Μην πας μια μέρα στη δουλειά

Rewind: Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα. Όταν από την πρώτη στιγμή που θυμάσαι τον εαυτό σου όλοι σου μιλούσαν για την σπουδαιότητα της δουλειάς, την ανάγκη των χρημάτων και την αλληλοσύνδεση της προσωπικής σου ευτυχίας με την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της επαγγελματικής σου καριέρας, δεν θέλεις και πολύ για να πειστείς ότι πρέπει να έχουν δίκιο – αφού το λένε όλοι κάτι θα ξέρουν παραπάνω από εσένα που είσαι ακόμη άβγαλτος.

Και έτσι μεγαλώνεις με μια όλο και αυξανόμενη αγωνία, τι πρέπει να σπουδάσω για να βρω μια καλή δουλειά, πόσα πτυχία να πάρω, θα με πάρουν κάπου χωρίς προϋπηρεσία ή πρέπει να γράψω ψέματα στο βιογραφικό; Και όσο χάνεις την ζωή σου μέσα σε αίθουσες και εξεταστικά κέντρα, αγνοώντας – προσωρινά υποτίθεται – όσα πραγματικά σε ευχαριστούν, τόσο τα ερωτήματά σου διογκώνονται – θα καταφέρω να πετύχω αυτά που ονειρεύομαι, θα είναι η ζωή μου όπως στις διαφημίσεις βιτάμ με πέντε χαμογελαστούς ανθρώπους γύρω απο το πρωινό τραπέζι; Και κυρίως: θα έχω μια δουλειά που θα μου δίνει όλα όσα θέλω;

Play: Καλημέρα. Ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις. Ναι το ξέρω, είναι ακόμα σκοτάδι έξω. Στο πρωινό τραπέζι δεν υπάρχει κανένας να σε υποδεχτεί κι εσύ δεν έχεις καμία διάθεση να χαμογελάσεις. Ναι, εντάξει δεν το έδειχνε έτσι η διαφήμιση, τι να κάνουμε τώρα, κάνε τους μήνυση για αποπλάνηση ανήλικου ονείρου. Πιο γρήγορα, έχεις αργήσει και είσαι ακόμα στο πρώτο σκαλί της φανταστικής σου καριέρας, έτσι όπως πας δεν σε βλέπω να ανεβαίνεις ποτέ το δεύτερο. Μην νευριάζεις, εσύ την ήθελες αυτή τη δουλειά, την κυνήγησες μάλιστα με επιμονή. Μπες γρήγορα στο αυτοκίνητο και προσοχή στον δρόμο.

Έφτασες, άργησες λίγο πάλι και σε κοιτούν στραβά – πως τολμάς να έχεις ζωή και έξω από την δουλειά σου; Γιατί δεν μένεις παραπάνω; Γιατί δεν θέλεις να φτάσεις στο σημείο που έφτασε ο διπλανός σου, να παραδεχθείς «κύριε διευθυντά, το ξέρω ότι αυτήν την εβδομάδα έχω άδεια αλλά εγώ θα έρχομαι, γράψτε ότι την πήρα, δεν έχω πρόβλημα, απλά δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι». Ζωές κατεστραμμένες, άνθρωποι που επένδυσαν σε μια μαγική σκάλα, που όσο ανέβαιναν τα σκαλιά τόσο πιο χαμηλά βρίσκονταν. Άνθρωποι κενοί, όχι μέσα στην φούσκα αλλά κομμάτι της δομικό.

Forward: Σε λίγο όσα ξέραμε θα αλλάξουν, είτε χρεοκοπήσουμε επίσημα είτε όχι τα φώτα της μισαλλοδοξίας μας θα σβήσουν πετώντας σπίθες. Απέναντι σε αυτό που έρχεται δεν θα αντέξει ο πιο ψηλά ανεβασμένος στη σκάλα – μπορεί να γλιτώσει αλλά δεν θα έχει πια που να πατήσει – και σε ποιο σπίτι να μείνει. Αυτός που θα γλιτώσει θα είναι όποιος έχει φροντίσει να έχει ένα σπίτι που τον περιμένει.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

14 thoughts on “Μην πας μια μέρα στη δουλειά”

    1. Νομίζω ότι μόλις μου έδωσες την πρόταση που προσπάθησα να γράψω με αυτό το ποστ.Αυτό ακριβώς!Πόσο εύκολο όμως είναι να το κάνουμε όταν όλα γύρω πιέζουν; (αν μου βρεις και την λύση θα σε ανακυρήξω μια και για πάντα αιώνια μούσα/πρωθιέρεια/μεγάλο μανιτού) 🙂

      Μου αρέσει!

  1. Βρε πουλάκι μου,άμα την είχα βρει τη λύση, εδώ θα ήμουν τώρα;

    Με το παρόν κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο -και ξέρω πως ακούγεται σαν τσιτάτο αυτο το πράγμα, αλλά εγώ το πιστεύω.
    Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, το στοίχημα είναι η διαχείρηση του ελεύθερου χρόνου. Αν έχουμε τέτοιο.
    Ο κόσμος που οραματίζομαι εγώ θα δίνει τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να εργάζεται (δημιουργεί) στον τομέα που αγαπά.
    Σε αυτό τον κόσμο, η δουλειά/εργασία, δεν θα είναι καταναγκασμός. Και τα αποτελέσματά της, θα τα καρπώνονται αυτοί που την έκαναν.

    Αλλά τώρα είναι 9 το βράδυ Παρασκευής κι εγώ είμαι στο γραφείο, τι να λέμε;

    Μου αρέσει!

    1. Έχεις κι εσύ τα δίκια σου, τι να λέμε.. Δεν γίνεται όντως, και από την άλλη και αυτός ο ελεύθερος χρύνος ώρες ώρες μοιάζει τόσο φυλακισμένος που σου έρχεται να αποδράσεις και από αυτόν (οκ, τώρα μίλησε ο back-to-black εαυτός μου).. Οπότε; Άντε, να τελειώσεις εύχομαι γρήγορα και για να σε παρηγορήσω έχω να σου πω ότι το επόμενο σαββατοκύριακο προβλέπεται να το περάσω στη δουλειά..Καλύτερα τώρα?

      Μου αρέσει!

  2. Κατά κανόνα, η δουλειά είναι δουλεία. Κατ’εξαίρεση μόνο μπορεί να κάνουμε αυτό που πραγματικά μας ευχαριστεί ως επάγγελμα αλλά ακόμα και τότε είμαστε φυλακισμένοι σε μια καθημερινότητα που δε μας αφήνει να ζήσουμε ελεύθεροι.

    Μου αρέσει!

  3. Αυτό το πρώτο σχόλιο με τσίμπησε στο στομάχι!! Πάντα με βάζει σε σκέψη η χαρά του αγνώστου να κάνει σχόλια κακεντρεχή βγάζοντας κακία που δεν αντιστοιχεί, (ναι η κακία με πείραξε, γιατί μπορεί να ήσουν άνεργος,-η και ακούγεται και αυτό σαν κατηγόρια, το ’11 υπήρχαν ακόμα υπολλείματα του «είσαι άνεργος εεεε κάπου φταις κι εσύ», τώρα πια δύσκολα το ακους)
    και …μου άρεσε η απάντησή σου, πολύ μου άρεσε και χριστιανή δεν ορίζομαι,
    και πολλές άλλες σκέψεις με το άρθρο σου…
    να’ σαι καλά να γράφεις και να σε διαβάζουμε… με αγάπη!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s