Τα βλέμματα

Επεισόδιο Δέκατο Όγδοο

Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό που σε δένει με την γη, αν όχι τα πόδια που την περπάτησαν; Και τι άλλο μπορεί να είναι αυτό που σε κρατάει για πάντα δεμένο με έναν τόπο από τις εικόνες των ανθρώπων που τον έκαναν «κτήμα» τους;

Η Άνω Χώρα μου (μας) έδωσε απλόχερα μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου (μας). Και όταν χρειάστηκα κάπου να ακουμπήσω τις σκέψεις μου για να ξεκουράσω το μυαλό μου το χωριό ήταν και πάλι εκεί, μέσα μου, για να το ξαναπερπατήσω όπως το περπατούσα και τότε. Και όταν τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα καβαλούσα νοερά το ΒΜΧ και κατέβαινα με φόρα την κατηφόρα του Σαλούστρου, με μόνο εφόδιο αυτό που δεν θα ξαναβρώ ποτέ, την άγνοια κινδύνου.

Αλλά και πάλι το χωριό δεν θα σήμαινε τίποτα αν δεν μου έδινε τις σχέσεις που ανέπτυξα εκεί. Πες μου τώρα ποιος θα ήμουν – ή πως θα ήμουν – αν δεν είχα μεγαλώσει μαζί με όλους αυτούς που ακόμα και τώρα όταν συναντιόμαστε κοιταζόμαστε με το μοναδικό βλέμμα που έχουμε μάθει να βλέπουμε ο ένας τον άλλο, αυτό της αθωότητας. Και τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει κανείς από την παιδική του ηλικία παρά την εικόνα πέντε-δέκα-είκοσι παιδιών που περπατούν πιασμένα αγκαζέ, σχηματίζοντας μια ανθρώπινη αλυσίδα, και τραγουδούν μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα με μόνο προβολέα το φεγγάρι. Όλοι μαζί, ενωμένοι, να προχωράμε μπροστά, αν αυτό δεν είναι το καλύτερο μάθημα για την ζωή σου τότε ποιο;

Κι εκεί που λες πάει, αυτό ήταν, όλα αυτά τελείωσαν και δεν ξαναγυρίζουν, αρκεί ένα μόνο τριήμερο, αρκεί να δεις έναν από εμάς να παντρεύεται μπαίνοντας στην εκκλησία κρατώντας το μωρό του στα χέρια, για να αρχίσεις να κλαις και πάλι όπως και τότε, με το χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη σου. Και αρκεί μια οποιαδήποτε συνάντηση για να βγάλει και πάλι ατάκες-μύθους, που κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει αλλά για εσένα είναι η καλύτερη – και ταχύτερη – ψυχοθεραπεία. Όλα είναι απλά τελικά, αρκεί να μπορούμε να τα δούμε με το σωστό βλέμμα.

(ΥΓ: Τα «επεισόδια» από την Άνω Χώρα δεν τελειώνουν ποτέ, αλλά κάπου εδώ πρέπει να μπει μια άνω τελεία στην αφήγησή τους. Το Γιωτάκι έφτιαξε πριν από καιρό ένα βίντεο με τις φωτογραφίες όλων μας, ας είναι αυτό το (προσωρινό;) τέλος της ιστορίας, με μια ευχή: Ας μην αλλάξουνε χρώμα τα μάτια αλλά κυρίως ας μην αλλάξει ο τρόπος που κοιτάνε.)

8 thoughts on “Τα βλέμματα”

  1. Είναι τυχερός όποιος έζησε όμορφα παιδικά χρόνια…Σε διαβάζω και σε χαίρομαι Γιωργάκο μου! άντε και στο δικό σου μωράκι να δεις τι κλάμα θα ρίξουμε! 😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s