Γιορτές

 

Martin Johnson Heade, Duck hunters in a twilight marsh
Martin Johnson Heade, Duck hunters in a twilight marsh

Βαθιά αναπνοή και λέξεις μέχρι να κοπεί η ανάσα. Γιορτές δεν υπάρχουν πια για εμένα, όχι δεν φταίει η κυβέρνηση, η χρεοκοπία, το χάλι μας το μαύρο, οι λόγοι είναι άκρως προσωπικοί, πες τους και εγωιστικούς, εγώ για να γιορτάσω θέλω να μαζευτούμε όλοι, αφού δεν είμαστε όλοι γιορτή δεν κάνω, πως να χαμογελάσω δηλαδή με την καρέκλα την άδεια που χάσκει δίπλα μου στο τραπέζι, τι να της πω, γεια σου καρέκλα καλωσόρισες στην γιορτή μας, θα πιεις ρακόμελο ή σαγκριά, αποκλείεται, τέτοιους παραλογισμούς εγώ δεν κάνω, τις καρέκλες τις έχω για να κάθομαι και τους ανθρώπους για να μιλάω, ποτέ το αντίθετο, να το ξέρεις, μην περιμένεις από εμένα τα αντίθετα, και στις γιορτές είπαμε, έρχομαι αλλά δεν γιορτάζω, δεν το νιώθω πως το λένε, καλύτερα έχω να μείνω σπίτι να διαβάσω ένα βιβλίο, σου είπα που τέλειωσα επιτέλους την Μητέρα του σκύλου του Μάτεσι, από τα καλύτερα που έχω διαβάσει, θα στο δώσω και εσένα, όχι μικρό είναι, εγώ το άργησα γιατί έκανα όλο σφήνες, κάτι διηγήματα, κάτι θεατρικά, κάτι κόμιξ, ναι κόμιξ, το καλύτερο σκηνικό για να εξελιχθεί μια ιστορία είναι η Λιμνούπολη, μη γελάς, καμιά φορά φτιάχνω και δικές μου ιστορίες, αλλά είμαι σκράπας στο σκίτσο, όχι ο Ρομάνο Σκάρπα, μακάρι αλλά δεν, τι έλεγα, α ναι για τις γιορτές, χαρτί, ουίσκι και κανένα τσιγάρο, από τα κομμένα, ξέρεις, μέχρι να λιώσουν τα παγάκια στο ποτό, αφήνομαι στην ζέστη του καπνού, και καμιά βόλτα, και δώρα για τους φίλους, αυτά, ναι τα ίδια έκανα και πέρυσι, πρόπερσι όχι, πρόπερσι παντζούρια κλειστά, πρόπερσι μάτια κλειστά, πρόπερσι να μην θυμάμαι, να μην υπάρχω πρόπερσι. Κανένα ουισκάκι παίζει;

Κατέρρευσε ήρεμα στον καναπέ. Ευτυχώς.

Advertisements

26 thoughts on “Γιορτές

  1. Κι εγώ για να γιορτάσω θέλω να μαζευτούμε ΟΛΟΙ. Εδώ και δυο χρόνια λειψές γιορτές περνάμε, με λειψές παρέες γεμίζουν τα τραπέζια. Σε καταλαβαίνω απόλυτα, παρά τις διαφορές μας: ούτε ουισκάκι πίνω, ούτε στον καπνό του τσιγάρου χάνομαι και τα βιβλία τα αφήνω για τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Ευτυχώς που υπάρχει και ο Θανασάκης, ο κοινός φίλος μας, που μάλιστα σου έχει και μια ιδιαίτερη συμπάθεια!!! κάνω λάθος;; :))

    Μου αρέσει!

  2. «Πρέπει πάντα να δίνεις στην ψυχή σου αυτό που χρειάζεται, την ώρα που το χρειάζεται.» Σοφή κουβέντα. Μια χαρά σας βρίσκω λοιπόν με τον Μάτεση και το ουισκάκι σας 🙂
    Ελπίζω μόνο να έρθουν στιγμές που θα θέλει η ψυχή σας να γιορτάσει ξανά, έτσι, μόνο και μόνο για πάρτι της! Και τότε ακόμα και οι καρέκλες μας κάνουν 😉

    Υ.Γ.: Τη μάνα του σκύλου την είχα διαβάσει πριν χρόνια…καιρός για μια επανανάγνωση μου φαίνεται 🙂

    Μου αρέσει!

  3. αυτο το βιβλιο, πριν πολλα χρονια το ξεκινησα και το αφησα στην ακρη απο τις πρωτες του σελιδες.. το ξαναπιασα μετα απο καιρο και το εχω στα καλυτερα μου..

    η προχριστουγεννιατικη περιοδος μ αρεσει πολυ.. η μερα της γιορτης ακολουθει μελαγχολικη.. και της πρωτοχρονιας ακομη περισσοτερο.. το πριν ομως το διασκεδαζω πολυ και ειναι καθαρα προσωπικη υποθεση..

    Μου αρέσει!

  4. είναι αναγκαίες οι υποστιγμές για να οδηγηθείς στην τελεία στιγμή.
    και μπορεί τα χέρια σου να έγραψαν χωρίς ανάσα, μα εμένα μού ΄δωσες κάμποσες.

    Καλή Λιμνούπολη… 🙂

    Μου αρέσει!

  5. αγαπητό χαμένο επεισόδιο, θα συμφωνήσω με τη σίλια για τις ανάσες.
    αγαπάμε μητέρα σκύλου, μα επίσης αγαπάμε και λιμνούπολη!
    σου εύχομαι κι εγώ ό,τι καλύτερο για τη χρονιά που μπήκε.

    Μου αρέσει!

  6. Πριν 2500+ … χρόνια , ο πατριώτης μας και κοντοχωριανός μου , Δημόκριτος ο Αβδηρίτης , είπε πως «εν των αναπνείν και εκπνείν , είναι το ζην και το αποθνήσκειν» … Μ’ άλλα λόγια πως … Ζωή είναι το να παίρνεις και να ξαναπαίρνεις αναπνοή (σε ελεύθερη «μετάφραση» , όλα αυτά) .
    Γι αυτό λοιπόν , μην προσπαθείς να τα τελειώσεις όλα (όσα θέλεις να πεις) με μια ανάσα . Πες τόσα , ώστε να ξαναπάρεις ανάσα και … συνέχισε να ζεις …
    …όσο πόνο κι αν σου προκαλεί αυτό .
    ————————————————-
    Μπορεί να μην το πιστέψεις αυτό που θα πω παρακάτω , αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια … στ’ ορκίζομαι …
    «Παρέα» , εδώ στο γραφείο που κάθομαι και ασχολούμαι με το αγαπημένο μου Διαδίκτυο , εκτός από κάποια μικροαντικείμενα που υπάρχουν σε όλα τα γραφεία των ανθρώπων στον κοσμο , μου κάνουν («παρέα» ) και δυο βιβλία :
    Το «ΠΟΘΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΙ» του Μιχαήλ Ιατρού , και το «Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ» του Παύλου Μάτεση … Εδώ και χρόνια … τουλάχιστον 6 …
    Φετίχ … «κόλλημα» … τι να πω …
    «Πολύ που χέστηκα εγώ , αν πεθαίνει η Ελλάς , μη σώσει και πεθάνει , την είδα εγώ την Ελλάδα ποτέ μου , γιατί να την νοιαστώ ; Η Ελλάδα είναι σαν την Παναγία : δεν την βλέπει κανείς μας ποτέ . Την βλέπουν μόνο οι μουρλοί , και οι απατεώνες . Ενώ τ’ αυγά μου στο ψυγείο τα βλέπω . Την σύνταξη μου την βλέπω . Είμαι επιτυχημένη εγώ ….» Σελ. 245 (16η έκδοση του Καστανιώτη) .
    ————————————
    Σου εύχομαι μια όμορφη (όσο γίνεται) χρονιά .

    Μου αρέσει!

    1. Ένα από τα στοιχήματα της νεας χρονιάς είναι να μάθω να μην είμαι (πάρα πολύ) ανυπόμονος. Οπότε κρατώ την συμβουλή για τις ανάσες!
      Αν σου πω ότι αυτό το απόσπασμα από το βιβλίο έχω «κρατήσει» κι εγώ;;;
      Καλή χρονιά!

      Μου αρέσει!

  7. Γιορτή είναι να είναι όλοι, αλλά πώς να είναι όλοι, σπάνια συμβαίνει, για αυτό και καμιά φορά το να μιλήσεις σε καρέκλα, όχι βέβαια σε όλες, μην το παρακάνουμε κιόλας, αλλά σε μια μόνο, δεν είναι κακό, ειδικά αν πάνω σε αυτή την καρέκλα έχεις διαβάσει τη Μητέρα του Σκύλου και το άλλο του Μάτεση το Αλδεβαράν, όχι με ουίσκι αλλά με τσάι γιατί ήμουν κρυωμένος, του βουνού με μια στάλα κονιάκ μέσα και μέλι…

    (αν το ποστ είναι μια ανάσα, τότε και τα σχόλια έτσι πρέπει να το ακολουθούν)

    Μου αρέσει!

    1. Lol! Και το γκραφιτο, τι λες για το γκραφιτο, Μάτεσις παιδί μου, εγγύηση, και με ουίσκια και με τσάγια, και σε καρέκλα και σε κρεβάτι, και… (τον κόβω γιατί άμα πάρει φόρα την βάψαμε – φανταστικό σχόλιο!)

      Μου αρέσει!

    1. Το Πάσχα μαζευόταν εδώ όλο το σόι στις φτερούγες του πάτερ-φαμίλια (αφού ο παππούς έφυγε νωρίς και τον υποκαθιστούσε επάξια ο πατέρας μου)και ήταν η πιο αξιομνημόνευτη γιορτή. Όποτε έχω μείνει εδώ με τους δικούς μου αρρωσταίνω.

      Ξέρεις για το Πύργο μιλά ο Μάτεσις στο βιβλίο.

      Μου αρέσει!

      1. Σαν να λέμε τα Χριστούγεννα έκανε πάντα τραπέζι στο σπίτι η μητέρα μου και μαζευόμασταν όλοι.. (αφού έχουμε τις ίδιες εικόνες/χαρές/πληγές, τι το ψάχνουμε;;)
        Αλήθεια, οι Επάλξεις είναι ο Πύργος; Αυτή ήταν μια πολύ καλή πληροφορία!

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s