Με το όπλο του ο καθείς

Γιωτούλα,

άλλοι προχωρούν στη ζωή κρατώντας ασπίδα και άλλοι δόρυ. Σπάνια βλέπεις ανθρώπους να κρατούν και τα δύο – και όσοι το κάνουν μοιάζουν οι πιο κουρασμένοι από όλους. Αυτό σκεφτόμουν την προηγούμενη εβδομάδα που κατέβηκα για λίγο στην Κρήτη (είναι αστείο αυτό με το «ανέβηκα» και το «κατέβηκα», ας πούμε «κατεβαίνεις» πάντα στην Κρήτη, αλλά «ανεβαίνεις» στο χωριό, ενώ για την Αθήνα άλλοι νιώθουν ότι ανεβαίνουν κι άλλοι ότι κατεβαίνουν, ανάλογα με το τι τους περιμένει). Ξέφυγα. Που λες αυτό το «με το όπλο του ο καθείς» που λέει και το τραγούδι κάποια στιγμή σε κουράζει. Θες να τα κάνεις όλα απλά, να σταματήσουν οι μάχες, να πετάξεις τα όπλα σου στο έδαφος και να αρχίσεις να τρέχεις προς τα εκεί που βλέπεις μόνο ήλιο και θάλασσα,να όπως έβλεπα ας πούμε στο Ρέθυμνο προχθές. Άνθρωποι ήρεμοι, με τα προβλήματά τους βέβαια, αλλά απαλλαγμένοι από τη μάχη με το αστικό περιβάλλον, χωρίς ίχνος γκρίζου γύρω τους, μόνο γαλάζιο  και ηλιόλουστα σοκάκια. Εγώ να τους μιλάω φοβισμένος για την κρίση, την ανεργία, για όλα αυτά που συζητάμε εμείς καθημερινά πια, και εκείνοι να σου απαντούν με χαμόγελο για το πρώτο τους μπάνιο στη θάλασσα, την ρακή που δεν βγήκε πολύ δυνατή φέτος, την βόλτα στα κάστρο για να δεις όλη την πόλη από ψηλά. Εγώ με την ασπίδα μου, εκείνοι με το δόρυ τους.

Ξέρω ότι δεν φταίει μόνο το πού μένεις για να καθορίσει το όπλο σου. Όμως φαίνεται να έχει και αυτό την αξία του. Αλλιώς πως εξηγείται αυτή η διαφορά στην αντιμετώπιση των ίδιων πραγμάτων; Άλλη κρίση εμείς, άλλη εκείνοι; Προφανώς όχι. Αλλά σίγουρα έχουμε άλλες εικόνες καθημερινά. Και άλλες δυσκολίες στο να καταφέρουμε τα ίδια πράγματα. Όχι ότι γκρινιάζω για την Αθήνα – ξέρεις ότι είναι συνειδητή επιλογή μου να μείνω εδώ, γιατί σου δίνει διεξόδους που στην επαρχία δυστυχώς δεν μπορείς να βρεις. Απλά σκέφτομαι πώς το περιβάλλον καμιά φορά μπορεί να καθορίσει το όπλο που κρατάς. Και πως τα έχει καταφέρει η Αθήνα και μας έχει επιβάλλει να είμαστε συνεχώς σε άμυνα – γιατί ακόμα και εκείνοι που μοιάζουν να επιτίθενται, την ασπίδα τους κρατάνε και προσπαθούν με αυτήν να οριοθετήσουν τον χώρο τους.

Σε αφήνω, χωρίς να έχω βγάλει κάποιο συμπέρασμα πάλι. Αλλά θέλω να πάω να δω από κοντά εκείνο το ρετιρέ που μου είπαν ότι βλέπεις όλη την πόλη από ψηλά, μέχρι την θάλασσα. Έχει, λέει, και μια μικρή αποθήκη στο υπόγειο – ό,τι πρέπει για την ασπίδα μου.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

14 thoughts on “Με το όπλο του ο καθείς”

  1. «Θες να τα κάνεις όλα απλά, να σταματήσουν οι μάχες, να πετάξεις τα όπλα σου στο έδαφος και να αρχίσεις να τρέχεις προς τα εκεί που βλέπεις μόνο ήλιο και θάλασσα»

    Έτσι, Γιώργο! Το τοπίο ανάσα και καθαρμός μαζί 😉

    Είσαι σε πολύ καλό δρόμο (για την ασπίδα το λέω). Μου βγάζεις πολύ γνώριμα συναισθήματα. Σε χαίρομαι!

    Μου αρέσει!

  2. χαίρομαι ιδιαιτέρως για τις ανησυχίες που εκφράζεις και συμφωνώ απόλυτα με το γεγονός ότι ο καθένας αντιμετωπίζει τη ζωή μέσα από τη δική του διαφορετική καθημερινότητα – άλλες φορές με πανέμορφες εικόνες της επαρχίας και άλλες φορές μέσα από το γκρίζο της πόλης. εγώ ακόμα αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στα 2 και δυσκολεύομαι να επιλέξω. και για να σου δανείσω ένα συμπέρασμα, θεωρώ ότι άσχετα με το πού ζεις, είναι θέμα χαρακτήρα αν θα κρατάς δόρυ ή ασπίδα.

    Μου αρέσει!

    1. Είναι και θέμα χαρακτήρα σίγουρα, απλά και το περιβάλλον καμιά φορά σε «προτρέπει» να πάρεις ένα από τα δύο, ακόμα και αυτό που δεν είναι «του χαρακτήρα σου».
      Και να μην αμφιταλαντεύεσαι για το που θα ζήσεις παρακαλώ, όπου είμαι εγώ θα είσαι κι εσύ, δεν σηκώνω κουβέντα. 🙂

      Μου αρέσει!

      1. Γιωργάκο έχεις δίκιο. Το περιβάλλον και οι συγκυρίες καμιά φορά μας αναγκάζουν να τηρήσουμε μια συγκεκριμένη στάση, παρόλο που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα το κάναμε.
        Όπου είσαι εσύ θέλω να είμαι κι εγώ, αλήθεια. Για να δούμε όμως, το περιβάλλον θα μας το επιτρέψει εν τέλει…; 🙂

        Μου αρέσει!

  3. Πρέπει να πω ότι με μάγεψε η τελευταία σου κουβέντα Γιωργάκη μου, μου έμεινε πολυ έντονα σαν εικόνα και ήταν αυτο που ήθελα τελικά να δω τελειώνοντας αυτο σου το επεισόδιο..
    Αγαπουλα μου, Έχεις δίκιο σε ότι αφορά στο χαρακτήρα, εμεις διαμορφώνουμε την καθημερινότητα μας…
    Πάντως πρέπει να πω ότι είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε ανάμεσα στο δορυ η την ασπίδα η και τα δυο μαζι…

    Μου αρέσει!

  4. Πολύ όμορφα όσα γράφεις!
    Αφού μπορείς να γράφεις όμορφα, προφανώς θα ζεις και όμορφα, μέσα σ’ αυτή την καθημερινότητα.
    Κι αυτό είναι μια νίκη!

    Συνέχισε!
    Σε φιλώ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s