Καλά

Michelangelo Merisi da Caravaggio, Judith
Michelangelo Merisi da Caravaggio, Judith

– Είμαι καλά τώρα, καλά.

Περνούν οι μερες κι εμείς χανόμαστε, όχι στις δικές μας σκέψεις, όχι στα δικά μας προβλήματα, δεν είναι εκεί η απώλεια των ημέρων, είναι που χανόμαστε μεταξύ μας. Και δεν μπορώ πια να σε ακούσω, δεν αντέχω μάλλον, δεν αντέχω όσα σε λυγίζουν, όσα δεν αντέχεις κι εσύ. Και προσπαθώ να καταλάβω αν έτσι ήταν πάντα, αν παλιά μου τα έκρυβες και τώρα όχι, τώρα δεν μπορείς να τα κρύψεις, τώρα δεν θέλεις.

– Είμαι καλά τώρα, καλά.

Η φωνή σου σπάει στο τηλέφωνο, θα προτιμούσες να μην υπάρχει τηλέφωνο, να μην χρειάζεται να εξηγείς, να μην χρειάζεται να βάλεις σε λέξεις αυτό που ζεις, να το αφήσεις έτσι, ανέκφραστο, σαν βλέμμα ξένου μπροστά στην πιο δικιά σου τραγωδία. Σε ρωτάω. Παίρνεις βαθιά ανάσα. Όχι, δεν γίνεται έτσι, αυτήν την φορά δεν μπορεί να γίνει έτσι. Θα δοκιμάσεις με τις μικρές, τις κοφτές, αυτές που εκτοξεύουν λόγια όσο πιο γρήγορα μπορούν, να τα διηγηθείς όλα γρήγορα, σύντομα, σαν να είναι ασήμαντα. Ξεκινάς, σε ακούω, μισό λεπτό λες, βρέχει, πρέπει να βάλω λεκάνες στην κουζίνα, στάζει το ταβάνι, καλή γυναίκα η σπιτονοικοκυρά, με αφήνει και μένω μέσα χωρίς να πληρώνω, άγια γυναίκα, μόνο που η οροφή στάζει, μπαίνουν νερά, άγια γυναίκα, θα μου βραχούν τα χαλιά, τόσα χρόνια τα έχω, κρίμα είναι, άγια γυναίκα, και πλούσια, έχει μεγάλη περιουσία, άγια, η οροφή στάζει, πλούσια, το σπίτι γεμάτο υγρασία, άγια, πάνε τα χαλιά, τσιγκούνα, το πάτωμα κατεστραμμένο, με μισό μάτι με κοιτάζει, της χρωστάω, με κλειστό στόμα μου μιλαέι, την παρακαλάω, με αφήνει. Άγια. Πουτάνα.

– Είμαι καλά τώρα, καλά.

Οι λέξεις πια βγαίνουν αδέσποτες, οι σκέψεις το ίδιο, πού να συγκρατηθείς, πώς, με ένα παιδί μέσα στα πόδια σου και έναν άντρα μακριά, γελάς δυνατά, ανάποδα έπρεπε να είναι μου λες, ανάποδα, μια ζωή ανάποδα. Προσπαθώ να μάθω, μπορώ να βοηθήσω, μπορώ, κακιά στιγμή, λάθος χρόνος, στον αόριστο να βάζεις πια το μπορώ μου λες, μόνο στον αόριστο.

6 thoughts on “Καλά”

  1. Μερικές φορές πρέπει να σου δείξει κάποιος άλλος την τραγικότητα της κατάστασής σου – και της ζωής σου, γιατί εσύ φροντίζεις να την κρύψεις από τον εαυτό σου, για να την αντέξεις και να την παλέψεις.
    Μερικές φορές πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου ότι αυτό που ζείτε είναι ένα πικρό αστείο, είναι ένα τρελό παιχνίδι, ότι τελικά … η ζωή είναι ωραία!
    Σ’ αγαπάω πολύ!
    🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s