάσιζες να φύγεις. Δεν μείναμε πολύ σε εκείνη την πρώτη κλινική. Οι γιατροί είπαν πως πρέπει άμεσα να μεταφερθείς στην Αθήνα. Σε φέραμε αμέσως και αρχίσαμε τις θεραπείες. Ναι, όλοι μαζί. Ευτυχώς δεν ήσουν μόνη σου σε αυτό και ευτυχώς δεν ήμουν μόνος μου. Καθορίσαμε από την αρχή τις βάρδιες μας, ο μπαμπάς τα πρωινά, εγώ τα απογεύματα μετά την δουλειά και το Γιωτάκι τα βράδια μέχρι το ξημέρωμα.

Από τότε κάθε μέρα που περνούσε βίωνα και μια κατάρρευση. Το μυαλό μου κατακλυζόταν από την εικόνα σου, όπου κι αν ήμουν σε έβλεπα μπροστά μου ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Και όσο περισσότερο άφηνα την μορφή σου να με στοιχειώσει, τόσο περισσότερο καταλάβαινα την αγάπη μου για εσένα, και όσο σε έβλεπα να θέλεις να με αγκαλιάσεις, τόσο περισσότερο άνοιγα τα χέρια μου σε αυτήν την θλίψη που με κυρίευε. Και έτρεχα συνέχεια πανικόβλητος στους διαδρόμους για να σου φέρω ό,τι μου ζητούσες και φούσκωνα από χαρά κάθε φορά που έλεγες «Το αντράκι μου σαν σίφουνας τρέχει για εμένα, ό,τι και να του πω σε τρία λεπτά το έχει κάνει». Αυτό ήθελα. Να καταλάβεις την αγάπη μου και να βασιστείς πάνω μου. Να κρατήσεις το χέρι μου και να νιώσεις σιγουριά. Έτσι κι αλλιώς συνέχεια με ρωτούσες: «Τι έχω Γιώργο; Θα γίνω καλά;». Κι εγώ σου έλεγα «Τίποτα μαμά, μια επικίνδυνη πνευμονία είναι, αν πάρεις τα φάρμακά σου σε ένα μήνα θα σου έχουν περάσει όλα».  Και με πίστευες. Μόνο εμένα πίστευες, όπως κι εγώ μόνο εσένα έχω πιστέψει στην ζωή μου. Ό,τι μου έχεις πει το έχω τηρήσει σαν ευαγγέλιο και τώρα πια καταλαβαίνω και πόσο σου μοιάζω. Λέω τα αστεία που έλεγες, νευριάζω με ό,τι νευρίαζες, γελάω με ό,τι γέλαγες και έχω απαγορέψει στην λήθη να σε αγγίξει.  Ακόμη κι αν έτσι θυμάμαι και τα άσχημα.

Όσο περνάει ο καιρός προσπαθώ να εστιάσω μόνο στις καλές στιγμές των τελευταίων μηνών. στην χαρά σου όταν με έβλεπες να μπαίνω σπίτι, στην ανακούφιση που ένιωθες όταν σου έκανα μασάζ στα πόδια, στο πώς γαλήνευε το πρόσωπό σου όταν κρατούσα το αδυνατισμένο από τις αγωγές χεράκι σου. Και ξέρω ότι υπήρξαν και στιγμές που σου φώναξα, που προσπάθησα να σε πείσω να κάνεις πράγματα πέρα από τις δυνάμεις σου. Δεν ήθελα να σου φωνάξω. Ήθελα απλά να σε ξαναδώ να σηκώνεσαι, μήπως και κατάφερνα να σηκωθώ και εγώ μαζί σου. Ήθελα όσο τίποτα άλλο να τον νικήσεις τον θάνατο, να πάρεις την αγάπη μου και να την σηκώσεις τείχος απέναντί του. Να είμαστε εμείς οι πρώτοι που θα τον νικούσαμε.

Δεν τον νικήσαμε. Ο πόλεμος ήταν από την αρχή άνισος. Ο εχθρός ήταν οπλισμένος με τα πιο σύγχρονα όπλα και εμείς κουβαλούσαμε μόνο μια πανάρχαια ασπίδα. Πέρασες τις τελευταίες σου ώρες φωνάζοντας το όνομά μου. Πίστευες ότι μόνο εγώ μπορούσα να σε σώσω. Δεν τα κατάφερα.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

25 thoughts on “Δεν τα κατάφερα”

  1. μόλις ξεθόλωσαν τα μάτια μου από το κλάμα… Ίσως το σκέφτομαι για να παρηγορούμαι αλλά πιστεύω ότι καθετί στον κόσμο συμβαίνει για έναν σκοπό. είμαι σίγουρη ότι η μανούλα σου, η αγαπημένη μας, «φουσκώνει από χαρά» όταν βλέπει πόσο καλή δουλειά έκανε με εσένα και τη Γιωτούλα και ιδιαίτερα όταν βλέπει πόσο πιστά τηρείς το «ευαγγέλιο» που σου δίδαξε. Δεν ήταν στο χέρι σου να καταφέρεις να τη σώσεις, κατάφερες όμως να της δώσεις υπερβολική αγάπη και φροντίδα μέχρι την τελευταία στιγμή.

    Μου αρέσει!

  2. Χαίρομαι που μοιράστηκες τόσο δυσκολες και τόσο προσωπικές σου στιγμές και αισθήματα. Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα για να καταφέρεις, όχι την ουτοπία να νικήσεις το θάνατο, αλλά να νικήσεις τον πόνο. Είμαι πάντα κοντά σου!

    Μου αρέσει!

  3. Δυσκολεύομαι πολύ να απαντήσω στα σχόλια αυτήν την φορά. Δε ξέρω καν αν έκανα καλά που δημοσίευσα αυτό το κείμενο. Πάντως η ανθρώπινη επαφή – έστω και από εδώ μέσα – είναι λυτρωτική. Ευχαριστώ!

    Μου αρέσει!

  4. Τα ίδια από εδώ, με αλλαγή γονιού απλώς-ήταν πατέρας και όχι μάνα. Να πω ότι σε νιώθω; Λίγο είναι. Και μην πιστέψεις κανέναν που θα σου πει ότι ο χρόνος γιατρεύει- δε γιατρεύει, απαλύνει μόνον. Με κάθε μυρωδιά, με κάθε θύμηση, με κάθε μουσική, αυτός που λείπει είναι πάλι δίπλα μας, επώδυνα τις περισσότερες φορές, ή απλώς παραπονιάρικα.
    Μπήκε η άνοιξη, καλημέρα.

    Μου αρέσει!

  5. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!! Αποτύπωσε μοναδικά ό,τι έχουμε πολλοί αισθανθεί, όταν βιώσαμε και βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις. Αναρωτιόμουν αλλά και ακόμη αναρωτιέμαι εάν αυτό το συναίσθημα, που δεν πιστεύεις ότι το κακό χτυπά εσένα η έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ, είναι εγωισμός η άμυνα και δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω ακόμη, όχι ότι έχει και σημασία το <>. Σημασία έχει η ΕΛΛΕΙΨΗ αλλά και η ΑΠΟΔΟΧΗ που πρέπει κάποτε να γίνεται. Ο χρόνος δεν γιατρεύει, οπως λένε, βοηθάει μόνο να συνηθίζουμε καταστάσεις και να ζούμε με αυτές. Η έλλειψη πάντα θα είναι αισθητή. Ας βρούμε λίγη δύναμη και να θεωρήσουμε , ότι όσοι αγαπημένοι μας έφυγαν, θα θέλουν να μας αισθάνονται, αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, καλά. Κι ασ μη ξεχνάμε, ότι κάποιος πεθαίνει, μόνο όταν ξεχνιέται. Νάστε καλά

    Μου αρέσει!

  6. Οτι αισθανθηκες αισθανομαι δεν ειμαι στο τελος αλλα οπως ειπες η μπουκαλα θα σπασει οριστικα μπραβο σου που ειχες την δυναμη να τα γραψεις νομιζω βεβαια οτι υπαρχουν πολλα ακομα μεσα μας που δεν χωρανε σε καμοια κολλα χαρτι

    Μου αρέσει!

  7. Καλησπέρα, καταπληκτικό, το ελάχιστο που μπορώ να πω.
    Περνάω τα ίδια με τον πατέρα μου, ότι περιγράφεις στο κείμενο τo περνάω τώρα… μοιάζουν τόσο πολύ οι καταστάσεις λες και αντιγράφονται με καρμπόν από την ίδια τη ζωή.
    Πίστευα και εγώ ότι θα τον νικήσουμε όλοι μαζί ενωμένοι, έβαλα όλες μου τις δυνάμεις, πίεσα τον πατέρα μου να κάνει το ίδιο και το κατάφερα, … όμως τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο πολύ νιώθω ότι χάνουμε τον πόλεμο σιγά σιγά … και αυτό είναι ακόμα χειρότερο…

    Μου αρέσει!

  8. Την έσωσες. Τα έχεις καταφέρει. Είναι μαζί σου. Οι αγαπημένοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Μεγαλώνουν και γερνούν μαζί μας. Στις χαρές και στις λύπες. Μαζί.
    Κι εκείνη σε έσωσε. Σου έκανε ένα μεγάλο δώρο μέσα από αυτή την εμπειρία. Σε έκανε σπουδαίο.

    Μου αρέσει!

  9. Ντρέπομαι να πω πως δεν έχω περάσει το ίδιο… Αλλά δεν ντρέπομαι να σου πω ένα ευχαριστώ που σε μιά πολύ άσχημη για άλλους λόγους Τρίτη βράδυ, με έκανες να κλάψω λυτρωτικά και να προχωρήσω στην Τετάρτη. Ευχαριστώ, κι ας είναι λίγη η λέξη.

    Μου αρέσει!

  10. ολα ιδια οπως τα γραφεις κι εγω. ολα. πανε 26 μερες που εφυγε και ενω η λογικη μου ξερει τι εχει συμβει, την περιμενω να ερθει στην κουζινα να φτιαξει τον καφε της και να καπνισει το τσιγαρο της.

    Μου αρέσει!

  11. Να την κρατήσεις στην καρδιά σου τις ομορφότερες αναμνήσεις. Να αφήσεις τα άσχημα στο παρελθόν. Να προχωρήσεις στο αύριο με χαμόγελο. Γιατί έτσι θα ήθελε να ζεις εκείνη. Να χαίρεσαι για όλα όσα τις έδωσες, και μην αφεθείς να νιώσεις τύψεις για ευθύνες που πραγματικά δεν έχεις. «Τα κατάφερες», έγινες το αγόρι που ήθελε, και τώρα ακόμη εισπράττει την αγάπη σου.

    Άσε την ψυχή ανοικτή να μπει «αέρας σε καιρούς ασφυκτικούς». Και ναι υπάρχει ομορφιά πέρα από την εικονικότητα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s