Ξανά στα θαύματα

 

Georgia O' Keefee, Sky above clouds
Georgia O’ Keefee, Sky above clouds

Μια απόφαση είναι, την παίρνεις και τελειώνεις. Την ώρα που εσύ νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια στάση του χρόνου που το επόμενο τρένο θα αργήσει πολύ να περάσει (ή δεν θα περάσει και ποτέ), αρκεί μια φωνή από το μεγάφωνο που θα σου υπενθυμίζει ότι «απαγορεύεται η κατανάλωση φαγητού και ποτού στις αποβάθρες» για να καταλάβεις ότι εσύ δεν φτιάχτηκες για να περιμένεις νηστικός και στεγνός σε αυτήν την αποβάθρα, από κάπου αλλού περνάει το δικό σου τρένο. Και παίρνεις τον δρόμο για την επιστροφή στο φως, μέσα από πλήθη που κινούνται καταπάνω σου και κυλιόμενες σκάλες που τρέχουν πιο γρήγορα από όσο μπορεί το βήμα σου να αντέξει.
Και βγαίνεις έξω και όλα γίνονται ευδιάκριτα. Όσο εσύ περίμενες στην αποβάθρα, κουλουριασμένος μέσα στο παλτό σου, ο κόσμος εκεί έξω συνέχιζε να γυρίζει, υπάρχουν ακόμα αυτοκίνητα που κορνάρουν, φοιτητές που επιβεβαιώνουν για 20ή φορά σήμερα την μαμά τους ότι μαγείρεψαν και έφαγαν αυγά, ζευγάρια που ανακαλύπτουν την απιστία σαν λύτρωση ή σαν καταστροφή, προϊστάμενοι που φοβούνται τους προϊσταμένους τους, έρωτες που περπατούν αγκαλιά στον δρόμο, ταξιδιώτες που χάνονται σε χάρτες, πατεράδες που φοβούνται μην βγει το παιδί τους ολυμπιακός (έλα, μην κολλήσεις στην ομάδα, ο δικός μου είναι ολυμπιακός και έβγαλε δυο παιδιά παναθηναϊκούς, και για να μην τσακωνόμαστε έγινε ΟΦΗ / Εργοτέλης / Ηρακλειώτικη-ομάδα-να-είναι-στην-Α-εθνική-τελοσπάντων-και-ας-είναι-και-ο-Μασταμπάς). Περπατάς και όλα περπατούν ξανά μαζί σου, η απόφαση να φύγεις για Αθήνα, το μικρό δυάρι με τα έπιπλα του ΙΚΕΑ, ο ύπνος στα αμφιθέατρα μετά από άλλη μία πρόσκληση το προηγούμενο βράδυ για «ένα ποτάκι χαλαρό μωρέ» που σε έβρισκε το ξημέρωμα να κάνεις κούνια στο Νέο Ηράκλειο (το παλιό ούτε που ήθελες να το ακούσεις είπαμε). Και ύστερα πρωτοχρονιά στο τηλεφωνικό κέντρο του ΟΤΕ να τρως το πρώτο σου μπινελίκι του έτους γιατί ο άλλος δεν είχε τηλέφωνο σε όλες τις γιορτές (είχε τα δίκια του που είχε νεύρα, τι να λέμε τώρα) και μετά το δίλημμα κάθε Πάσχα, να πας χωριό ή Κρήτη, οι μεν να χαίρονται, οι δε να σε αποκληρώνουν. Και πάντα γέλια, πολλά γέλια, πότε με τις σαβούρες που έτρωγες στους βρεγμένους δρόμους, πότε με τις γκάφες σου όποτε έμπλεκες σε καταστάσεις έξω από τα όριά σου («-Ναι, καλημέρα, την κυρία Κουκουβάγια θα ήθελα – Κύριε μου, η μόνη που έχουμε εδώ είναι η κυρία Βάγια και μετά από αυτό δε νομίζω ότι έχω όρεξη να σας μιλήσω – Α, συγγνωμ… – Τουτ τουτ τουτ….»). Γελάς. Θυμάσαι πως είναι να γελάς και αυτό από μόνο του αρκεί για να γελάσεις πάλι. Γελάς και παίρνεις την απόφαση. Και πας ξανά για θαύματα.

—————————————————————————————————————

(Πριν λίγες μέρες είχα γράψει αυτό:

Μια χάρη κάνε μου. Μην μου ξαναμιλήσεις για εκείνη. Την ξέρω, περπατάμε μαζί χρόνια τώρα, όταν κουραζόμουν εγώ με κουβαλούσε εκείνη στην πλάτη της, όποτε λυγούσε εκείνη έτρεχα εγώ να την μεταφέρω. Κολλημένοι ο ένας στον άλλο, τόσο που ξέχασα πως είναι να περπατάς μακριά της.

Μια χάρη κάνε μου, μην μου ξανασερβίρεις εκείνη. Γέμισε το τραπέζι με τα ψίχουλά της, αδύνατον να καθαριστεί πια. Χόρτασαν τα χρόνια από την γεύση της, ζητούν άλλη γεύση τώρα, ας μην είναι γλυκιά, ας είναι και ανάλατη.

Μια χάρη κάνε μου, μην μου ξαναδείξεις εκείνη. Τυφλώθηκαν τα μάτια από το σκοτάδι της, με γυαλιά-καθρέφτη πια την αντικρύζει ο καιρός, να μην φανεί ο τρόμος του απέναντι στην καθεστωτική της φιγούρα.

Μια χάρη κάνε μου. Πες στην Θλίψη να φύγει κι εγώ για σένα θα κάνω μόνο χαρές.

Δεν ξέρω πως αντιμετωπίζει ο καθένας το φορτίο του όταν νιώθει ότι αυτό έχει γίνει πια ασήκωτο. Εγώ πάντα την κρίσιμη στιγμή φροντίζω να τα κάνω όλα τούμπα. Για να το καταφέρω όμως έχω φροντίσει στην πορεία να αδειάσω σιγά σιγά εκείνο το σακί το ασήκωτο που με έσπρωχνε προς τα κάτω. Αν έτσι έπρεπε να κάνει τον κύκλο της η θλίψη, καλώς τον έκανε. Άλλη βόλτα όμως μαζί της δεν κάνω.)

—————————————————————————————

Σου έχω και soundtrack για την βόλτα στον ήλιο (γιατί ξέχασα να σου πω ότι όλα αυτά τα έζησες με δυο ακουστικά κολλημένα στα αυτιά σου):

Advertisements

26 thoughts on “Ξανά στα θαύματα

  1. Αυτή η όμορφη ψυχή αργά ή γρήγορα θα έβρισκε τη δύναμη να διώξει από πάνω της ό,τι την σκοτείνιαζε. Δεν σου πάει η θλίψη, τέρμα οι βόλτες και τα κολλητιλίκια μαζί της! Ακούς;;

    Μου αρέσει!

  2. Μάλλον στο «φύγε» δεν υπακούει. Γι’ αυτό καλύτερα να κάνει τον κύκλο της – αν όχι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μείνει οριστικά. Απλά την κατάλληλη στιγμή θέλει κι ένα σπρώξιμο.
    «Χαϊδεύω ότι αγαπώ πιο πολύ» – κρύβει τρομερή σοφία ε; Να είσαι καλά.

    Μου αρέσει!

  3. Ποιός (ή τί) , είναι αυτός (ο) που μπορεί να πει στην Θλίψη «φύγε» κι αυτή να … υπακούσει ?
    Δεν είναι … Ακαδημαϊκή η ερώτηση μου . Στ’ αλήθεια δεν γνωρίζω και πολύ θα ήθελα να μάθω .
    —————————————
    Είχα κάποτε , παλιά , έναν συνάδελφο-συνεργάτη-και φίλο Χειρουργό (λέω «είχα» γιατί δυστυχώς , πέθανε πολύ νέος) ο οποίος αγαπούσε τόσο πολύ την δουλειά του (την εγχειρητική τέχνη) που όταν άνοιγε μια κοιλιά (εννοώ για ενδοκοιλιακή πάθηση) πάντα , πριν αρχίσει οτιδήποτε , κοίταζε απέναντι του προς εμάς τους Αναισθησιολόγους , μισόκλεινε τα μάτια , και … χάιδευε απαλά για λίγο τα σπλάχνα που θα χειρουργούσε .
    – Τι κάνεις βρε χαμένε ? τον ρωτούσα πάντα χαμογελώντας , γιατί ήξερα την στερεότυπη απάντηση του
    – Χαϊδεύω ό, τι αγαπώ πιο πολύ … ό,τι θα μου «φτιάξει» την μέρα μου σήμερα … ηλίθια , ε ηλίθια … (μου απαντούσε στο ίδιο στυλ)
    ………………………………
    Ξέρεις γιατί σου τό’ γραψα αυτό ? Γιατί , σαν χάδι στο μυαλό μου … στην ψυχή μου , την ένιωσα αυτή σου την ανάρτηση .
    Γειά .

    Μου αρέσει!

  4. Επειδή ξέρω εκ πείρας πως ένα ποστ δεν είναι ποτέ ούτε 100% αυτοβιογραφικό ούτε 100% επινοημένο, πάντα υπάρχουν δλδ ψιχουλάκια αλήθειας και φαντασίας στα γραφόμενά μας, θα ήθελα να σου πω ότι η γενναιότητα και το θάρρος που αποπέμπεις μέσα από αυτό το πακέτο λέξεων είναι ό, τι πιο συγκλονιστικό μπορώ πια να συναντήσω σε ανθρώπους. Αυτό, μαζί με όλη αυτή τη διάχυτη γλυκύτητα που διέπει την έκφρασή σου, με κάνουν να στέκομαι μπροστά στα πάντα σοβαρά σου κείμενα με θαυμασμό και αποδοχή.
    Ως αναγνώστρια και λιγάκι φίλη, ξανά σου γνέφω ευχαριστητικά.

    Μου αρέσει!

    1. Καταρχάς εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους την συνταγή των post.Δεύτερον, χαίρομαι που πια (φαίνεται να) βγάζω γενναιότητα, γιατί τα τελευταία δύο χρόνια ήταν μάλλον ηττοπαθή – ή τουλάχιστον έτσι έδειχναν. Τρίτον το λιγάκι φίλη είναι ό,τι ωραιότερο θα μπορούσες να μου πεις. 🙂

      Μου αρέσει!

  5. «Πάμε ξανά στα θαύματα γι άλλη μια φορά» 😀

    Μ΄αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Ο ποιητής είπε και » Κάνε ένα άλμα πιο γρήγορο απ΄τη φθορά» .Το έκανες (ξανά) μικρέ μου 🙂

    (το μικρέ με τρυφερή κι όχι υποτιμητική χροιά) 😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s