Η κρίση και η άκρη

Προσπαθώ να τα βάλω κάτω για να δω τι έφταιξε. Καταλαβαίνω ότι η απάντηση δεν μπορεί να βρίσκεται κάτω από ένα μόνο χαλί, πίσω έναν μόνο τοίχο – λογικά οι λόγοι είναι πολλοί και ίσως τους περισσότερους δεν θα καταφέρω ποτέ να τους ανακαλύψω. Ξεκινάω από τα προφανή, την ανικανότητα πολιτικών (ανθρώπων και ιδεών), την απληστία των εχόντων, την αδυναμία (και την απροθυμία) του συστήματος να βρει νέα γρανάζια για να γυρίσει, την δύναμη που έχουν ακόμα δεδουλευμένες μίζες, ρουσφέτια, απατεωνιές – την τεράστια δύναμη που τελικά έχει ο κατεστημένος εκβιασμός αποκάλυψης εγκλημάτων. Μετά έρχονται οι μεγαλοεκδότες/εργολάβοι/χρηματοδότες της εκάστοτε εξουσίας, η διαφθορά των δικαστικών, το ίδιο το νομοθετικό πλαίσιο. Ύστερα οι ευθύνες των μικρότερων, οι φοροδιαφυγές τους, η αναζήτηση παραθύρων, η συμμετοχή στα ρουσφέτια για μια θέση – μια οποιαδήποτε θέση. Και καταλήγω στην ζώνη του λυκόφωτος, τα πετρέλαια, τα ορυκτά μεταλλεύματα, τις παραλίες και ένα σωρό άλλα.

Τα γράφω μήπως και βγάλω μια άκρη. Αλλά να, ήδη ξεκίνησα τις εκπτώσεις, κάπου στην αρχή πρέπει να μπει και ο ρόλος των τραπεζών, το ξεπούλημα ονείρων, τα διακοποδάνεια, το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στις εταιρείες με τα μεγαλύτερα κέρδη δεν ήταν ένα εργοστάσιο που παρήγαγε – ας πούμε απλοϊκά – ψωμί, αλλά εταιρείες πώλησης χρήματος – αντί δηλαδή να στηριχθούμε στην αγοραπωλησία αγαθών, στηριχθήκαμε στην αγοραπωλησία του μέσου που εξυπηρετεί τις συναλλαγές των ίδιων των αγαθών. Μύλος.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αναλύσεις, προτάσεις, εξομολογήσεις ανθρώπων που ψάχνουν μια άκρη, μια νέα άκρη, γιατί η παλιά δεν βγάζει πουθενά πια. Παρατηρώ ανθρώπους γύρω μου να συνδιαλέγονται καθημερινά με την απελπισία, να μένουν άστεγοι φορώντας το πιο καλό κοστούμι τους, να ψάχνουν στα σκουπίδια σέρνοντας την πιο μεγάλη (και μοναδική προφανώς) βαλίτσα τους. Ο κόσμος αλλάζει, εντάξει όχι όλος, υπάρχουν ακόμα και αυτοί που δεν τους έχει αγγίξει τίποτα, δεν φοβούνται καμία ανεργία, καμία έκτακτη εισφορά, καμία «ώρα ανάγκης». Δεν τους αδικώ, δεν τους ζηλεύω, βασικά δεν τους υπολογίζω, όπως και ποτέ δεν τους υπολόγιζα. Οι άλλοι με απασχολούν, οι φίλοι μου που βγαίνουν στην ανεργία και δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι τους, εκείνοι που δέχονται να παραχωρήσουν κάθε αξιοπρέπεια, ο κύκλος γύρω μου που στενεύει απλά επειδή η εποχή της μεγέθυνσης έχει τελειώσει βίαια.

Τα βάζω κάτω και δεν καταλήγω πουθενά. Το μόνο που μένει στο μυαλό μου είναι μια δίνη που εντός της ανακατεύονται αιτίες, αφορμές, αποτελέσματα και τελικά απελπισίες. Και προσπαθώ να στρέψω το βλέμμα μου αλλού αλλά δεν βλέπω πουθενά απάντηση. Δεν θα έπρεπε μέσα από αυτήν την κρίση να βγουν νέα πρόσωπα, με ιδέες και λύσεις που θα δείχνουν έναν άλλο δρόμο; Κι ας είναι και δύσκολος, το θέμα δεν είναι στην δυσκολία, είναι στην διαύγεια.

Ψάχνω την άκρη μου. Kαι ας είναι και τσαλακωμένη.

Advertisements

12 thoughts on “Η κρίση και η άκρη

  1. Εγώ θα εστίαζα ενδεχομένως περισσότερο στην έλλειψη δικαιοσύνης και στην ανεπάρκεια του νομοθετικού και πολιτικού συστήματος ως βασικές αιτίες που δεν μπορεί να βγει άκρη σήμερα. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θετικό θα βγει εν τέλει από αυτήν την κρίση. Θέλω να πιστεύω ότι όλες αυτές οι θυσίες δεν γίνονται άδικα.

    Μου αρέσει!

  2. εννοειται οτι φταιει η νοοτροπια μας και η απουσια παιδειας μας.υπαρχει μελλον αν καποιος πει οτι θα επενδυσει στους νεους ανθρωπους για να δουμε σε καμια 20ρια χρονια αλλαγη στην κοινωνια μας.ετσι εγινε κ με την φινλανδια.Για το αμεσο μελλον ..δυστυχως δ υπαρχιε φως..το αντιθετο μαλιστα..τουλ. να γινει κατι για τα παιδια μας…

    Μου αρέσει!

  3. ..auto pou me parhgorei einai pws polloi tin psaxnoun tin akri .kai an tin psaxnoun polloi tote kapoios tha ti brei kai tha tin pei.quien busca encuentra !k egw ayta skeftomai akribws -k palia nomiza pws einai gia gelia !alla to kalo einai oti ta biwneis ta grafeis to psaxneis k se kapoia fash den borei na mi brethei to fws.

    Μου αρέσει!

  4. Ρίξε κι από δω μία!
    Πάντως, λίγο αφελώς, η κοινή συνιστώσα όοοοολων όσων αναφέρεις στην 1η παράγραφο μήπως λέγεται νοοτροπία; Και τι διάολο κάνει κανείς με δαύτην;

    Μου αρέσει!

    1. Αν λέγεται νοοτροπία τότε φοβάμαι ότι δεν θα δούμε φως σύντομα. Αν δηλαδή φταίει η νοοτροπία των πολιτικών//εργολάβων//δικαστών κτλ κτλ τότε θα αργήσουμε πολύ να βγούμε από το τούνελ – ίσως τα καταφέρουν τα παιδιά μας.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s