Προβοκάτορας

Το έβαλα προχθές σαν σχόλιο στο post του silentcrossing, και μετά σκέφτηκα ότι αυτό το ποίημα πρέπει να έχει τον δικό του χώρο εδώ μέσα, σε ένα κανονικότατο και ολόκληρο post, σαν το μοναδικό και τελευταίο μου σχόλιο για την Δημοκρατία της καταστολής που μας επέβαλλαν και μας καλούν να υπηρετήσουμε ευχαριστώντας τους. 

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ’ άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας “φασίστες!!”
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
– γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
“έτσι” “αόριστα”
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.

Advertisements

14 thoughts on “Προβοκάτορας

  1. Κάθε χρόνο είτε στη γιορτή του Πολυτεχνείου είτε σαν ανθολογημένο κείμενο βάζω το «Θα ΄ρθει καιρός» και το συζητάμε.

    «Θαρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
    Να το θυμάσαι Μαρία.
    Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
    που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
    – μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
    άκου θάρθει καιρός
    που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
    δε θα βγαίνουν στην τύχη
    Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
    με γερμένους απέξω
    Και τη δουλειά
    θα τη διαλέγουμε
    δε θά ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
    Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
    κι άλλοι με νότες
    Να φυλάξεις μοναχά
    σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
    λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
    απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
    για το μάθημα της ιστορίας.
    Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
    δύσκολοι καιροί.
    Και θάρθουνε κι άλλοι.
    Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
    τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
    κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
    «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
    Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
    Παρ’ όλα αυτά Μαρία.»

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s