Και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή

 

George Grosz, The Wanderer
George Grosz, The Wanderer

Δεν σκέφτομαι πια τι προβλήματα έχεις, τι έχω κι εγώ, τι κουβαλάμε κάθε μέρα, τι μπαίνει στη τσάντα σου το πρωί, τι βγάζω από την τσάντα μου το μεσημέρι, πόσα έχεις να αντιμετωπίσεις στην δουλειά, πόσα έχω να ετοιμάσω μέχρι να έρθεις, τι γεύση έχει ο καφές σου στο θερμός, τι γεύση παίρνουν τα μακαρόνια στο τάπερ, πόσα λεφτά σου έμειναν στο πορτοφόλι, σε πόσα ρούχα δεν χωράω πια, πόσα είναι αυτά που μπορούν να μας απομακρύνουν σε μια στιγμή, πόσες λέξεις μπορούν να ρίξουν γέφυρες για να μας ενώσουν. Και τον ξέρω και τον φόβο σου και τις ανασφάλειές μου και την δυσκολία σου και την θλίψη μου και τα αστεία σου και τα παιχνίδια μου και τις επιθέσεις σου και τις άμυνές μου. 

Κρατιέται ο ένας από την δυσκολία του άλλου, υποχωρεί η πίεση στο στήθος μπροστά στην ώθηση που σου προστάζουν όσα έρχονται και κάποια στιγμή ζεσταίνονται τα χέρια με το πρώτο άγγιγμα, χαμογελούν τα βλέμματα όταν κατανοούνται, ηρεμούν οι σκέψεις πάνω σε μαξιλάρια μαλακά και κοιμούνται ήσυχες, έστω κι αν ξυπνούν ανήσυχες.

Και κάπως έτσι περνούν τα χρόνια και είσαι πλάι μου, και είμαι πλάι σου και αρχίζω και μιλάω στα χρόνια και τους χαμογελώ, και όταν δεν έχω δικό μου χαμόγελο παίρνω το δικό σου. Και σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που μπορώ να σε έχω εδώ και να σε σκεπάζω τα βράδια που κοιμάσαι μπροστά στην τηλεόραση και να σου δείχνω τις Κυριακές,  να σου γκρινιάζω για τις Δευτέρες, να σε κρατάω τις Τρίτες, να σε νανουρίζω τις Τετάρτες, να σε χαϊδεύω τις Πέμπτες, να σε περιμένω τις Παρασκευές, να σε ταΐζω τα Σάββατα. Και πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αυτά τα χρόνια αν δεν είχαν την μπλε σου μπλούζα πεταμένη στην καρέκλα, την πράσινη τσάντα σου κρεμασμένη στον καλόγερο, τα μαύρα σου παπούτσια αναποδογυρισμένα στο πάτωμα.

Και πως τελικά, μόνο με το χέρι σου μέσα στο δικό μου θα μπορέσουμε να περπατήσουμε σε αυτού του κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

32 thoughts on “Και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή”

  1. Να, κάτι τέτοια διαβάζω και χέστηκα και για τα psi και για τα cd και για τον πάγκαλο και για το πασοκ και για τη βουλή και όλο τους το σόι. Τέτοια να γράφεις ρε φίλε να λιώνουμε να θυμόμαστε τι αξίζει πραγματικά…

    (το διάβασε, έτσι δεν είναι;)

    Μου αρέσει!

  2. Εμμ..δεν ξέρω και τι να απαντήσω τώρα, πάντως silent ναι, το διάβασε οπότε δεν θα μείνω και πολύ on line όπως καταλαβαίνεις. 🙂 (θενξ για το τραγούδι, είναι από τα αγαπημένα μου)

    @stavrula το παλεύω, το παλεύω.

    @kovovoltes πάντα κυνηγάμε τον ήλιο, εννοείται. Να είσαι καλά.

    @a τι να σου πω παιδί μου, η περίπτωσή σου έχει εξεταστεί σε προηγούμενο επεισόδιο.

    @island κι εγώ έτσι λέω. Πολύ μου άρεσε το σχόλιο. 🙂

    @Μ πολύ χαίρομαι!Κι εγώ πάντα βιαστικός είμαι και όλο λέω να το κόψω το κακό συνήθειο αλλά μπα. 🙂

    @Magikifoni Κάπως έτσι δεν προχωρούν τα πράγματα; Λίγος ρομαντισμός, λίγος ρεαλισμός και πολύ φαντασία. 🙂

    @effie @DK Να είστε καλά. 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Πόσο αισιόδοξο! «Και κάπως έτσι περνούν τα χρόνια και είσαι πλάι μου, και είμαι πλάι σου…» Την άλλη βραδυά παρακολουθούσα την παράσταση «Στο καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα» και στην ατάκα «12:30, πέρασε η ώρα… 12:30 πέρασαν τα χρόνια» έβρεξα μάγουλο. Σήμερα μου ζέστανες τη μέρα μου. Καλό μήνα να έχουμε!

    Μου αρέσει!

  4. Ξέρεις πώς απλώνεται μέσα στον αναγνώστη αυτό το κείμενο;
    Σαν μέλι 🙂
    Του γλυκαίνει το μέσα του και τον αφήνει με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο για πολλή, πολλή ώρα…

    Χαμένο μου, ζωγράφισες!!
    Πάντα τέτοια, καμάρι μου!

    Μου αρέσει!

  5. @Krotkie: Μέλια και ζάχαρες δεν λες τίποτα, κάπως πρέπει να γλυκάνουμε τον καιρό.

    @gchalmoukis: Εκεί είναι το θέμα τελικά, να μην αφήνουμε τα χρόνια να περνούν, αλλά να περνάμε εμείς μέσα από τα χρόνια.

    @Γιώργος Κατσαμάκης: Δίκαιο δεν ξέρω, απαραίτητο όμως είναι.

    @Τσαλαπετεινός: Ε για του Αγίου Βαλεντίνου θα βάλουμε κάτι πιο γλυκανάλατομπλιαξ, και δώρο αρκουδάκι 🙂

    @Κaragiozaki: Μακρύς δεν λες τίποτα, αλλά αυτή είναι και η χάρη του. Από κοντά στενά σοκάκια χορτάσαμε.

    @Ρέιμοντ Αρμάντ Με Μαγιό: Ένας υψηλότατος ανάμεσά μας; Μεγάλη μου τιμή!

    @StorymanSays: Δεν ξέρω αν αυτό είναι το όνομά τους, θα φανεί στο τελικό διαγώνισμα. 🙂

    @tremens: Ε αλλιώς, πως το λέει το τραγούδι; Είναι ζωή κλεμμένη.

    @Theorema: Μωρέ λες για την ζωγραφική να φταίει το βιβλίο που διαβάζω; Μπορεί.. 🙂

    Μου αρέσει!

  6. Ένα θα σου πω ξαδερφούλη: είναι τυχερή όποια «βάζει το χέρι της μέσα στο δικό σου» και σε έχει δίπλα της να της λες τόσο όμορφα πράγματα. Το προωθώ αμέσως προς παραδειγματισμό (καταλαβαίνεις σε ποιον!) !!!

    Μου αρέσει!

  7. @Παρασκευή απόγευμα : Είναι ωραίο το συναίσθημα το ίδιο προφανώς. 🙂

    @ Αγάπη – Σόνια : Άλλο είχα στο μυαλό μου να σας απαντήσω αλλά μετά τα χθεσινά δεν απαντώ τίποτα.

    @ Onlyandjustme : Να είστε καλά, καλώς ήρθατε. 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s