All the walls I strike my head against, are inside my head

Paul Delvaux, Landscape with Lanterns
Paul Delvaux, Landscape with Lanterns

Θα βρεθούμε πάλι και θα μιλήσουμε για μέρες φωτεινές, κι αν δεν τις βρούμε στο τώρα θα τις ψάξουμε στο τότε, κι αν έχουν χαθεί και από εκεί σίγουρα θα κρύβονται στο αύριο. Κουράστηκα να κυνηγάω τις μέρες, μου λες, μπαινοβγαίνουν απρόσκλητες από τα ανοιχτά παράθυρα κι εγώ τρέχω πίσω τους για να τις πιάσω με ένα φαγωμένο παπούτσι. Βάζω καφέ. Πες ότι είναι το μόνο ζεστό όπλο μου απέναντι στον χειμώνα που έρχεται. Ανοίγεις τους καταλόγους από τα μουσεία πάνω στο τραπέζι, φαντάζομαι ότι είναι το μόνο φωτεινό όπλο σου απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται. Μιλάμε για λίγο για πράγματα αδιάφορα, πόσο γυαλιστερό είναι το χαρτί του καταλόγου, αν η εκτύπωση δείχνει τα πραγματικά χρώματα του πίνακα, πόσο πονάνε τα πόδια σου κάθε φορά που επισκέπτεσαι μαγεμένη τις εκθέσεις. Πρέπει να τα αλλάξω όλα, μου λες, κι ας ξέρω ότι δεν φταίει η δουλειά, ούτε το σπίτι, ούτε οι άλλοι, αλλά αφού δεν μπορώ να αλλάξω εγώ, θα αλλάξω τα υπόλοιπα. Διαφωνούμε πάλι. Οι αλλαγές δεν δίνουν τίποτα αν δεν πάρουν πρώτα ένα κομμάτι από εσένα.

Θυμάμαι τις μέρες που πετούσαμε νερά και παγωτά μέσα στο αυτοκίνητο, οδηγώντας στις πιο επικίνδυνες στροφές. Δεν θέλω να θυμάμαι, μου λες, τώρα τι γίνεται, τώρα θέλω νερό και παγωτό και ένα τιμόνι που θα οδηγώ εγώ. Χαμογελάω για να κρύψω την αμηχανία μου, ξέρω ότι υπάρχουν οι δρόμοι εκεί έξω, δεν ξέρω πώς να τους διασχίσουμε. Σου προτείνω πάλι χαζές λύσεις, τις ονομάζω εύκολες για να σε πείσω, άλλαξε τον καναπέ, πέτα την παλιά βιβλιοθήκη, πάρε ένα καινούριο κρεβάτι μήπως και δαμάσεις τις νύχτες σου. Συμφωνείς, αλλά αμέσως έρχονται οι δεύτερες σκέψεις, πάντα στις δεύτερες σκέψεις κολλάω, μου λες, πάντα αυτές μου κλέβουν την πρωτιά. Φτάνουμε στο λούνα παρκ, πώς να σου πω ότι φοβάμαι τα τρενάκια, πώς να μην σε αφήσω να ανέβεις σε εκείνη την κούνια που σε ανεβάζει ψηλά δίνοντας σου την ψευδαίσθηση ότι πετάς; Είσαι εδώ τώρα, νικάς φόβους, τρέχεις καταπάνω τους με ένα ψεύτικο βαγόνι, διαλύεις το σκοτάδι με φώτα πολύχρωμα. Άντε και στις αληθινές νίκες θέλω να σου πω, δεν στο λέω, το σκέφτομαι όμως.

Στο αεροπλάνο της επιστροφής πετάμε ανάμεσα σε σύννεφα που μοιάζουν μετέωρα νησιά, δεν αρκεί η εικόνα όμως, δεν αρκεί να τα ζεις όλα πίσω από ένα παράθυρο. Φτάνουμε και τα τηλέφωνα χτυπούν, οι ειδήσεις ουρλιάζουν, οι αντοχές δοκιμάζονται, οι σχέσεις πρέπει να ξαναμπούν στην αναμονή. Μόνο που τώρα ξέρουμε: όλοι οι τοίχοι που χτυπάμε το κεφάλι μας, βρίσκονται μέσα στο κεφάλι μας.

15 thoughts on “All the walls I strike my head against, are inside my head”

  1. Νομίζω καταλαβαίνω τι σκεφτόσουν όταν το έγραψες. Και θα ήταν καλά αν μπορούσαμε να κλειστούμε μέσα σε αυτούς τους τοίχους του μυαλού κάθε φορά που δεν θέλουμε να μας αγγίξει καθετί άσχημο. Τελευταίο σχόλιο: άλλαξες σπίτι και ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτό. Μην προσπαθήσεις να αλλάξεις τίποτα σε εσένα όμως.

    Μου αρέσει!

  2. Συμφωνώ απόλυτα με τον τίτλο και τον επίλογο και παραθέτω κάτι που με εμπνέει προσωπικά: «Ο πιο ενδόμυχος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο πιο ενδόμυχος φόβος μας είναι ότι είμαστε δυνατοί πάνω από κάθε μέτρο. Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας, που μας φοβίζει πιο πολύ. …..Και αν αφήσουμε το φως μας να λάμψει, υποσυνείδητα δίνουμε σε άλλους ανθρώπους την άδεια να κάνουν το ίδιο. Καθώς απελευθερωνόμαστε από το φόβο μας, η παρουσία μας αυτόματα απελευθερώνει τους άλλους» Marianne Williamson

    Μου αρέσει!

  3. Υποθέτω ότι και κάθε κάδρο που κρεμάμε σ’ αυτόν τον τοίχο είναι μια κρυμμένη ομορφιά μέσα μας. Αλλά και κάθε σφυριά που δίνουμε στο καρφί για να το κρεμάσουμε είναι ένα σκουριασμένο χτύπημα προς κάποιον άγνωστο εχθρό.

    Μου αρέσει!

  4. «Οι αλλαγές δεν δίνουν τίποτα αν δεν πάρουν πρώτα ένα κομμάτι από εσένα». χμμμ…Μα απο εσένα ξεκινάνε όλα και σε σένα καταλήγουν, πώς να γίνει αλλιώς?? Πότε θα σπάσουμε τους τοίχους και τα παράθυρα?…Αιώνας φαίνεται ο καιρός που περνάει έως τότε…

    Μου αρέσει!

  5. Ημουν ή παριστανα τη δυνατη;Ακομη δεν ειμαι βεβαιη.Το μονο βεβαιο οτι εχασα.
    Καλυτερα να ενεπνεα αισθηματα οικτου….καλυτερα;….Δεν ειμαι βεβαιη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s