Προσαρμογή

 

Luis Paret y Alcázar, The Royal Pairs
Luis Paret y Alcázar, The Royal Pairs

Σκέψου να τα αφήναμε όλα μια μέρα, ξαφνικά, χωρίς σχέδιο, όχι από δειλία, όχι από ήττα, κανονικά, όπως αφήνεις τα σκουπίδια στον κάδο, όπως χύνεις τον καφέ στον νεροχύτη, να τα αφήναμε λέει όλα, άθικτα, ως έχουν, σε μόνιμη ετοιμότητα για την επιστροφή μας, αλλά εμείς να μην επιστρέφαμε, να αφήναμε το σπίτι μόνο του, όχι άδειο, μόνο, να αφήναμε την πολυκατοικία μόνη, το ασανσέρ σταματημένο στον πέμπτο, να αφήναμε την γειτονιά, τα πεζοδρόμια, τα πάρκα, τις αυλές. Να φεύγαμε από τον ίδιο δρόμο για τελευταία φορά, να αφήναμε το αυτοκίνητο παρκαρισμένο και ξεκλείδωτο, να έμενε η πόλη σαν μακέτα με έρημες πολυκατοικίες, σκοτεινούς δρόμους, απότιστα δέντρα, υπερφορτωμένα περίπτερα, τερατόμορφα malls, ξενοίκιαστα μαγαζιά, μια μακέτα σε πραγματικές διαστάσεις, τέλεια αναπαράσταση μιας πραγματικότητας που έφυγε κι αυτή μαζί μας.

Κι εμείς να πηγαίναμε όχι σε παραλίες έρημες ή κορυφές απάτητες, όχι σε τίποτα παραδεισένια δήθεν μέρη που δεν είχαμε τολμήσει να πάμε ως τώρα, αλλά σε όσα έχουμε κατά καιρούς λεηλατήσει, κάψει, βομβαρδίσει, σε ποτάμια που έχουμε μολύνει, σε δάση που έχουμε ξεριζώσει, σε λίμνες που έχουμε αποξηράνει, σε θάλασσες που έχουμε βρωμίσει, σε βουνά που έχουμε σκάψει. Και θα ήταν λέει τότε τέτοια η αποστροφή που θα νιώθαμε, που θα μας κοβόταν η αναπνοή, όχι από την έλλειψη οξυγόνου, όχι από τον σάπιο αέρα που φυσάει η κάθε μόλυνση, αλλά σαν δική μας αντανακλαστική αντίδραση, θα έκλεινε η μύτη μας, το στόμα μας, θα σταματούσαν τα πνευμόνια, κι ύστερα θα κλείναμε τα μάτια μας, όχι οριστικά, όχι μεταφορικά, όχι για να πάμε σε τίποτα παραδεισένια δήθεν μέρη, από αυτά που μας τάζουν οι υπεκφυγές, αλλά κανονικά, ρεαλιστικά, ως έπρεπε να γίνει, θα μέναμε εκεί, τυφλοί, χωρίς ανάσα, ζωντανοί, χωρίς ψυχή.

Και αυτό θα το λέγαμε προσαρμογή.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

20 thoughts on “Προσαρμογή”

  1. ενταξει….ειναι καλο…ειναι πολυ καλο.να μεναμε χωρις ανασα και ζωντανοι.σε αγαπαω που ενωνεις τις λεξεις και μετα εδω κανει κρυο και θελω το χερι σου και θελω να δω πως τα ματια σου με ξερουν.ομορφο αγαπη μου γλυκια

    Μου αρέσει!

  2. Κοντά είναι η μέρα …
    Θέλουμε δε θέλουμε … μας αρέσει δεν μας αρέσει … θα γίνει κι αυτό …
    Το μόνο που με τρομάζει είναι πως εγώ (μάλλον) θα έχω «φύγει» … μεταφορικά , ενώ τα παιδιά μου θα «φύγουν» πραγματικά σ’ αυτούς τους «δρόμους» …

    Μου αρέσει!

  3. Ό,τι δεν έχει άμεσο αντίκτυπο πάνω μας, δεν το αντιλαμβανόμαστε εύκολα. Ίσως λοιπόν να μας έκανε καλό μια τέτοια «προσαρμογή». Ίσως αν μείνουμε τυφλοί, χωρίς ανάσα, να μην μπορούμε να βλάψουμε πια κανέναν. Αλλά, ξέρεις, (ή μάλλον δεν ξέρεις ακόμα, αλλά αν μείνεις, θα μάθεις), είμαι αισιόδοξη κατά βάθος. Όχι ότι θα μάθουμε ή ότι θα διορθώσουμε αλλά να, ότι πάντα κάτι θα μένει, πέρα από τα ξενοίκιαστα μαγαζιά, πάνω από τα τερατόμορφα πολυκαταστήματα, έξω από την αποπνικτική ατμόσφαιρα…τι, μην ρωτήσεις.Μόνος του το βρίσκει έκαστος. Ρομαντικό, ε? Ίσως…το ένστικτο βλέπεις.
    Καλό απόγευμα επεισοδιακέ τύπε!

    Μου αρέσει!

  4. Σκέψου να μην κάναμε τίποτα απ’όλα αυτά. Σκέψου να ξυπνούσαμε μια μέρα και να τα φτιάχναμε όλα απ’την αρχή. Όλο τον κόσμο καινούργιο. Και να άνοιγαν διάπλατα τα μάτια να αντικρύσουν τον άλλο και να άνοιγαν διάπλατα οι αγκαλιές να δεχτούν, και οι ψυχές να παίρναν βαθιές ανάσες από τις γαζίες και τα γιασεμιά.

    (είπα να δώσω αισιόδοξη νότα στο βράδυ 😉 )

    Μου αρέσει!

  5. Καταρχάς, τι ωραία παρέα είμαστε. 🙂 Κατά δεύτερον:

    @a : Αν δεν σε δω και αύριο σβήσε με κυρά μου από τα τεφτέρια σου.

    @silia: κρατάω μια επιφύλαξη για το αν είναι κοντά ή όχι, βλέπω ακόμα πολύ κόσμο «γαντζωμένο» στην προηγούμενη πραγματικότητα.

    @M: Ο ρομαντισμός είναι η μόνη μου ελπίδα. Και το λέω με πλήρη συνείδηση.

    @kovovoltes: Και τα δικά μου. 🙂

    @Mαν|ος: Και αυτό ίσως να είναι το πιο τρομακτικό.

    @Σόνια: Άρα ονομάζουμε πραγματικότητα ό,τι θέλουμε να φέρουμε στα μέτρα μας;

    @Ράκος: Ήδη το κάνουμε, αλλά δεν το έχουμε καταλάβει και του έχουμε βάλει ένα σωρό περιτυλίγματα για να μην φαίνεται.

    @spastaellinika: Το παίρνω ως τεράστιο κομπλιμέντο. 🙂

    @Βιβλιοθηκάριος: Είναι η πιο ύπουλη από όλες. Σε κάνει να νομίζεις ότι την θέλεις πρώτος εσύ.

    @onlyandjustme: Το θέμα είναι αν τελικά θέλουμε να την πετύχουμε.

    @tremens: Τιμωρία προφανώς, με την ψευδαίσθηση της προσαρμογής. Ή ίσως πάλι όχι ακριβώς τιμωρία, απλώς κατάληξη.

    @Theorema: Καλό ερώτημα. Όλα αυτά μαζί ή κάποιοι συνδυασμοί τους ίσως μας σώσουν. Και μετά βέβαια έρχεται το επόμενο ερώτημα: Τα άλλα ενδεχόμενα ποια είναι;

    @karagiozaki: Ωπ! Ορίστε ένα ενδεχόμενο σαφώς καλύτερο από το δικό μου. Έτσι να σκεφτόμαστε, μπορεί τελικά και να πάμε εκεί που κοιτάμε.

    @silintcrossing: Κοκκινίζω εύκολα, μην μου λες τέτοια. 🙂

    @renata: Γιατί δίκαιη; Εκτός κι αν υιοθετήσουμε την στάση του «Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση».

    Μου αρέσει!

  6. Διαβάζοντας και μόνο την περιγραφή μιας πραγματικότητας που δεν απέχει πολύ από εμάς, μου κόπηκε στιγμιαία η ανάσα συνειδητοποιώντας ότι όλα αυτά είναι γύρω μας αλλά εμείς δυστυχώς δεν τα βλέπουμε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s