Φίλοι για πάντα

Ο Τυχερούλης (μάλλον)

Ο 12χρονος ανηψιός μου έγραψε το πρώτο του παραμύθι, πήρε το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του δήμου και όλοι στην οικογένεια φουσκώσαμε από υπερηφάνια. Ας μπει το 2013 με ένα παραμύθι, μήπως και το ξεγελάσουμε.

Σε ένα μικρό νησί, ήταν δύο καλοί φίλοι, ο Νικόλας και ο Τυχερούλης το δελφινάκι. Ο Νικόλας το ονόμασε έτσι, γιατί το είχε σώσει από βέβαιο θάνατο, όταν το κύμα ξέβρασε το άτυχο δελφινάκι έξω στην παραλία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να τους ενώσει μία βαθιά φιλία.

Κάθε πρωί ο Νικόλας πήγαινε στο αγαπημένο του βραχάκι και αγνάντευε τη θάλασσα, όπου και συναντούσε τον Τυχερούλη. Έβγαζε το κεφάλι του έξω από το νερό, άνοιγε το στόμα του και καθώς ο Νικόλας τον τάιζε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του. Ξαφνικά, ενώ έπαιζαν, ένας παράξενος θόρυβος ακούστηκε από μακριά, που έμοιαζε με σειρήνα. Ήταν η μητέρα του δελφινιού, που τον καλούσε να πάει κοντά της. Ο Τυχερούλης λοιπόν, έβγαλε το πτερύγιό του από το νερό και το κουνούσε φεύγοντας σαν να τον αποχαιρετούσε. Ο Νικόλας σκεφτόταν, αν θα μπορούσε με ένα μαγικό τρόπο να μιλήσει κι αυτός τη γλώσσα των ψαριών, για να μπορεί να συνεννοείται με το φίλο του.

Ο χρόνος των φίλων κυλούσε όμορφα, καθώς ήταν ευτυχισμένοι και χαρούμενοι απολαμβάνοντας καθημερινά τη ζωή σε καθαρά και γάργαρα νερά με πολλά παιχνίδια.

Κάποτε όμως, ήρθε η ανάπτυξη στο νησί, χτίστηκαν εργοστάσια των οποίων τα απόβλητα έπεφταν στη θάλασσα και μόλυναν τα νερά της. Μέρα με τη μέρα χειροτέρευε η κατάσταση. Ο Τυχερούλης ήταν πλέον λυπημένος, δεν έτρωγε ψάρια, ήταν κακόκεφος και φαινόταν άρρωστος. Η εικόνα αυτή στενοχωρούσε το Νικόλα και ήθελε να τον βοηθήσει, αλλά δεν ήξερε με ποιον τρόπο.

Μία μέρα εκεί που καθόταν και περίμενε τον Τυχερούλη, εμφανίστηκε ξαφνικά μία όμορφη μικρή γοργόνα, η οποία τον φώναξε με το όνομά του, που το ήξερε από το δελφινάκι. Έβγαλε λοιπόν και του έδωσε ένα μαγικό φίλτρο για να πιεί, που θα τον βοηθούσε να μιλήσει με τα ψάρια. Πίνοντάς το ο Νικόλας, πήδηξε στη θάλασσα και η γοργόνα τον πήρε μαζί της στο βυθό.

Εκεί γνώρισε ένα διαφορετικό κόσμο από το δικό του. Συνάντησε πολλές οικογένειες ψαριών και φυσικά την οικογένεια του φίλου του. Ο Τυχερούλης φαινόταν πολύ άρρωστος και με αδύναμη φωνή τον παρακάλεσε να μην τον εγκαταλείψει. Η θάλασσα ήταν βρώμικη και αρκετά ψάρια άρρωστα. Υπήρχε παντού πανικός και ταραχή. Τα ψάρια ήταν ανήσυχα, αφού έβλεπαν να απειλείται η ζωή τους από τη μόλυνση.

Η μικρή γοργόνα πήρε το Νικόλα και τον πήγε στον αρχηγό των ψαριών, το Σοφόψαρο. Εκεί βρήκε και άλλα ψάρια, τα οποία προσπαθούσαν να βρουν λύση στο πρόβλημά τους. Το Σοφόψαρο παρακάλεσε το Νικόλα, να γυρίσει πίσω στους ανθρώπους και να τους μιλήσει για τα βρώμικα νερά της θάλασσας, ώστε να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν τα ψάρια. Το Σοφόψαρο με δάκρυα στα μάτια είπε στο Νικόλα:

-Αν δεν το κάνεις για μας, κάνε το για το φίλο σου τον Τυχερούλη που είναι βαριά άρρωστος και σε λίγο καιρό θα πεθάνει.  Κάποιες οικογένειες ψαριών, συνέχισε το Σοφόψαρο, έχουν ήδη φτιάξει έναν πύραυλο και θέλουν να εγκαταλείψουν τη γη. Ζητάμε λοιπόν, τη βοήθεια των ανθρώπων,  να σταματήσουν να βρωμίζουν τα νερά, για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως πρώτα.

Ο Νικόλας γύρισε στο νησί, βρήκε τους υπεύθυνους των εργοστασίων, δίνοντάς τους το αίτημα των ψαριών. Στη συνέχεια τους μίλησε για τον κόσμο τους και την άσχημη κατάσταση του βυθού. Τους πρότεινε τη μετατροπή των αποβλήτων σε βιομάζα, που θα είχε σαν αποτέλεσμα και την εξοικονόμηση ενέργειας και να ξαναγίνουν τα νερά της θάλασσας καθαρά. Οι άνθρωποι, αφού το σκέφτηκαν, συμφώνησαν και μάλιστα η ιδέα τους άρεσε πολύ.

Σύντομα φτιάχτηκε το εργοστάσιο της βιομάζας και όλοι οι κάτοικοι του νησιού βοήθησαν για να καθαριστεί η θάλασσα, ιδιαίτερα όμως βοήθησε ο Νικόλας. Μετά από λίγο καιρό ο Νικόλας πεθύμησε το φίλο του και τα άλλα ψάρια του βυθού. Για το λόγο αυτό, ήπιε τρείς σταγόνες από το μαγικό φίλτρο και μαζί με τη γοργόνα επισκέφτηκε τον Τυχερούλη που είχε γίνει πια καλά, υποσχόμενοι ο ένας στον άλλον, να μείνουν για πάντα φίλοι.

Στο βυθό υπήρχε πλέον ηρεμία. Όλα τα ψάρια ήταν καλά, χαρούμενα και ευτυχισμένα. Ορισμένα κολυμπούσαν γύρω του και τον ευχαριστούσαν. Κάποιες οικογένειες ψαριών, ίσως να έφυγαν από τη γη με τον πύραυλο που έφτιαξαν, γιατί ο Νικόλας δεν τις βρήκε πουθενά, ενώ άλλες ίσως χάθηκαν από την αμέλεια και την απερισκεψία μερικών ανθρώπων. Ας προσπαθήσουμε όλοι μας λοιπόν, να φροντίσουμε τον πλανήτη που ζούμε όσο γίνεται καλύτερα, αφού εμείς τα παιδιά θα τον κληρονομήσουμε.  

(Λάμπρος Δ.)

                                                                                                              

Advertisements

8 thoughts on “Φίλοι για πάντα

  1. Πιτσιρικάς θυμάμαι αμυδρά στην ασπρόμαυρη του-βου τον Φλίπερ Το Δελφίνι ,θυμάμαι πρώτη φορά είδα δελφίνι πηγαίνοντας για την Αίγινα σε ηλικία 5 ετών μου έκανε εντύπωση που το θυμάμαι ακόμα.Ω ναι είδα και τον «Φλίπερ» στο Φάληρο να δίνει παράσταση για τα παιδιά και νομίζω απο τότε πήρε το Δελφινάριο το ονομά του.
    Καλημέρα κι ευχαριστώ για το ξύπνημα αναμνήσεων

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s