Χρόνια σαν τριαντάφυλλα

Georgia o' Keeffe, White flower on red earth
Georgia o’ Keeffe, White flower on red earth

Χρόνια σαν τριαντάφυλλα ξερά μες στα βιβλία, Και ήρθε πάλι ένα τέλος να ορίσει μια αρχή, τα δένδρα που ήταν άνθρωποι έχουν μαρμαρωθεί, Και πες μου τώρα πάλι πως προχωράμε με μια τόση δα ελπίδα, Χιόνι παλιό και μάλαμα, σαν ακριβή φιλία, Πως αποχαιρετάς αυτούς που σε έφεραν ως εδώ, κορίτσια που γεννήθηκαν κρατώντας το σπαθί, Πως κρατάς φωτεινή την ζωή τους, όταν τους νικάει ο θάνατος.

Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου, Και δεν θα έχω πια χωριό να κάνω διακοπές, Φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά, Και δεν θα ξαναδώ βουνά, δεν θα ξαναμυρίσω έλατα, Τη νύχτα που ’χεις μέσα σου, τη λες με το όνομά σου, Και δεν θα σε ξαναφωνάξω μέσα στη νύχτα, ούτε θα έρθω στο κρεβάτι σου, Πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά, Και δεν θα μου ξαναφτιάξεις καφέ το πρωί για να τον πιω ενώ απλώνεις φύλλο.

Χρόνια πολλά, απ’ το 20, είν’ η λιθογραφία, 

Πόσο να είσαι εδώ άραγε;

σερβίρονται τα παγωτά, καφέδες αχνιστοί, Και δεν θα ξανακαθίσουμε μαζί κάτω από την ακακία, Παραθαλάσσιος καφενές σε κάποια επαρχία, Και δεν θα σε ξαναβρώ στο παγκάκι σου να με περιμένεις για να πάμε σπίτι, εκεί που ζούνε οι άνθρωποι μόνο γονατιστοί, Και δεν θα μου ξαναπείς για το πως μεγάλωσες, χωρίς πατέρα, και πόσο δύσκολα πέρασες.

Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου, Και δεν θα ξαναδώ εκείνο το χαμόγελο που φώτιζε τον τόπο γύρω σου, Φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά, Και δεν θα μου ξαναπείς αν έρχεται βροχή κοιτώντας την κίνηση των σύννεφων, Τη νύχτα που ’χεις μέσα σου, τη λες με το όνομά σου, Και δεν θα σου ξανακρατήσω το χέρι,
Πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά, Και δεν θα σε ξαναδώ.

(Στην γιαγιά μου, που μέχρι και την τελευταία στιγμή μια συμβουλή έβγαινε από τα χείλη της: Να έχεις Καλοσύνη.)

Advertisements