No need to argue anymore

David Friedrich, Polar Sea / The Destroyed Hope
David Friedrich, Polar Sea / The Destroyed Hope

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές, κι ύστερα φωνές, κι ύστερα κραυγές, κι ύστερα σιωπές. Χωρίζονται τα αγγίγματα, ξεχνιούνται οι μυρωδιές, μεταναστεύουν οι τόποι, μπαίνουν οι αγκαλιές σε ντουλάπες με μυρωδικά λήθης, ξαπλώνουν τα όνειρα στο πάτωμα, επιστρέφουν οι υποσχέσεις άκαρπες, απότιστες θαρρείς από τα θέλω του χρόνου. Χαμηλώνουν τα βλέμματα μπροστά στα μονά σερβίτσια, δειλιάζει η αναπνοή να φυσήξει μοναχικό καπνό, κρέμονται  οι μπλούζες χωρίς ταίρι, λιποτακτούν τα διπλά σεντόνια μπροστά στην θέα ενός μόνο σώματος. Το σπίτι σκοτεινιάζει χωρίς την αταξία των δύο, η βεράντα κλέβει ήχους από τον δρόμο, οι βρύσες στάζουν μία σταγόνα την φορά και ο καναπές γίνεται όλο και μεγαλύτερος για να αντέξει ένα μόνο κουλουριασμένο σώμα.

Και κάπως έτσι πάλι, πάλι από την αρχή, πάλι με μια τελεία πίσω και έναν κύκλο μπροστά, πάλι χωρίς γιατί, χωρίς εξηγήσεις, πάλι με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα, πάλι να ψάχνεις όσα είχες μπροστά σου αλλά έπρεπε να έρθει μια φυγή για να στα δείξει, πάλι κούτες, βαλίτσες, φορτηγά, πάλι να κρατηθούν όρθιες οι μνήμες, να μην λυγίσουν οι χαρές, να ζήσουν μέρες δόξας τα ημερολόγια που έμεναν κενά, γιατί τελικά είναι απλό, γιατί τελικά την χαρά σου την λες με ένα βλέμμα, στις λύπες χρειάζονται οι λέξεις.

Κρατιέσαι στους καινούριους τοίχους, ασκείς πίεση με τα χέρια σου πάνω τους για να μάθουν μέχρι πού μπορούν να σε κλείσουν, βάζεις ένα μόνο λουλούδι στην βεράντα και το εκπαιδεύεις να ανθίζει απότιστο, ανάβεις ένα μόνο φως το βράδυ και το εκπαιδεύεις να απλώνεται στο πιο πηχτό σκοτάδι. Έτσι γίνεται πάντα λες, έτσι γίνεσαι πάντα λες, κι ύστερα κοιτάς στον καθρέφτη ένα πρόσωπο που είχες να δεις καιρό, κι ύστερα κοιτάς γύρω σου και δεν υπάρχει το πρόσωπο που έβλεπες για καιρό.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις μισάνοιχτες κούτες, τα όρθια στρώματα και τα πεταμένα χαρτόνια μαθαίνεις να πιστεύεις σε αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, ότι ο μόνος δρόμος που γνωρίζουν τα πόδια σου, είναι αυτός που ανοίγεται μπροστά σου.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

17 thoughts on “No need to argue anymore”

  1. Ξεκινάς με το δεύτερο πιο αγαπημένο τραγούδι απ΄το δίδυμο. Μετά μου θυμίζεις το «σαν θα δεις ν’ ανοίγεται ο γκρεμός μπροστά σου». Κι αφού δεν τον απέφυγες, σκέψου την κλασσική ατάκας:»Δικό μου έργο το ρέμα, δικός μου κι ο γκρεμός» και προχώρα.

    Κοιτάμε πάντα μπροστά. Εξάλλου θα ρθει η ώρα, αργά ή και σύντομα ποτέ δεν ξέρεις , να τραγουδήσεις ξανά το πρώτο πιο αγαπημένο , τα «καντήλια».

    Υ.Γ. Μου ΄λειψες 😉

    Μου αρέσει!

    1. Για τα «καντήλια» απέχω πολύ ακόμα, μην σου πω ότι προς το παρόν ούτε να τα σκέφτομαι δεν θέλω. Κατά τα λοιπά, εννοείται κοιτάμε μπροστά.
      Το ΥΓ αποτελεί το πιο σημαντικό μέρος του σχολίου όπως καταλαβαίνεις. 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Και θέλει δύναμη και πείσμα για να τον περπατήσεις…Απαραίτητα συστατικά. Αλλιώς θα σου λείπει πάντα το πρόσωπο που έβλεπες για καιρό. Θα σου λείπει και ο εαυτός σου στον καθρέφτη…;)

    Μου αρέσει!

  3. τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.
    και μετά το τσιτάτο, θα πω πως δεν θέλουμε έναν άνθρωπο άνευ όρων, τον θέλουμε ή δεν τον θέλουμε σε σχέση με το τι μας δείχνει τη δεδομένη στιγμή. Μπορεί ο άνθρωπος να είναι μια χαρά, αλλά τη δεδομένη στιγμή να μη μας κανει ή να μην του κάνουμε ή και τα δύο. είναι δυναμικά αυτά τα πράγματα, και συμβόλαια δεν υπογράφονται. 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Κι εγώ ακόμα κρατάω επιφυλάξεις για το αν σε κάποιες περιπτώσεις μας φταίει ο άνθρωπος ή οι συνθήκες γύρω του/γύρω μας. Προφανώς και είναι ο συνδυασμός που σκοτώνει, αλλά σκέφτομαι ότι μετά από κάποια χρόνια δεν μπορείς ξαφνικά να πεις ότι σου φταίει αυτός που είχες συνειδητά επιλέξει να είναι δίπλα σου. (το ίδιο λέμε δηλαδή αλλά με άλλα λόγια).

      Μου αρέσει!

  4. Υποθετικα…απολυτως υποθετικα και,επειδη σας παρατηρω κανα δυο μηνες τωρα
    καθώς ο τυπος του ενος μοιαζει πολυ μ’εκεινον καποιου γνωστου και λιαν
    προσφιλους μου προσωπου,ε! λοιπον βρισκω εξαιρετικα μεγαλη αλλαγη στη ζωη του
    (στο χαρακτηρα του ηταν αναμενομενη η θετικη εξελιξη)

    Μου αρέσει!

  5. Το δρόμο σου τον φτιάχνεις εσύ..Χρειάζεται θάρρος για να τον περπατήσεις,χρειάζεται κουράγιο..Αλλά μην ξεχνάς οτι οδηγεί στη δική σου ευτυχία…καλησπέρα!!Υπέροχο το κείμενο…καλή σου βδομάδα! 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s