Το σπίτι με τις ροδιές

Μ. 23.04.2004

Διαβάζεις βιβλία, τα δανείζεις, τα κάνεις δώρο στους φίλους σου, στα κάνουν δώρο εκείνοι. Κάποιες φορές τα αφήνεις στην βιβλιοθήκη για να τα διαβάσεις αργότερα και κάπως έτσι γεμίζεις τα ράφια με αναμονές, με προσμονές, με σελίδες που περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους για να προσθέσουν την δική τους υποσημείωση στη μία και μοναδική ιστορία που διαβάζεις πάντα. Και περνούν τα χρόνια και νομίζεις ότι τα έχεις ξεχάσει – εκπαιδεύεται το βλέμμα να τα προσπερνάει, αν και η μνήμη δεν προσπερνάει ποτέ. Κι ύστερα έρχεται εκείνη η στιγμή που η μνήμη νικά το βιαστικό βλέμμα και το βιβλίο ξεπηδά θαρρείς από την βιβλιοθήκη και πέφτει στα πόδια σου κι εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή από το να ασχοληθείς μαζί του. Και τότε, αν είσαι τυχερός, πέφτεις πάνω στην αφιέρωση που σου έγραψαν όταν στο έκαναν δώρο, και τότε, αν είσαι τυχερός, η αφιέρωση αυτή έχει νικήσει τα χρόνια και σου αφηγείται μια ιστορία από μόνη της.

Δες αυτή: «Οι σιωπές είναι οι πραγματικές συζητήσεις ανάμεσα σε φίλους. Αυτό που μετράει δεν είναι τι θα πεις, αλλά το γεγονός ότι δεν είναι απαραίτητο να το πεις». Γραμμένη από τον Μ. στις 23 Απριλίου 2004, στην συλλογή παραμυθιών του Oscar Wilde «Το σπίτι με τις ροδιές». Μια αφιέρωση στις φιλίες, εκείνες που σιωπούν, που δεν χρειάζονται τα λόγια για να επικοινωνήσουν. Για αυτές μιλάει και ο Wilde στα παραμύθια του, ανάμεσα σε ιστορίες για νεαρούς βασιλιάδες, ψαράδες, ψυχές, αστροπαίδια, πρίγκηπες, αηδόνια, τριαντάφυλλα και γίγαντες. Για αυτές μιλάς και εσύ πάντα, ειδικά τώρα, τώρα που μαθαίνεις να μετράς την ζωή σου αλλιώς, τώρα που πια καταλαβαίνεις.

Έχει δίκιο ο Μ. Στα χρόνια που περνάς μέσα σε παρέες, φίλους, γνωστούς της μιας βραδιάς και κολλητούς του ενός χειμώνα, θα υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που η σχέση σας θα είναι ή θα γίνει σαν τα βιβλία που σε περιμένουν στην βιβλιοθήκη, εκείνοι που η συχνότητα της επαφής δεν διαταράσσει καθόλου την ποιότητα της σχέσης, που μπορεί να περάσουν μήνες ή χρόνια ολόκληρα για να τους μιλήσεις, αλλά όταν θα σηκώσεις το τηλέφωνο ή θα τους δεις από κοντά η συζήτηση θα ξαναρχίσει από εκεί που τελείωσε την τελευταία φορά. Και  ακόμα καλύτερα, η συζήτηση αυτή δεν θα χρειαστεί να διαρκέσει πολύ, δεν θα χρειαστεί να πείτε απολύτως τίποτα για όσα έχουν γίνει, γιατί θα αρκεί ο τόνος της φωνής σου όταν απαντάς αυτό το γενικό «είμαι καλά» για να εξηγήσει στον άλλο όλες τις ειδικές διακυμάνσεις του «καλά» σου.

Και με αυτή την ίδια οικειότητα θα χαθείτε πάλι, για άλλους τόσους μήνες ή και περισσότερους, και όταν θα ξαναβρεθείτε θα είναι εκείνη η ενδιάμεση σιωπή που θα έχει χτίσει ξανά τον πιο ειλικρινή σας διάλογο.

Η ανάρτηση είναι συμμετοχή στο διιστολογικό αφιέρωμα με θέμα «Αφιερώσεις σε βιβλία» για το blog «Αφιερώσεις Συγγραφέων»]

Συμμετέχουν επίσης:

SillentCrossingΑναγεννημένηΤσαλαπετεινόςTheoremaΚυνοκέφαλοιΦαούδιΣημειωματάριο Κόκκινο ΚαγκουρώΚαγκουρώInfoscience addictGreek libraries in a new worldRoad artistAnna Silia / Rubies and CloudsΕξεγερμένο το 2009Ο Βιβλιοθηκάριος 

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

45 thoughts on “Το σπίτι με τις ροδιές”

  1. «θα υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που η σχέση σας θα είναι ή θα γίνει σαν τα βιβλία που σε περιμένουν στην βιβλιοθήκη»

    Πάντα εκεί, πάντα διαθέσιμοι, αρκεί να απλώσεις το χέρι σου… Αν και καμιά φορά υπάρχουν και βιβλία που δεν άξιζαν τον κόπο, τόσο λαιτ που απλά σπατάλησαν το χρόνο σου, ίσως και τη ζωή σου καμιά φορά…

    Μου αρέσει!

  2. Σαν παραμύθι με τέλος καλό τελειώνει η ιστορία σου, κάπως σαν «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» και μένω να σκέφτομαι πως τελικά τα παραμύθια δεν είναι για μικρούς, αλλά για μεγάλους. Οι γίγαντες αγαπούν τα παραμύθια. (Το βιβλίο του Ουάιλντ, υπέροχο)

    (ευχαριστώ για τη συμμετοχή)

    Μου αρέσει!

  3. Ωραίο, τρυφερό και ουσιαστικό κείμενο.Είναι όαση να διαπιστώνεις ότι παρά το ότι βιώνουμε καθημερινά σενάρια αποκάλυψης, υπάρχουν γύρω άνθρωποι με ματιά που δεν την έχει αλλοιώσει το γενικευμένο vertigo

    Μου αρέσει!

  4. Η σιωπή είναι πολύ πιο σπουδαία απο τα λόγια. Όχι πάντα. Μα πολλές φορές. Και είναι απόλυτο συστατικό της σχέσης δύο ανθρώπων για να καταλάβουν ότι έχουν δεθεί με πολύ περισσότερα απο τις λέξεις….

    Μου αρέσει!

  5. Λείπουν από τα περισσότερα ιστολόγια αναρτήσεις για τα βιβλία – σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί ο κόσμος επιλέγει να ασχολείται με άλλα πράγματα. Τι αποκόμισα άραγε εγώ από τις σελίδες του τάδε βιβλίου, εκείνο το πρώτο ίσως που με μύησε στον μαγικό κόσμο των βιβλίων, κι από τότε δεν τα αποχωρίστηκα; Τι βλέπω σε αυτά που πολλές φορές δεν βλέπω στους ανθρώπους;

    Κι αυτές οι σιωπές είναι πραγματικά οι πιο σημαντικές στιγμές, αφού πολλές φορές δεν χρειάζεται παρά να μιλάς με τα μάτια.

    Μου αρέσει!

  6. Άμα σε πιάσω εσένα με τις γυμνές πατούσες θα σου βγάλω το μαλλί τρίχα – τριχιά…
    οι φιλίες είναι και σαν το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών…. έχουν και σκαμπανεβάσματα… περνάμε ψυχολογικές μεταπτώσεις, κλεινόμαστε στον εαυτό μας, κάποιοι χάνονται για να γιατρέψουν-επουλώσουν τις πληγές τους & άλλοι βρίσκουν καταφύγιο & παρηγοριά στις αγκαλιές των φίλων τους… όταν όμως βρίσκονται πάλι συνεχίζουν από εκεί που έμεινε η κουβέντα στον τελευταίο καφέ που ήπιαν… Σ’ευχαριστώ Γιωρίκα… περισσότερα από κοντά στο επόμενο μας καφεδάκι… άντε γιατί εξελίξεις πολλές υπάρχουν στο Γαλατικό χωριό…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s