Το χρώμα της μέρας

Ξυπνάει. Έξω νύχτα, δεν έχει αποφασίσει ακόμα ο κόσμος να ξημερώσει αλλαγές, δεν ξέρει ακόμα ο κόσμος ότι μέσα από τα σκοτάδια ξημερώνουν οι αλλαγές. Σηκώνεται μηχανικά, τα μάτια του προτάσσουν την δυσκολία τους απέναντι στις σκιές ενώ το χέρι του ψάχνει στα τυφλά τον διακόπτη, δεν ξέρουν ακόμα τα μάτια ότι πάντα στα τυφλά ψάχνουν τα χέρια. Προχωράει προς την κουζίνα, βράζει νερό για καφέ στιγμιαίο, το στόμα του αντιδρά, δεν ξέρει το στόμα ότι πάντα στιγμιαία ήταν η απόλαυση. Πίνει δυο γουλιές καφέ ενώ ντύνεται βιαστικά, δεν χωράει το σώμα του στα ρούχα όπως βίαια μπαίνει μέσα τους, δεν ξέρει ακόμα το σώμα ότι πάντα βίαια παλεύουμε απέναντι σε όσα δεν έχουμε επιλέξει. Βγαίνει έξω, ακόμα σκοτάδι και τα πόδια λυγίζουν, δεν έχουν μάθει ακόμα τα πόδια ότι μόνο στα σκοτεινά περπατιέται η φυγή.

Ξημερώνει. Έτσι όπως απλώνεται το φως ακολουθώντας τα συμπαγή τετράγωνα κύματα της πόλης, το βλέμμα του κρύβεται πίσω από μια τόση δα γυάλινη χαραμάδα.  Του αρκεί. Το χρώμα της μέρας πάντα του αρκεί.

24 thoughts on “Το χρώμα της μέρας”


  1. τώρα , μάλλον θα έχει επιστρέψει, θα προσπαθεί να απαλλαγεί από τη στενότητα των ρούχων του και της μέρας που φεύγει χωρίς διόλου η ίδια να το προσπαθεί…

    Μου αρέσει!

  2. Μ’ αυτό το «μόνο στα σκοτεινά περπατιέται η φυγή» , μου θύμησες τις τελευταίες μου μέρες (πριν ενάμισυ περίπου χρόνο) στη δουλειά … Ήθελα τόσο πολύ να φύγω (και δεν το συνειδητοποιούσα) , που κάθε φορά που έμπαινα στον διάδρομο που θα με «έβγαζε» στον καθ’ αυτό χώρο της δουλειάς μου , ευχόμουν να είναι νύχτα … σκοτεινά … ίσως και απόλυτο σκοτάδι , να μην μπορεί κανείς να δει αυτή την … επιθυμία φυγής που με «έντυνε» και πάψουν να … με εμπιστεύονται … Γιατί χωρίς έστω και ένα ίχνος εμπιστοσύνης … η δουλειά μας πήγαινε κατά … διαόλου .
    Όμορφη γραφή …

    Μου αρέσει!

  3. «Πάντα στα τυφλά ψάχνουν τα χέρια…» και όχι μόνο τα χέρια, στα τυφλά βαδίζουμε γενικώς. ας μην ήταν το φωτεινό χρώμα της μέρας να μας ξεγελάει και θα σου ‘λεγα εγώ…

    Μου αρέσει!

  4. «Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι με τι σκέψεις κοιμάται το βράδυ..»

    Βγάζει τα ρούχα του, φοράει τις πυτζάμες του,κλείνει το φως και ξαπλώνει στο κρεβάτι του.
    Κουλουριάζετε μέσα στο πάπλωμα,παίρνει αυτή την εμβρυακή στάση που του θυμίζει κάτι από εκείνη την αρχέγονη δύναμη που δίνει σιγουριά και ασφάλεια. Από το παράθυρο του κοιτάζει τα άστρα και σκέφτεται ότι αύριο θα είναι η μέρα που δεν θα φοβάται το σκοτάδι και τα «φαντάσματα» που αυτό φέρνει.Ότι από αύριο, η νύχτα από άγνωστη ,θα γίνει γλυκιά ερωμένη που θα την περιμένει με λαχτάρα κάθε βράδυ .Θα πάψει πλέον να φοβάται το σκληρό της πρόσωπο και τα όνειρα που αυτή φέρνει.Από αύριο δε θα του αρκεί μόνο το φως της ημέρας αλλά θα έχει ανάγκη και το σκοτάδι.
    Ναι,σίγουρα,αύριο θα είναι η ημέρα…

    Μου αρέσει!

  5. «…βράζει νερό για καφέ στιγμιαίο, το στόμα του αντιδρά, δεν ξέρει το στόμα ότι πάντα στιγμιαία ήταν η απόλαυση».
    Δεν έχω λόγια, αν ήταν σε χαρτί το κείμενο σου θα το υπογράμμιζα για να το θυμάμαι.

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.