Στοπ καρέ

 

Edward Hopper, Rooms by the sea
Edward Hopper, Rooms by the sea

Παρασκευή απόγευμα. Στο σουβλατζίδικο με την περίφημη σος η ουρά έχει φτάσει στον δρόμο. Τρεις υπάλληλοι της εταιρείας security κόβουν βόλτα δίπλα στον κόσμο που περιμένει μέχρι και μία ώρα για να φάει στα γρήγορα ό,τι του είπαν ότι αξίζει τον κόπο της αναμονής. Ευπιστία ή ανάγκη για να ξαναβρούμε σταθερές;
Και τα σεκιούριτυ; Για τον κόσμο; Μάλλον για την ασφάλεια της είσπραξης. Στο παγκάκι στην απέναντι πλευρά της πλατείας ένας άστεγος ξανατοποθετεί στο καρότσι του όλη του την περιουσία. Ένα μικρό τρανζίστορ παίζει Σαββόπουλο – σαν βγω από αυτήν την φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει. Η θεωρία της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων στην πιο σκληρή της εφαρμογή. Κι εμείς οι πιο σκληροί από όλους – όχι από θέση, από ανάγκη. Ή μήπως αχαριστία;

Σάββατο απόγευμα στο radiobubble μαζεύουν τρόφιμα. Ανοίγω το ντουλάπι και παίρνω ένα σακουλάκι φακές και ένα φασόλια, σκέφτομαι ότι σημασία έχει πως νοιάζεσαι και όχι η ποσότητα. Μέχρι να φτάσω το έχω μετανοιώσει, εδώ που είμαστε οι συμβολισμοί πέθαναν, μόνο η ουσία των πράξεων μετράει και τα αποτελέσματά τους. Έπρεπε να φέρω περισσότερα, έπρεπε.

Το βράδυ η Αθήνα προσπαθεί να αναστήσει χαμένα Σαββατόβραδα, ο κόσμος βγαίνει πια για να ξεφύγει από τους τέσσερις τοίχους, όχι για να διασκεδάσει. Πετυχαίνω φίλους στο πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί να καπνίζουν, δεν είναι ο  νόμος που τους έχει βγάλει έξω, είναι η έλλειψη αέρα. Φεύγουν οι αναπνοές αδέσποτες και τρέχουμε να τις μαζέψουμε, ο νικητής θα είναι αυτός με την μεγαλύτερη αντοχή.

Κυριακή μεσημέρι η κίνηση στους δρόμους θυμίζει καθημερινή, κάποιος μας είπε ότι πρέπει να γιορτάσουμε κι εμείς τρέξαμε να βάλουμε τα καλά μας ρούχα, νομίζουμε ότι εναντιωνόμαστε απέναντι σε αυτό το ίδιο που μας προμηθεύει με τα δικά του όπλα. Να πάρω ένα σημειωματάριο, θέλω να έχει και λευκές κόλλες για να μπορούμε να κοιταζόμαστε στα ίσια της ώρες της μεγάλης σιωπής.

Δευτέρα πρωί τα αυτοκίνητα στο δρόμο κάνουν μανούβρα δίπλα από ένα σκοτωμένο σκυλί. Ποιος θα το μαζέψει; Εμείς δεν προλαβαίνουμε, πάντα έχουμε μια δικαιολογία να κυνηγήσουμε.

Οι μέρες περνούν προσθέτοντας λέξεις σε μια κόλλα χαρτιού που ετοιμάζεται να μας τυλίξει. Οι οθόνες εκπέμπουν σχήματα αιχμηρά, τα ραδιόφωνα τραγούδια νικημένα. Σαν βγούμε από αυτήν την φυλακή, άραγε ποιος θα μας περιμένει;

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

21 thoughts on “Στοπ καρέ”

  1. «Εν τω αναπνείν και εκπνείν είναι το ζην και το αποθνήσκειν» … είπε πριν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια , ο συντοπίτης μου Δημόκριτος ο Αβδηρίτης .
    Ας πάρουμε λοιπόν τις αναπνοές μας κι ας κοιτάξουμε το «αύριο» , γιατί το «αύριο» , ανήκει σ’ αυτούς που θα συνεχίσουν να «αναπνέουν» ως τότε .

    Μου αρέσει!

    1. Θα κάνεις τέτοιο πράγμα μόνο για εμένα;; Με συγκινείς! (το κάνεις, δεν το κάνεις, μου αρκεί που μου έδωσες ξεχωριστό χώρο μέσα σου). Και δεν χαίρεσαι που σε στέλνω παραμέσα και όχι παραέξω;; Το φαντάζεσαι να σε έσπρωχνα σε τίποτα κακόφημες λεωφόρους;

      Μου αρέσει!

  2. Μου αρέσει που σε λέει «χαμένο» η θεία, όχι «χαμένε», «χαμένο»: αυτό το όμικρον το περιχύνει με τρυφερότητα.

    Οι ανάσες μας, οι παρακάμψεις, οι δικαιολογίες κυνηγούν μου φαίνεται τα αδέσποτα τραγούδια. Ελπίζω να καταλήξουν κάπου οι περιγραφές μας αυτές. Σε ανατροπές ίσως…

    Μου αρέσει!

  3. Θεία εκ του Θεωρήματος, θεία εκ του θεϊκή ή είστε ανηψούδι μου και δεν σας έχω καταλάβει βρε? :ρ Τέλειο!!!

    Χαμένο, όπου θες στείλε με. Θα πάω γιατί ξέρω πως εκεί θα είναι καλά 😉

    Μου αρέσει!

  4. έρχομαι και ξανάρχομαι και κάθε φορά ψάχνω να δω αν είναι η φράση στη θέση της. λες και θα μπορούσε να φύγει.

    Ναι, για όλα, αλλά μια φράση κόλλησε και πάω κι έρχομαι και την διαβάζω και την ξαναδιαβάζω. δεν ξέρω γιατί.

    «για να μπορούμε να κοιταζόμαστε στα ίσια»…

    καλησπέρα

    Μου αρέσει!

  5. Σα βγώ απ αυτή τη φυλακή,κανείς δε θα με περιμένει..οι δρόμοι θα ναι αδειανοί,κι η πολιτεία μου πιο ξένη…Κανείς δε μας περιμένει Χαμένο επεισόδιο…Μόνοι μας είμαστε σε αυτό το παιχνίδι..Όσο αντέχουμε..
    Καταπληκτικό κείμενο!

    Μου αρέσει!

  6. Δε νιώθω έτοιμη να παλέψω με ό,τι με φέρνεις αντιμέτωπη μεσα σ’ αυτό το blog.είναι πάνω απ’τις δυνάμεις μου ,αυτήν την περίοδο τουλάχιστον…(δεν το πιστεύω ότι άφησα την Mary Poppins για σένα! :-Ρ). Γι’ αυτό θα πάρω βαθιά ανάσα και θα πάρω δύναμη λέγοντας supercalifragilisticexpialidocious…….πολλά φιλιά φίλε μου.

    Μου αρέσει!

  7. Όντως, κάπως έτσι εξελίσσονται πια τα Παρασκευοσαββατοκυριακο(δεύτερα) μας. Ο καθένας κουβαλάει τις σκέψεις και τις ανησυχίες του. Καμία σχέση με τα ξέγνοιαστα π/σ/κ/δ που ζούσαμε κάποτε. Θυμάσαι;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s