I want the world to stop

 

Georges Braque, Landscape of Estaque
Georges Braque, Landscape of Estaque

Πρώτη. Δευτέρα. Πρώτη. Δευτέρα. Σαν μια Δευτέρα σταματημένη στο μποτιλιάρισμα του χρόνου δείχνει ο καιρός. Βρέχει, ξεπλένονται δρόμοι, σκονισμένες γειτονιές, υγραίνονται οι μνήμες από σταγόνες καινούριες, ενήλικες πια. Παιδικά τραύματα δεν είχα. Μόνο ενήλικα. Κι ύστερα ήλιος, να σου γυρνούν οι βόλτες φως κι εσύ να παρακαλάς την δύση να ξεχαστεί, να περπατάς σε πεζοδρόμους γεμάτους κόσμο και τσάντες-μαϊμού, να χαϊδεύεις χειροποίητα κοσμήματα για να της κάνεις δώρο, να χορεύεις στη μέση του δρόμου με την μουσική μιας περιπλανώμενης μπάντας, να σταματάς μπροστά σε βιτρίνες με μπαχαρικά και να φαντάζεσαι συνταγές.

Ανάβει πράσινο, πρώτη, δευτέρα, τρίτη. Τρίτη απόγευμα ο καφές μοιάζει με βάλσαμο, ζεσταίνονται γεύσεις, γεννιούνται παρέες, χαμογελάει λίγο η φυγή, όχι με τον ίδιο τον προορισμό της, με την απώλεια της αρχής της περισσότερο. Οι κούπες πάνω στο τραπέζι διεκδικούν χώρο από τα απλωμένα χέρια, οι φωνές διεκδικούν χώρο από τα απλωμένα όνειρα, όλοι μαζί μπορείτε, πάντα το μπορούσατε, αρκεί το μαζί για να νικήσετε και τώρα πια το ξέρετε. 

Η κίνηση αραιώνει, τετάρτη. Τετάρτη και η εβδομάδα μοιάζει με βουνό που πατάς την κορυφή του, θες να σταματήσει για λίγο ο κόσμος να γυρίζει για να μείνεις εκεί και να τον παρατηρήσεις από ψηλά, κρατάς το έδαφος με όλη σου την δύναμη, μάταια, δεν έχεις επιλογή, αρχίζεις να κατεβαίνεις, αναπτύσσεις ταχύτητα, βιάζεσαι να προλάβεις αναγκαιότητες, παραλείψεις, προστακτικές, να πάω σουπερμάρκετ, να τηλεφωνήσω σπίτι, να κλείσω ραντεβού με τον γιατρό, να ξεκινήσω δίαιτα, να φύγω, που στρίβω;

Μπαίνεις εθνική, ο δρόμος άδειος, πέμπτη. Πέμπτη τα ποτά κρατούν ως το πρωί, στην κολυμπήθρα μπαίνει νερό αλκοολούχο κι εσύ τραγουδάς μέσα στους καπνούς για πάγια που δεν κόλλησες και πέτρες που πετούσες στον γιαλό. Ο χρόνος σταματάει για λίγο, κάτι κατάφερες, έστω κι αν η ψευδαίσθηση είναι η μόνη διαφυγή.

Έξοδος, βγάζεις φλας δεξιά, φρενάρεις απότομα, νεκρά. Παρασκευή και τα χέρια σου νεκρά, αδύνατον να ακολουθήσουν εντολές, αδύνατον να γνέψουν εντολές, περιμένεις να τελειώσει η δουλειά, περιμένεις να τελειώσει η μέρα, σκοτεινιάζουν οι δρόμοι, σκοτεινιάζουν οι διαθέσεις, κι εσύ ρίχνεις φως, να μην αφήσεις τη νύχτα να χαθεί, να της δώσεις ένα λόγο να χαμογελάσει, της λες παραμύθια, την πας βόλτα με το φως του φεγγαριού, της παίρνεις κρέπα γλυκιά και την ποτίζεις ρούμι, κοιτάς ψηλά και ξημερώνει, έρχεται το Σάββατο.

Ένα Σάββατο του Νοέμβρη έφυγε. Όπισθεν.

(Κι η Κυριακή, κόμπος σφιχτός να μην λυθούν οι εβδομάδες – Κ.Δ.)

Advertisements

24 thoughts on “I want the world to stop

  1. Μπορεί τις Δευτέρες να βρέχει και να περιπλανιέσαι στους πεζόδρομους της Αθήνας, μπορεί τις Τρίτες να αναζητάς καταφύγιο σε ζεστές παρέες, μπορεί τις Τετάρτες να προσγειώνεσαι στην πεζή καθημερινότητα, μπορεί τις Πέμπτες να μη σου φτάνουν τα ποτά για να ξεχάσεις όσα σε απασχολούν, μπορεί τις Παρασκευές να νιώθεις αδύναμος μπροστά σε όσα συμβαίνουν και εσύ καρτερικά παρακολουθείς, μπορεί ένα Σάββατο να είναι αρκετό για να ανατρέψει τα πάντα τη ζωή σου αλλά…τις Κυριακές (και όχι μόνο) εμείς είμαστε εδώ για να περνάμε τον πιο όμορφο χρόνο μαζί και να σφίγγουμε κόμπους-αγκαλιές-εβδομάδες-αναμνήσεις από ατραυμάτιστα παιδικά χρόνια και να μη νιώθουμε ποτέ μόνοι.

    Μου αρέσει!

  2. ο χρόνος δεν μας χαράζει εμείς τον χαράζουμε…
    παρόλα αυτά…
    χμμμ
    ίσως και να έχεις δίκιο…
    μερικές φορές, κοιτάζοντας πίσω νομίζουμε ότι κάτι (ξε)χάσαμε
    γιαυτό είναι ανάγκη να πάμε μπροστά

    Μου αρέσει!

    1. Ο χρόνος μάλλον μας χαράζει την ίδια ώρα που εμείς κάνουμε σχέδια για αυτόν. Και φυσικά μόνο αν προχωρήσουμε υπάρχει περίπτωση να βρούμε όσα μπορεί να (ξε)χάσαμε.
      Πολύ εύστοχο σχόλιο, σας ευχαριστώ.

      Μου αρέσει!

  3. Πιστεύω πως ο χρόνος (μέσα μας) μπορεί να σταματήσει (αλλά δεν θέλουμε)..
    Κι όσο συνεχίζουμε να βρίσκουμε τρόπους διαφυγής απ΄τα ενήλικα τραύματα, αυτά θα επουλώνονται γρηγορότερα (ώσπου τα επόμενα να μας επισκεφθούν).

    Υπέροχο κείμενο, το χάρηκα το πρώτο (μου) χαμένο επεισόδιο!
    Καλημέρα!

    Μου αρέσει!

  4. ΑΚόμα κι αν σταματήσει ο κόσμος εκεί έξω, πιστεύεις πως είναι εφικτό να σταματήσει νς κυλά ο χρόνος, έστω και άναρχα, μέσα μας; Εγώ νομίζω πως όχι. Εκεί μέσα αν δε λυθούν οι κόμποι, το έξω δεν θα πάει ποτέ καλά, αγαπημένο μου χαμένο επεισόδιο…
    Εξαιρετικό κείμενο, όπως πάντα.
    Ταξίδι πραγματικό σε ήχους, τόπους, αισθήματα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s