Nothing

Taking in the Rye, Kazimir Malevich
Taking in the Rye, Kazimir Malevich

Τελευταία ακούω τραγούδια που χρησιμοποιούν το τίποτα σαν ευεργέτημα, σαν μια πρόκληση που σου κλείνει το μάτι για να αντισταθείς. Να αντισταθείς. Τελευταία οι 9 στις 10 προτάσεις μου έχουν μέσα το «αντιστέκομαι» σε όλους τους δυνατούς τύπους, αριθμούς και παράγωγά του. Ύστερα με πιάνουν οι ενοχές ότι μένω στα λόγια και ψάχνω να δω πού το εφαρμόζω. Τίποτα. Ακούω τραγούδια για το τίποτα, ξένα κυρίως, αυτά τα nothing ή τα απλά no καρφώνονται στο μυαλό μου τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Nothing’s gonna change my world, ain’t got no I got life και άλλα τέτοια. Επαναλαμβάνω το nothing σαν μάντρα, αυτό έχουμε τώρα, αλλά είναι και το nothing και το τώρα δικά μας, άρα κάπως πρέπει να τα συμφιλιώσουμε. Ή να τα φέρουμε σε ευθεία σύγκρουση. 

Η Simone προσγειώνει τις λέξεις στην πραγματικότητα, σε τραβάει από το μανίκι για να σου θυμίσει τα βασικά, αυτά που ξέχασες ψάχνοντας τα μεγάλα νοήματα ή τα ανόητα νοήματα. Ναι, δεν έχεις σπίτι, λεφτά, παπούτσια, φίλους, μητέρα, θεό. Αλλά σταμάτα μια στιγμή και κοιτάξου, έχεις κεφάλι, χέρια, πόδια, χαμόγελο, αίμα που κυλάει στις φλέβες σου. Έχεις ζωή. Και είσαι ελεύθερος να την κάνεις ό,τι θέλεις. Κι ύστερα έρχεται o Lennon να σε πάει ένα βήμα παραπέρα, όλα αυτά που σκέφτεσαι, που λες, που γράφεις, δεν σταματούν εδώ, γίνονται ένα με το σύμπαν, κι ας μπερδεύονται οι δεξαμενές λύπης με τα κύματα χαράς και τα γέλια με τις σκιές. Και τίποτα δεν θα αλλάξει τον κόσμο σου.

Η Λ. μου είπε πριν από λίγο ότι το έχει ρίξει στον θεό, ψάχνει το θαύμα με τον δικό της τρόπο, έπιασε και φιλίες με τον νεκροθάφτη του χωριού – καλού κακού, για εκείνη την ώρα, μου είπε, μην με πετάξουν σαν το σκυλί, να έχω κάποιον να με φροντίσει. Γελάμε, αλλά μια πίκρα βγαίνει απρόσκλητη στα βλέμματα. Μόνο αν κοιτάξουμε το τίποτα ως ίσοι, ως συνθήκη υπαρκτή ακόμα κι όταν σταματήσουμε να υπάρχουμε,θα βρούμε τρόπο να το αντιμετωπίσουμε. Κι ας είναι ο τρόπος αυτός, η τελευταία μας βουτιά.

Κάνω το τίποτα τραγούδι. Πες ότι είναι ένα πρώτο βήμα, πες ότι ψάχνω τρόπο να μιμηθώ αυτούς εδώ στην Πορτογαλική Βουλή.

7 thoughts on “Nothing”

  1. Τα τραγούδια δίνουν ρυθμό, ψυχή και όραμα στα όνειρά μας- είναι η συλλογική μας ταυτότητα. Είναι το ίχνος της ψυχής μας στην πορεία της στο τίποτα. Δεν είναι μικρό πράγμα το τίποτα…

    Μου αρέσει!

  2. θαύμα δεν είναι αυτό[?]: το άκουγα προχθές.. υπερ-αγαπημένο 🙂

    Ίσως και το τιποτα -το »nothing»- να είναι σχετικό στην τελική.. Για κάποιους ο φτωχός να μην έχει τίποτα, αλλά αυτός να αισθάνεται πως έχει πολλά περισσότερα.. και αντίστροφα!

    Σκέφτομαι ότι η φύση η ίδια δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση την έννοια του κενού γενικά.. Έτσι και ο άνθρωπος πονάει στο κενό.. Θέλει να γεμίζει την καρδιά του συναισθήματα, το μπλοκάκι του με κοινωνικες επαφές, την τσέπη του με χρήματα..
    Κάποιες του κινήσεις γίνονται, ώστε να καλύψει διάφορα »κενά αέρος» (κενά ζωής) στο βαθύτερο εσωτερικό του..

    Η άδειες τσέπες εκτός από την εξασφάλιση βασικών αναγκών, στέρησε από πολλούς κι έναν τρόπο διαφυγής από τέτοια κενά..

    Καλό βράδυ!

    Μου αρέσει!

  3. Πριν λίγες μέρες που έπεσε ο μετεωρίτης στη Ρωσία, σκεφτόμουν πόσο μικροί κόκκοι άμμου είμαστε, ανυπεράσπιστοι μπροστά σε μια φύση μεγαλειώδη, εντός και εκτός πλανήτη…Και συνεχίζουμε να θεωρούμε ατελείωτη τη ζωή και ως «τίποτα» τις λεπτομέρειες της?? Ανόητοι δεν είμαστε…?

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s