Για να μου πεις να μην φοβάμαι

Henri Matisse, The Dance
Henri Matisse, The Dance

Δεν είναι που φεύγουμε, είναι που γυρνάει ο χρόνος μη κυκλικά, σε παραβολή, σε παρεμβολή, σε αντιδιαστολή, τελευταία σε καταστολή. Δικαιολογούμε, κατανοούμε, χάνουμε την αιτία, ξεμπροστιάζουμε την αφορμή, ξεγελάμε τα αυτονόητα, παραμυθιαζόμαστε ανόητα, παρατάμε το τιμόνι, αφήνουμε τους δρόμους να οδηγήσουν, κάνουμε αναστροφές σε μονόδρομους. Τρομάζουμε στα αδιέξοδα, δινόμαστε ανέξοδα, καλύπτουμε σιωπές, φωνάζουμε ενοχές, αγγιζόμαστε, ξεχνιόμαστε. Κλείνουν οι κύκλοι κι εμείς κολλημένοι επάνω στην τροχιά τους, φοβόμαστε το αύριο γιατί δεν μάθαμε να αγαπάμε το χθες. Κάποια στιγμή στεκόμαστε θαρρείς από μακριά, μετράμε συγκρούσεις, παραλείψεις, χρόνια που γιόρταζαν κι εμείς δεν είχαμε εισιτήριο. Μετά κάνουμε δειλά βήματα προς τα μπρος, πλησιάζουμε όσα μας πόνεσαν, μας γέλασαν, μας έδιωξαν, μας κράτησαν. Και μετά μαθαίνουμε να είμαστε εμείς, χωρίς να ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί, για να μου πεις να μην φοβάμαι.

Advertisements

19 thoughts on “Για να μου πεις να μην φοβάμαι

    1. συμφωνώ με το αδερφάκι, αυτό σκέφτηκα κι εγώ μόλις το διάβασα. «κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί για να μου πεις να μη φοβάμαι»..όμορφος στίχος…

      Μου αρέσει!

  1. Σὲ τοῦτο τὸ μεταξύ,
    ἂς παίζουμε μὲ τὶς λέξεις,
    ἂς παίζουμε τῆς ὁμιλίας τὸ θεῖο παιγνίδι
    ἀνύποπτοι ποιητὲς
    ποὺ κλέψανε τὸ μυστικὸ
    νὰ βλέπουνε καὶ ν᾿ ἀκοῦνε,
    ν᾿ ἀγγίζουνε καὶ νὰ γνωρίζουνε τὰ πράγματα,
    τὴν εἰκόνα τοῦ Κόσμου ξαναπλάθοντας
    μ᾿ ἀστραφτερὲς λέξεις ἂς παίζουμε
    καθὼς παιδιὰ μ᾿ ἀθώα χοχλάδια
    ποῦ ξεβράστηκαν στ᾿ ἀκροθαλάσσι
    μόλις ἀγγίζοντας τὴ μυστικὴ φωτιὰ
    μόλις μαντεύοντας
    τὸν κρύφιο κεραυνό,
    μὲ χῶμα ἂς σκεπάζουμε καὶ στάχτη
    τὴ φλόγα ποὺ οἱ θνητοὶ ν᾿ ἀγγίσουν δὲν τολμοῦν
    δέσμιοι στὸ θάνατο
    ἂς ξανοίγουμε τὶς χάρτινες βαρκοῦλες μας
    μὲς στὸν ἀστραποβόλο ὠκεανό…

    Μελισσάνθη

    έτσι, ήθελα να σου το αφήσω, μου φάνηκε ταιριαστό…

    Μου αρέσει!

  2. Συνεχίζουμε όμως το χορό?
    Δεν ξέρω πια τι έχει σημασία. Το γιατί? Το πως? Ή τελικά μόνο αυτός ο ίδιος ο χορός. Όπως μπορείς να τον χορέψεις κόντρα στο χρόνο.

    υ.γ: Έλα γειά μας! Πάμε?

    Μου αρέσει!

  3. μωρέ γι’αυτό σήμερα όλη τη μέρα ήθελα να ακούσω Παπάζογλου? σε μυρίστηκα κάπως?

    ναι,
    «χρόνια που γιόρταζαν κι εμείς δεν είχαμε εισιτήριο»,αυτά μετράμε

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s