Thank you for the music

I used to think that day will never come

Ποστάκι μουσικό και εύθυμο για  να κρατήσει συντροφιά σε μια ψυχή

Είπα κι εγώ να κάνω μια παύση, να κλείσω τον υπολογιστή, να ξεμπλο(γ)κάρω, να γεμίσω μπαταρίες τέλος πάντων και μετά θυμήθηκα την Α. Της είχα υποσχεθεί post μουσικό και ξαφνικά η φωνή της άρχισε να με στοιχειώνει. «Που μου το υποσχέθηκες, που το περιμένω τόσο καιρό, που μου είπες να φτιάξεις μια λίστα για εμένα, που θέλω να δω με ποια τραγούδια μεγάλωσες, που έφαγα τα νιάτα μου μαζί σου (ψέμματα, ούτε 2 χρόνια δεν την ξέρω), που είσαι άχρηστος (αλήθεια), τεμπέλης (μεγάλη αλήθεια), που τέλος πάντων άσε τις παύσεις και τις αναπαύσεις και κατσικώσου να μου πεις με ποια τραγούδια χαμογελάς, κλαις, χορεύεις, με ποια νανουρίζεις αυτό το κεφάλι που μόνο προβλήματα μας φέρνει αλλά τι να κάνουμε το αγαπάμε (ακολουθεί ένα από τα γνωστά της παραληρήματα που χρειαζόμαστε άλλο ποστ για να περιγραφτεί). Οπότε ως γνήσιος ενοχικός/συμπλεγματικός δεν είχα και πολλά περιθώρια, επιστρέφω με μουσικό ποστ, που με βολεύει κι εμένα για να γλιτώσω τα πολλά λόγια, κοτσάρω και τον απαραίτητο τίτλο-κλισέ και καθάρισα. Πες ότι είναι και το δώρο μου για εκείνη επειδή θα είμαι μια εβδομάδα μακριά της, ενώ θα ήθελα να είμαι μαζί της. Είκοσι της είπα, βγήκαν κάνα-δυο παραπάνω και έμειναν εκτός και άλλα πολλά, αλλά πάντα έτσι δεν γίνεται με τις μουσικές λίστες;

Που λες, στο λύκειο, έτσι τον είχα τον έρωτα, να είμαι εγώ, να έρθεις κι εσύ, να φέρεις τα πλοία σου γύρω μου, να γκρεμίσεις τις γέφυρες και να γράψουμε ιστορία. Εγώ, εσύ και ο Cave στο πιάνο.

Για να καταλάβεις ότι από μικρός ήμουν τελείως ανισόρροπος αρκεί να σου πω αυτό: όταν οι υπόλοιποι διεκδικούσαν το δικαίωμα στον φανταστικό έρωτα με διάφορες μοντέλες τύπου Κλόντια Σίφερ, Ελ Μακ Φέρσον κτλ εγώ δήλωνα ερωτευμένος με την Janis Joplin. Αυτή μου έκανε, αυτό το χαμόγελο ήθελα να βλέπω, αυτό το τραγούδι (και 6-7 ακόμα) άκουγα όταν ήμουν σε φάση «I wanna talk about a little bit of loving» (το οποίο είχα παραφράσει σε «I wanna talk about living and loving» αλλά και το θέμα των παραφράσεων θέλει άλλο, ξεχωριστό post).

Ωραία, εδώ μπαίνουμε στη ζώνη του sixties-λυκόφωτος που καμία σχέση δεν έχει με την nineties πραγματικότητα της εφηβείας μου, αλλά άμα στα 14 σου αντί να είσαι έξω και να αλητοκοπροσκυλεύεις, πηγαίνεις και κλείνεσαι με την ξαδέρφη σου σε κινηματογράφους – καταγώγια για να δεις το «Δαμάζοντας τα κύματα» (η οποία ξαδέρφη παρεμπιπτόντως είχε έρθει φουλ εξοπλισμένη για να παρακολουθήσει ταινία του Τρίερ, τουτέστιν κρατούσε δύο ρολά υγείας για να κλάψει με την ησυχία της – ναι, αλήθεια λέω, ρεζίλι είχαμε γίνει) αυτά παθαίνεις. Τώρα θα μου πεις τι σχέση έχει η ταινία με το τραγούδι, ε, έχει, γιατί την επόμενη το πρωί πήγα και πήρα το soundtrack και το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν μέσα. Και επίσης από το συγκεκριμένο soundtrack άκουσα πρώτη φορά Cohen, Deep Purple, Elton John και Bach (είπαμε, ήμουν 14, με τελείως άλλα ακούσματα ως τότε, μετά έστρωσα)

Με αυτά και με εκείνα στο λύκειο πέρασα μια έντονη sixties περίοδο, που κατά το ήμισυ οφείλεται στον Θωμά ο οποίος κάθε φορά που πήγαινες σπίτι του σε έβαζε απαραιτήτως να παρακολουθήσεις για τουλάχιστον μισή ώρα ένα απόσπασμα από το βίντεο του Woodstock και μετά σου έλεγε καλημέρα/καλησπέρα/τι κάνεις και κατά το άλλο ήμισυ στην Δάφνη η οποία είχε αναλάβει την μουσική μου επιμόρφωση τα καλοκαίρια στο χωριό, εν αρχή ήταν οι Nirvana, αλλά θα σου πω μετά για αυτούς (εγώ εντωμεταξύ σε αυτά τα μαθήματα πήγαινα επίσης φουλ εξοπλισμένος, με το τετραδιάκι μου, τα μολυβάκια μου και τις άγραφες TDK για να αντιγράψω ό,τι μου άρεσε). Οπότε η συγκεκριμένη διασκευή του I put a spell on you δεν θα έλειπε με τίποτα – βάλε μπόνους και λίγο Stones, λίγο Jefferson Airplane, λίγο Jimmy Hendrix και το έχεις το πακέτο.

Ε εδώ είμαι πάλι ερωτευμένος, μόνο που ήταν έρωτας χωρίς ανταπόκριση οπότε τι να έκανα κι εγώ, έβαζα τον Lou Reed να περιγράφει όσα δεν θα ζούσα, έκλεινα τα μάτια, ονειρευόμουν και παρηγοριόμουν.

Θυμάμαι να μπαίνω έξαλλος στο σπίτι της Δανάης, που είχε πάρει παραμάσχαλα όλες τις κασέτες  των Doors και τις άκουγε από το πρωί μέχρι το βράδυ, γιατί θεωρούσα ότι ο Morrisson συγκεκριμένα φταίει που περνάει καταθλιπτική εφηβεία (ενώ εγώ ας πούμε ήμουν μες στην τρελή χαρά – not). Το τι είχα σούρει στους Doors δεν περιγράφεται, μέχρι που άκουσα το από πάνω, που δεν είναι τραγούδι, δεν είναι Doors, αλλά είναι σκέτη, καθαρή ποίηση. (Και μετά πήγα κι εγώ και πήρα όλους τους δίσκους των Doors, αφού πρώτα ζήτησα ταπεινά συγγνώμη από την Δανάη)

Εδώ ένιωσα την ταύτιση. Με τους Beatles γενικώς, και με το συγκεκριμένο τραγούδι ειδικώς, γιατί είχα πάντα – και έχω ακόμα – την εξής θεωρία: άσε τους άλλους να νομίζουν ότι είσαι χαζός. Εσύ κερδίζεις χρόνο και οι άλλοι αποκαλύπτουν πολύ εύκολα και γρήγορα τι σκοπό έχουν μαζί σου. Θα μου πεις, το τραγούδι δεν λέει αυτό, ε, εντάξει, έπρεπε όμως να έχω και ένα soundtrack στην θεωρία μου και αυτό το fool στον τίτλο ταίριαξε γάντι. (είπες κάτι για τους συνειρμούς μου; Όχι ε; Γιατί κάτι σαν να άκουσα)

Εντάξει, για εμένα οι Zeppelin είναι μέσα στα 5 πιο σημαντικά συγκροτήματα που βγήκαν ποτέ, θα έλεγα το σημαντικότερο των 70’s αλλά έχουμε και τους Floyd, οπότε λυπάμαι, πρέπει να μπουν στο Νο 2. Τώρα το συγκεκριμένο κομμάτι μου το έχουν αφιερώσει, το έχω αφιερώσει κι εγώ, το ξαναθυμήθηκα και τώρα έντονα, γενικώς χωρισμός χωρίς αυτό το τραγούδι δεν είναι χωρισμός.

Και κάπου εδώ μπορούμε να σταματήσουμε να μιλάμε για τραγούδια, μουσική, στίχους, φωνές, καταργούμε το συγκεκριμένο post και όλα όσα έχουν γραφτεί κατά καιρούς, πετάμε και στα σκουπίδια τα IQ, τα Rolling Stones, τα Uncut και τα αντίστοιχα ιντερνετικά τους και απλά ακούμε. Τι, θες ανάλυση γιατί οι Pink Floyd είναι το σημαντικότερο (εντάξει, προσωπική γνώμη) συγκρότημα όλων των εποχών; Άκου απλά αυτό το κομμάτι, 17 λεπτά, από τα πιο διαχρονικά που έχουν γραφτεί ποτέ, για εμένα, για εσένα, για όσα ζούμε, για όσα θα ζήσουμε. Θα έκανα και ένα copy paste τους στίχους αλλά για να μην πολυλογώ θα διαλέξω μόνο αυτό: If I don’t stand my own ground, how can I find my way out of this maze?

Το τραγούδι της δικής μου στρατιωτικής θητείας, I used to think that day will never come, that my life will depend on the morning sun και τι άλλο να σου πω τώρα, i feel so extraordinary, και μετά χοροί, γέλια, ποτά, κλάματα, στο repeat από τα ακουστικά, να περπατάς στην αποβάθρα σέρνοντας την βαλίτσα, το καράβι να σφυρίζει, εσύ να καταριέσαι το νησί που σου έκλεψε 11 μήνες, και ξαφνικά να αρχίζεις τα χορευτικά μέσα στο λιμάνι, οι γέροι να σε κοιτούν συγκαταβατικά, εσύ να κοιτάς τον ήλιο και να κλείνεις τα μάτια και μετά σε κάθε αντίστροφη μέτρηση της ζωής σου να επανέρχεται και να επανέρχεται και εσύ πια να μην θέλεις άλλες αντίστροφες μετρήσεις, να θες να μετράς μόνο προς τα μπροστά και κάπως, κάπου κάποτε να το καταφέρεις κι αυτό.

Για τους Pulp στα έχω ξαναπεί, το καλοκαίρι που πήγα στη συναυλία, και το Razzmatazz συγκεκριμένα ήταν μάλλον αυτό που πάντα με έβγαζε στα ανοιχτά, κάθε που κλεινόμουν σπίτι ο Jarvis μου πέταγε στα μούτρα όσα δεν μπορούσα να αντέξω. Επίσης ατέλειωτα χορο-χτυπήματα, στο δωμάτιο, στον δρόμο, στα μπαρ του Ηρακλείου.

Και μέσω Pulp μπήκα στην Brit-pop που μέχρι τότε θεωρούσα άλλη μια «κακή μόδα», αλλά ευτυχώς βρήκα γρήγορα τους Blur και αναθεώρησα όσα – πάλι κακώς, αφού δεν είχα ασχοληθεί – έλεγα. Και έρχεται που λες ο Albarn με την παρέα του και μου δίνουν ένα εξάλεπτο τύπου – gospel κομμάτι, τρυφερό, αγαπησιάρικο, ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν. Tender is the touch of someone that you love too much, και θες δεν θες, άμα το ακούς κι εκείνη την ώρα περάσει κανείς από μπροστά σου, ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα και λες κι ευχαριστώ.

Ωραία, εδώ μπορώ να περάσω στο δεύτερο παραλήρημα, μετά τους Floyd, παρακαλώ; Θα περάσω, ευχαριστώ. Αν οι Floyd ήταν το σημαντικότερο γκρουπ όλων των εποχών, οι Radiohead είναι το σημαντικότερο γκρουπ της δικής μου εποχής. Όταν άκουσα για πρώτη φορά το ΟΚ Computer ένιωσα ότι ζω μια από τις πιο ουσιαστικές στιγμές της ζωής μου, μια από εκείνες τις στιγμές που καταλαβαίνεις ότι αλλάζεις, που βλέπεις τον κόσμο γύρω σου διαφορετικά, που η πόλη σου μεταμορφώνεται και τίποτα τελικά δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Το δωμάτιο απομονώνεται, αποκόβεται από την πολυκατοικία, βγάζει φτερά και πετάει πάνω από την πόλη, κι εσύ κολλημένος στο παράθυρο βλέπεις για πρώτη φορά όλα όσα ως τότε αγνοούσες. Δεν λέω άλλα, επίσης δεν έβαλα τραγούδι από το ΟΚ Computer, αλλά από το The Bends, πολύ απλά γιατί αυτό το immerse your soul in love στο τέλος πρέπει να το ακούμε ξανά και ξανά μήπως και το καταφέρουμε.

Άνω Χώρα, δωμάτιο Δάφνης, πάνω από το κρεβάτι της μια τεράστια αφίσα του Cobain, η Δάφνη κάθε – ναι, κάθε – φορά που την κοιτάζει να δακρύζει, και η εφηβεία τραβά την ανηφόρα. Δικό μου αγαπημένο απλά επειδή ήταν και δικό της.

Και έρχομαι Αθήνα, οι Radiohead βγάζουν το Kid A, εγώ χτυπιέμαι από τότε (και για πάντα) με το Idioteque, αλλά κάποια στιγμή θέλω και να ξαποστάσω, ανοίγω τηλεόραση και ένας τύπος περπατάει στην παραλία με κουκούλα, βρέχεται και τα βλέπει όλα κίτρινα. Έντρομος κατεβαίνω στην Πανεπιστήμιου, μπουκάρω στο γνωστό δισκάδικο και παίρνω το cd για να αναλύσω την περίπτωσή του. Και τελικά με αναλύει εκείνος κανονικότατα. The spies hide out in every corner κι εγώ καταλαβαίνω πόσο τελικά με ενοχλούσε η κοινωνία του Ηρακλείου που σε κάθε δεύτερο βήμα σου κοιτούσε αν πάτησες έξω από την γραμμή. Ε μετά ήρθε και το δεύτερο cd και τα είπε όλα. (Σημείωση: μετά παντρεύτηκε και την Γουίνεθ και τον μίσησα λίγο, με εκείνο το μίσος το παιδικό – ναι, μου αρέσει η Γουίνεθ).

Τώρα για αυτό τι να πω; Το τραγούδι της επιβίωσης, του «πέφτω αλλά σηκώνομαι», του «Θ’ανατέλλω» που λέει και ο Αγγελάκας και που ταυτόχρονα σου λέει το αυτονόητο, όλα εδώ είναι, εδώ θα μείνουν, δεν πειράζει που τα έκανες σκατά, that’s the living. Επίσης, εκτός όλων των άλλων, Ηλεία, καλοκαίρι 2007, φαντάρος, στις φωτιές, ένα πούλμαν μας παίρνει για να μας μοιράσει σε χωριά, περνάμε μέσα από καμμένα και το τοπίο μοιάζει βομβαρδισμένο, οι καπνοί βγαίνουν ακόμα από τα σωθικά των δέντρων, οι ρίζες έχουν μαυρίσει, ο αέρας από τις στάχτες σου κόβει την ανάσα και ξαφνικά ακούγεται αυτό, και ένα πούλμαν γεμάτο φαντάρους τρομαγμένους δακρύζει, σιωπά και προσεύχεται.

Ωραία, προσωπικό soundtrack νο 3, χέρι – χέρι με το Getting away with it και το True Faith, γιατί αν δεν περπατάς άφοβα και αδέξια σε αυτού του κόσμου την νευρικιά διαδρομή (προσωπικό soundtrack νο 4) δεν θα προχωρήσεις ποτέ. Επίσης θα μπορούσα να περάσω και στο παραλήρημα νο 3, γιατί σε αυτή την ζωή ήρθα για να ακούσω Floyd, Radiohead και R.E.M., αλλά για να μην επαναλαμβάνω τα ίδια, θα σου πω μόνο αυτό: έχω ακούσει τόσες φορές όλους (όλους) τους δίσκους των R.E.M. που αν ξυπνήσω το πρωί και η πρώτη μου σκέψη δεν είναι ένα έστω δίστιχό τους, καταλαβαίνω ότι είμαι άρρωστος. Σήμερα για να καταλάβεις ξύπνησα και τραγουδούσα το Stand in the place where you live / Now face north / Think about direction / Wonder why you haven’t before (και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε).

Εγώ Ηράκλειο, η Γιώτα Αθήνα ή Πάτρα, με παίρνει τηλέφωνο – «Είδα μια καταπληκτική ταινία που είναι εμπνευσμένη από ένα καταπληκτικό τραγούδι»- «Ποια; Ποιο; Πότε;». Μου λέει τον τίτλο, το ξεχνάω, σε ένα μήνα έρχεται Ηράκλειο, έχουμε cd πια, βάζει το νούμερο 16, ακούω, κολλάω. Το αντιγράφω σε κασέτα για να το ακούω στο walkman το πρωί που πάω σχολείο, το αντιγράφω σε επανάληψη, μια ολόκληρη κασέτα μόνο με αυτό, το ακούω φεύγοντας για το σχολείο, δεν ξαναβγάζω τα ακουστικά ούτε μέσα στην τάξη. Τρεις μήνες, μόνο αυτό, πες με ό,τι θες, αυτιστικό, βλαμμένο, εγώ τρεις μήνες άλλο τραγούδι δεν άκουσα, σταμάτησα όταν άρχισα να έχω μόνιμο βουητό στα αυτιά μου.

Άλμα στον χρόνο, είμαι Αθήνα πια, φοιτητής, και νομίζω οι Keane είναι το τελευταίο συγκρότημα που με συγκίνησε. Πρώτος δίσκος και όλα τα τραγούδια γίνονται αγαπημένα ανάλογα την ώρα, την μέρα και την διάθεση.

Και πάλι πίσω, ο Cohen είναι ποιητής, τα τραγούδια του μικροί ύμνοι και ψαλμοί. Υπάρχει και η ελληνική βερσιόν ως γνωστόν, τα Κίτρινα Φώτα, εξίσου αγαπημένο.

Εντάξει, εδώ είναι το love soundtrack νο 1, και πες μου τελικά πόσες φορές δεν έχεις πει κι εσύ love me or leave me, γιατί η αλήθεια τελικά είναι τόσο απλή και όλα τα άλλα λόγοι για να πεθαίνουν ανώδυνα τα ημερολόγια, που λέει και η ποιήτρια. Επίσης η φωνή της Simone είναι τόσο απόκοσμα οικεία που δεν υπάρχει περίπτωση να την ακούσεις και να μην θέλεις να αγκαλιάσεις τον άνθρωπο δίπλα σου.

Επιστροφή στην Κρήτη, για λίγο, για καλό που γυρνάει σε κακό, μοναξιά, δουλειά και τα πρώτα σοβαρά ενήλικα προβλήματα. Στον δρόμο για την δουλειά παίζει το if a double-decker bus crashes into us / to die by your side is such a heavenly way to die, αλλά το cd που κρατάω στα χέρια μου έχει στο 16 και στο 18, live και κανονική εκτέλεση το παραπάνω. Επίσης άπειρες επαναλήψεις και τελικά πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό, Γκέτεμποργκ, και συναυλία Morrissey. (Bonus info: το έχω κάνει και μπλουζάκι «There’s a place in the sun».)

(ΥΓ: Τώρα που το ξαναδιαβάζω, ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση; Ο τρόπος που παλιότερα ερχόμασταν σε επαφή με την μουσική. Πάντα υπήρχε ένας φίλος/αδερφός/γνωστός που θα μοιραζόταν μαζί σου την χαρά της δικής του ανακάλυψης, ή μια TDK μονίμως σε ετοιμότητα μέσα στο κασετόφωνο για να ηχογραφήσει ό,τι σου έκανε κλικ με τις πρώτες δυο-τρεις νότες. Και κάπως έτσι τα τραγούδια συνδέονταν με ανθρώπους και καταστάσεις. Τώρα που τα κατεβάζεις όλα δωρεάν, εύκολα, μόνος σου, κάτι έχει χαθεί στην επαφή. Αλλά στο χέρι μας είναι να το ξαναβρούμε με τους νέους όρους ε;)

Advertisements

34 thoughts on “Thank you for the music

  1. Καλά, εγώ στο ‘χω ξαναπεί ότι εμείς μεγαλώσαμε μαζί αλλά δεν γνωριζόμασταν. Όχι μόνο διάλεξες τους δικούς μου αγαπημένους αλλά ακόμα και η επιλογή των συγκεκριμένων τραγουδακίων είναι τόσο προσωπική, σχεδόν απογυμνωτική. Μπρρρ!!

    Μου αρέσει!

  2. Υ.Γ. Mια και το θυμήθηκα τώρα .να στο πω τώρα , αν και απ’την αρχή ήθελα να σου εκφράσω τον θαυμασμό μου για την επιλογή σου σε πίνακες , σαν επικεφαλίδα σχεδόν σε κάθε ανάρτηση….

    Μου αρέσει!

  3. Καλησπέρα…

    Τι να πω….σωστόοος…..

    Eιδικά όσον αφορά τους Ρink Floyd….

    Εξ’ άλλου πολύ πρόσφατα δήλωσα ότι η μουσική είναι το σάουντρακ της ζωής μας…

    Εγώ πάντως όσον αφορά το υστερόγραφο θα διαφοροποιηθώ….γιατί αν κι εγώ με διπλό κασετόφωνο και τις DTK άγραφες τις αγόραζα με κουτί – δεκάδα, και αντέγραφα μανιωδώς ότι «πετούσε κι ότι κολυμπούσε» … βρίσκω πάντα ότι η μουσική ήταν και είναι κάτι περισσότερο προσωπικό και έτσι , μ’ αυτόν τον τρόπο δεν με χαλάει το κατέβασμα , μιας και έχω «στα πόδια μου» ότι θέλω και το «παίζω στα δάκτυλα» ανά πάσα στιγμή , με την δυνατότητα μάλιστα να το αναπαράγω και σε cd και να το πάρω μαζί μου…γιατί να με χαλάει; είναι η απόλυτη ελευθερία …
    ελευθερία …γιατί , δεν ξέρω για σένα , εγώ πολλές φορές έχω σταθεί με τις ώρες στις βιτρίνες των δισκοπωλείων , παλαιότερα, «χαλβαδιάζοντας» πολύχρωμα εξώφυλλα που ναι μεν ήξερα τι περιείχαν αλλά η τσέπη μου δεν περιείχε το αντίτιμο για να το κάνω δικό μου….(συνήθως)…

    Ξέρεις σήμερα πόσο χαίρομαι τα παιδιά μου , που «κατεβάζουν » ανεμπόδιστα κάθε νότα που θα τους «κάτσει» στο αυτί;

    Μου αρέσει!

    1. Συμφωνώ, κι εγώ επίσης έχω κατεβάσει όλα όσα δεν μπορούσα να αγοράσω ή ακόμα και να βρω στα δισκοπωλεία. Κάτι μου λείπει στην διαδικασία απλά, σαν να μην υπάρχει πια αυτό το συνωμοτικό βλέμμα του φίλου σου του «κοίτα τώρα τι ανακάλυψα».

      Μου αρέσει!

      1. Μπα δεν νομίζω ότι άλλαξε κάτι στο κοίτα τώρα τι ανακάλυψα….το βλέπω στα παιδιά μου…με τις ώρες κάνουν ανασκαφές…και μετά πέφτει το τηλεφώνημα…»ρε συ μπες στο τάδε σάιτ , να δεις τι ανακάλυψα»….εμάς απλά έχουν αλλάξει οι συνθήκες , νομίζω…ότι και να ανακαλύψω εγώ, δεν νομίζω ότι θα πάρω ποτέ κανέναν τηλέφωνο, εκτός κι αν το φέρει η κουβέντα , πίνοντας κανέναν καφέ με παλιούς φίλους, να πω » ξέρεις , βρήκα αυτό κι εκείνο στο ίντερνετ»….αλλά χλιαρά τα πράγματα….

        Μου αρέσει!

  4. Τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσα χρόνια ήσουν χωμένος στη μουσική (και βασικά σε ποια μουσική). Επίσης, επιβάλλεται να δηλώσω ότι μία τέτοια κασέτα με το I want you να το παίρνει μονοπώλιο έχω κι εγώ μέσα στις κασέτες μου και υποψιάζομαι ότι προήλθε από σένα! η κατάστασή σου ήταν σοβαρή!!!

    Μου αρέσει!

  5. Καλά, έχω ξετρελλαθεί με το κείμενό σου! Κάτι τέτοια κείμενα με έκαναν και αγάπησα τα μπλογκ – και κυρίως τους ανθρώπους σαν και σένα που γράφουν σε μπλογκ και καταθέτουν κομμάτια ψυχής.
    Πόσο χάρηκα απόψε!

    Μου αρέσει!

  6. Ένα έχω να σου πω…Μετά τον Τζον Κιούζακ στο High fidelity (μετά απο όλα αυτά που έγραψες το θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι έχεις δει την ταινία), έχεις φτιάξει μικρομηκάδικο αριστούργημα…Όλη η ζωή μέσα απο νότες…Εξαιρετικό…;)
    *θα συμφωνήσω απολύτως, μα απολύτως με το υ.γ. σου…

    Μου αρέσει!

  7. Και λατρεμένο Morrisey? Άψογο σε βρίσκω. Πλην pulp και keane στα άλλα ακούσματα συμπίπτουμε, αν όχι σε όλα τα τραγούδια σε τραγουδιστές και συγκροτήματα σίγουρα. 😉

    Από κασέτες φίλων, ραδιοπεορατές ή και κανονικές, πάρτυ φίλων κλπ. Ακόμα τη χαρά του ν΄ανακαλύπτω από άλλους την έχω, αλλά όχι αυτό το λιώσιμο όπως παλιά ( π.χ. το shine on you crazy diamond το χα γράψει-λιώσει 5 φορές ).

    Μου αρέσει!

    1. Λείπει το λιώσιμο, όντως. Αυτό που μπορεί να άκουγες έναν δίσκο για ένα εξάμηνο σερί, μέχρι νς βρεις τον επόμενο.
      Καλά, το φανταζόμουν ότι θα συμφωνούσαμε πάνω- κάτω, είπαμε, από ομοιότητες πάμε καλά οι δυο μας. 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s