Πες μου τώρα

 

Mark Chagall, Bella in Mourillon
Mark Chagall, Bella in Mourillon

Πες μου τώρα αν εσύ αυτό το λες πρωινό. Να ανοίγω τα μάτια ψάχνοντας το βλέμμα σου και μόνο ομίχλη να έχει γεμίσει το δωμάτιο.

Πες μου τώρα αν εσύ αυτό το λες επικοινωνία. Να έχω γεμίσει το τραπέζι με ένα σωρό άχρηστα μηχανήματα αλλά με κανένα πια να μην μπορώ να σου μιλήσω.

Πες μου τώρα αν εσύ αυτό το λες απάντηση. Να χαμογελάω με όσα προσπαθούν να αντικαταστήσουν την σιωπή, που μόνο σιωπή θέλω πια να βγαίνει από το στόμα μου.

Πες μου τώρα αν εσύ αυτό το λες άγγιγμα. Να ξυπνάει η μνήμη της επαφής μόνο όταν θυμάμαι πόσο σφιχτά κρατούσες το χέρι μου για να περάσουμε στην άλλη μεριά του δρόμου.

Πες μου τώρα αν εσύ αυτό το λες βόλτα. Να περπατάω στα πεζοδρόμια με το κεφάλι σκυφτό για να φτάσω στην πόρτα σου και το κουδούνι να μην έχει όνομα.

Πες μου τώρα αν εσύ αυτό το λες μουσική. Να ακούω στο ραδιόφωνο τον Παπάζογλου και να σκέφτομαι ότι κάπου εκεί πάνω τον έχεις βρει και σου τραγουδάει το Μπαγλαμαδάκι. Κι εσύ να γέρνεις το κεφάλι προς τα πίσω και να αφήνεσαι στην μουσική σιγοτραγουδώντας τους στίχους.

Κανείς εδώ δεν τραγουδά, αλλά όχι, κάποτε τραγουδούσε.

(Σε ονειρεύτηκα πάλι χθες. Και σήμερα αρνήθηκα να ξυπνήσω)

Advertisements