Καλύτερα που έφυγες

Καλύτερα που έφυγες. Ήταν ο κόσμος λίγος για να σε αντέξει.

Καλύτερα που έφυγες. Πόσο θα άντεχες πια να μπαινοβγαίνεις σε δωμάτια που δεν επέλεξες? Δεν είχες μάθει έτσι. Όλη σου η ζωή ήταν μια απόφαση που σου ζητούσαν να πάρεις. Την είχες μάθει την ζωή να περιμένει από εσένα να της δείξεις τον δρόμο, να την οδηγείς εσύ εκεί που θέλεις και εκείνη να σε ακολουθεί κάνοντάς σου τα χατίρια.

Καλύτερα που έφυγες. Έμοιαζε ο κόσμος με πεδίο μάχης κι εσύ δεν ήξερες πως να κρατήσεις την ασπίδα. Άοπλη γυρνούσες πάντα μέσα στου κόσμου τις πιο μεγάλες συγκρούσεις, λευκή σημαία σήκωνε η φωνή σου και σκέπαζε την ηχώ των βομβαρδισμών.

Καλύτερα που έφυγες. Κουράστηκε το χέρι σου να ψάχνει ένα άλλο χέρι να κρατήσει. Μετέωρη έμενε πάντα η παλάμη σου, ζητιανεύοντας, θαρρείς, την επαφή. Και ήταν τα άλλα χέρια πάντα απρόθυμα να την πλησιάσουν, ανίκανα να καταλάβουν ότι το ελάχιστο σημείο της απόστασης είναι η επαφή.

Καλύτερα που έφυγες. Το γύρισε σε καταιγίδα ο καιρός, κι εσένα ήταν μέρες σου πάντα ηλιόλουστες. Τα μάτια σου δεν είχαν δει ποτέ βροχή, κι ας παρακαλούσε ο έρωτας για μια πλημμύρα. Δεν έφταιγες εσύ, στεγνά σου δόθηκαν τα αγγίγματα, στεγνά νόμιζες ότι έπρεπε να τα επιστρέψεις.

Καλύτερα που έφυγες. Κι ας παρακαλούσα εγώ να μείνεις.