Κάπως σαν φυγή

Pieter Brueghel the Elder, The Massacre of the Innocents
Pieter Brueghel the Elder, The Massacre of the Innocents

Αλλάζω, αλλάζεις, δίνω χρόνο στα βήματα και μου επιστρέφουν δρόμο. Πάνω στις πιο μεγάλες αλλαγές λυγίζουν τα πόδια, ακουμπούν τα χέρια στο πάτωμα και ύστερα το σώμα ετοιμάζεται για το μεγάλο άλμα, από εκείνη την ίδια την σκυφτή θέση που βρισκόταν πριν. Κατάληξη του άλματος άγνωστη, ίσως γι’αυτό τρέχουν να σε κρατήσουν κάτω όλες οι βεβαιότητες που κουβαλάς στην βαλίτσα. Α ναι, υπάρχει πάντα και μια βαλίτσα, απαραίτητο ντεκόρ κάθε αλλαγής που σέβεται τον εαυτό της. Ασήκωτη συνήθως, πεταμένη σε μια γωνία, γεμίζει δύσκολα, αδειάζει πιο δύσκολα. Απαραίτητη όμως, κάπου πρέπει να χωρέσουν τα χρόνια, τα ορφανά πια αγγίγματα και τα τυφλά βλέμματα.

Μια φυγή σαν να την διάλεξες. Αλλά ίσως και να σε διάλεξε εκείνη.

(Ο πίνακας «κλεμμένος» από την Ιφιμέδεια)

(το τραγούδι αφιερωμένο σε δυο ψυχές που μου θύμισαν την άνοιξη χθες βράδυ πίνοντας τις ρακές τους)

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

27 thoughts on “Κάπως σαν φυγή”

  1. Αυτό το κείμενό σου μπορώ να το διαβάσω με 5-6 διαφορετικούς τρόπους…κι αυτό από μόνο του είναι υπέροχο. Αλλά ένας υπερισχύει (επειδή εγώ έτσι θέλω να το διαβάσω, εσύ δεν ξέρω πως το έγραψες) και έτσι λοιπόν χαμογελαστά θα σου ψιθυρίσω (γιατί ξέρω πως οι περισσότεροι θα διαφωνήσουν) πως όσο υπάρχουν βεβαιότητες μέσα στη βαλίτσα μου, το άλμα περισσεύει.

    Να περνάς καλά γιατί …τικ-τακ,τικ-τακ …χαχα…τρέχει ο άτιμος!

    Μου αρέσει!

      1. Όταν οι βεβαιότητες σε βαραίνουν? Μμμμ…
        Δυστυχώς μόνο μια απάντηση έχω εδώ, αλλά ισχύει μόνο για μένα προσωπικά, που περνάω κρίση της μέσης ηλικίας 🙂 Φαντάζομαι ότι οποιοσδήποτε άλλος, κάνει το άλμα 🙂

        υ.γ.: κατά βάθος θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που τολμούν την αλλαγή. Εγώ είτε δυστυχώς δεν είμαι από αυτούς είτε ευτυχώς δεν την έχω πραγματικά ανάγκη.

        Μου αρέσει!

  2. Μου άρεσε το σχόλιο της »Μ».
    Λίγοι κάνουν το μεγάλο άλμα, μη ξέροντας τι θα συναντήσουν διαλέγοντας τη σιγουριά παρελθόντων ετών.

    Προσωπικά λέω, πως ότι κι αν σε συνεπάρει, ότι κι αν σου δώσει ώθηση για φυγή και αλλαγή πόσο πια διαφορετικό θα είναι ώστε πραγματικά να αξίζει;

    Ίσως πάλι και να κάνω λάθος.

    Ούτως ή άλλως ήμουν πάντα με όσους τολμούσαν 😉

    Μου αρέσει!

  3. «τα ορφανά αγγίγματα και τα τυφλά βλέμματα»..το άλμα πρέπει να γίνει μακριά από αυτά και η βαλίτσα πρέπει να γεμίζει με ό,τι καλό σου έμεινε από κάθε προηγούμενη αλλαγή. Για να ελαφρύνει λιγάκι..

    Μου αρέσει!

  4. Εγώ αυτό το κείμενο κι αυτό τραγούδι τα βλέπω θετικά.Ίσως γιατί τα έκανα πράξη πριν χρόνια. 😉

    Κι οι φυγές αναγκαίες είναι, αν μας «φεύγουν» αισθήματα κι αντοχές 😉

    Μου αρέσει!

  5. Θέλω να πιστεύω ότι εμείς διαλέγουμε, επιλέγουμε ακόμη και τη φυγή μας. Και είναι τότε η βαλίτσα μας πιο ελαφριά, και το άλμα μεγαλύτερο.
    καληνύχτα όμορφε άνθρωπε.

    Μου αρέσει!

  6. Έχω την εντύπωση πως οι βαλίτσες πάντα βαραίνουν λίγο περισσότερο στις διαδρομές που κάνουν. Και όχι γιατί φορτώνονται με μια φανέλα παραπάνω ή έστω κάποιο δώρο. Γιατί και που τις αδειάζεις μετά, όσο και να ψάξεις δεν θα το βρεις το παραπανίσιο βάρος τους απ’ το ταξίδι. Και έρχονται και συσσωρεύονται αυτές οι επιβαρύνσεις στις βαλίτσες με τα χρόνια. Μέχρι που κάποια στιγμή αρνούνται τις μεταφορές και μένουν να σκονίζονται στα πατάρια. Καλή ανάσταση φίλε

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s