Καμιά φορά

James Abbott McNeill Whistler, Arrangement in Grey and Black: Portrait of the Painter’s Mother
James Abbott McNeill Whistler, Arrangement in Grey and Black: Portrait of the Painter’s Mother

Ένας μήνας. Ένας χρόνος. Δύο. Τρεις. Καμιά φορά ψάχνω στο τηλέφωνο το νούμερό σου. Καμιά φορά σηκώνω το τηλέφωνο νομίζοντας ότι είσαι εσύ. Καμιά φορά περπατάω κάτω από το σπίτι σου και κοιτάω ψηλά, στο μπαλκόνι, να δω αν με περιμένεις όπως τότε. Καμιά φορά στέκομαι στο μπαλκόνι περιμένοντας να σε δω. Καμιά φορά μου λείπουν τα γεμιστά σου. Καμιά φορά θέλω να σου μιλήσω για να μου πεις πως βράζουν τα μακαρόνια. Καμιά φορά περιμένω να σε δω να κάθεσαι στην καφετέρια στην πλατεία πίνοντας ουίσκι με πάγο και μπόλικο νερό. Καμιά φορά βγαίνω έξω και πίνω ουίσκι με πάγο και μπόλικο νερό. Καμιά φορά περνάω έξω από την τράπεζα και θέλω να μπω μέσα, να καθίσω στο γραφείο σου και να μου παραγγείλεις τυρόπιτα και χυμό. Καμιά φορά κάθομαι στο γραφείο και παραγγέλνω τυρόπιτα και χυμό. Καμιά φορά περιμένω στην πόρτα για να σε βοηθήσω με τις σακούλες από το σουπερμάρκετ. Καμιά φορά δεν μπορώ να σηκώσω τις σακούλες από το σουπερμάρκετ. Καμιά φορά σε θυμάμαι να γελάς. Καμιά φορά γελάω. Καμιά φορά κάθομαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και περιμένω να σε δω να καθίσεις μπροστά για να σου πω να αλλάξεις τον σταθμό στο ραδιόφωνο. Καμιά φορά αλλάζω συνέχεια σταθμούς στο ραδιόφωνο σε όλη την διαδρομή. Καμιά φορά μου λείπεις. Καμιά φορά μου λείπεις. Καμιά φορά κοιτούν τις φωτογραφίες σου και μου λένε ότι μοιάζουμε. Καμιά φορά τα μάτια μου κλαίνε όπως και τα δικά σου.

Δεν περνάω από την Αλεξάνδρας ποτέ, το ξέρεις; Κι ύστερα όλη αυτή η Κυψέλη που σε πήρε κι έμεινα εγώ στην Κεφαλληνίας να ιδρώνω, Νοέμβρη μήνα, μέχρι να φτάσω στο αυτοκίνητο. Στην Πατησίων δεν στρίβω ποτέ στην εστία. Δρόμοι ολόκληροι έχουν χαθεί από τον χάρτη, αναγκάζομαι να κάνω κύκλους στην Αθήνα για να μην ξυπνήσουν οι φωτογραφίες και με τρακάρουν.

Δεν είναι που σε θυμήθηκα απόψε. Είναι που ακόμα με κουβαλάς μέσα σου.

Advertisements

44 thoughts on “Καμιά φορά

  1. Σε ευχαριστώ για τη συγκίνηση. Το έχω διαβάσει αμέτρητες φορές τους τελευταίους μήνες. Και έψαχνα να βρω λόγια να εκφράζουν αυτό που νιώθω όταν το διαβάζω. Δεν βρήκα. Πάλι. Σε ευχαριστώ

    Μου αρέσει!

  2. Κάπου αλλού νομίζω είχες γράψει : αφού δεν μπορώ πια να μιλάω με σένα, μιλάω σαν και σένα…5 χρόνια έχουν περάσει και ακόμη σιχαινομαι το Φλεβάρη, έτσι κουτσουρεμενος που ψαλιδισε τη ζωή του…και όσο περνάει ο καιρός τόσο του μοιαζω μόλις με δω στον καθρέφτη. Και τόσο μιλάω σαν κι αυτόν. Και τόσο θέλω να τον πάρω τηλέφωνο…και τόσο θέλω να τον δω…ο αδελφός μου είχε πει κάποτε:έστω, πέντε λεπτά το χρόνο! 😥

    Μου αρέσει!

  3. δεν μπορεις να φανταστεις ποσες φορες το διαβασα..Για τον αδελφο μου,και για τον μπαμπα.Που τους εχασα σε εξι μηνες μεσα.Που δεν μπορω να ακουω την λεξη εντατικη.Ουτε την τραχειοστομια.Που δεν θελω να ξαναμπω στο Ιπποκρατειο.Που με παρηγορει ομως να τους νιοωθω μαζι,σε μια αλλη διασταση,ενθα ουκ εστι πονος,η στεναγμος.Σε φιλω,καλο κουραγιο.

    Μου αρέσει!

  4. Δεν έχω λόγια……σε νιώθω……
    Αυτο που με τρελαίνει περισσότερο είναι που το πατρικό μου σπίτι …δεν θα είναι ποτέ το ίδιο πια…δεν θα με περιμένει στην βεράντα…δεν θα τρέχω πια εκεί με την ίδια λαχτάρα……..

    Μου αρέσει!

  5. Διάβασα σήμερα για πρώτη φορά τα κείμενά σου αφού τα είδα στη LIFO χαζέυοντας λίγο πριν ξεκινήσω τη δουλειά.. Δεν έχω παρόμοια εμπειρία. Τα δάκρυά μου με καίνε.. ο κόμπος στο λαιμό.. δεν έχω λόγια.

    Μου αρέσει!

  6. Σου λειπει… της λειπεις… μας λειπει. Με αυτην την καταθεση ψυχης μου φερνεις στο μυαλο εικονες οχι μονο λυπηρες -τις πιο προσφατες- αλλα και χαρουμενες -εκεινες των παιδικων μας χρονων- τοσο δυνατες που θα μας ακολουθουν για παντα. Προσπαθω να θυμαμαι κυριως αυτες.

    Μου αρέσει!

  7. ειμαι σαραντα επτα και εχουν περασει εικοσι οκτω ολοκληρα χρονια !!!!!!!!!!!!!!! σχεδον ξεχασα ….. ετσι νομιζω μερικες φορες……. και τοτε γιατι κλαιω τωρα????????? οσα χρονια και να περασουν δεν ξεχνιεται και δεν ξεπερνιεται και δεν αναπληρωνεται και ας μην ηταν το τελειο αλλωστε τελειο δεν υπαρχει………… περαστικα μας λοιπον!

    Μου αρέσει!

  8. Ίδιες σκέψεις κάνουμε, μέρα που είναι σήμερα με τα κακά της νέα. Μόνο που εγώ δεν γράφω πια. Δεκατρία γαμωχρόνια έχουν περάσει κι είναι σαν χθες-και τι να πω-τι να γράψω αν κλαίω συνέχεια;

    Μου αρέσει!

    1. Για καιρό σήκωνα το τηλέφωνο για να τον πάρω, κι ύστερα μουδιασμένα το κατέβαζα. Θυμόμουν. Δεν υπήρχε κανείς να πάρω. 8 χρόνια μετά και δεν περνάω ποτέ από την Αλεξάνδρας. 8 χρόνια και η ανάμνηση είναι επίμονη, απαιτητική, παρούσα. 8 χρόνια και ο Σεπτέμβρης με αρρωσταίνει. Ακόμα.
      Αλλά είναι και τα άλλα. Εκεί που βρίσκω μικρά του σημειώματα, ξεχασμένα και είναι σαν να μου στέλνει ένα μεγάλο δώρο. Και η σκέψη του που είναι πιο δυνατή από κάθε παρουσία. Είναι η απουσία που πονάει αλλά μέσα μου δεν έφυγε ποτέ. Το ίδιο χαμόγελο, η ίδια πονηρή λάμψη στο βλέμμα. Δεν θα γεράσει ποτέ. Θα ζει μαζί μου. Και ναι, με μαλώνει ακόμη. Όπως και μ’ αγαπάει. Ακόμη.
      Να τη θυμάσαι. Να την αναζητάς. Αλλά να μην πονάς. Δεν θα το ήθελε.
      ps 8 χρόνια και ακόμη στο αυτοκίνητο γυρνάω το ραδιόφωνο στο Galaxy πολλές φορές. Έτσι, γιατί το άκουγε παντού και είναι σαν να κάθεται στο διπλανό κάθισμα και να ακούμε μαζί. Σιωπηλοί. Αλλά συνένοχοι 😉

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s