Δέκα χρόνια μετά τον γύρο του κόσμου

Κ’ έξαφνα πάλι θυμήθηκε το μακρινό ταξίδι του άλλοτε∙ ένα όνειρο∙ ένα όνειρο κι αυτό χαμένο: Η θάλασσα απλωνόταν σκοτεινοπράσινη έκταση κυματισμένη με μουντούς αφρούς, χαμένη πέρα σε μια ομίχλη σταχτερή. Πού πήγαινε δεν το ήξερε και τότε , ούτε τώρα το θυμάται. Θυμάται μόνο πως στο πλάι του γελούσε μια ιλαρή φωνή κ’ έφεγγαν γεμάτα φως δυο μάτια, που τ’ ακολούθησε σα χίμαιρα και σαν επαγγελία πέρα από τους πάγους.

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Φθινόπωρο

Δέκα χρόνια μετά τον γύρο του κόσμου, όταν θα γυρίσεις ξανά στο πρώτο λιμάνι που σου έκρυβε πόσο μεγάλη είναι η θάλασσα, οι προβλήτες θα έχουν πάλι τους ίδιους γερανούς κι εσύ θα προσπαθείς να θυμηθείς αν οι άγκυρες ήταν πάντα τόσο βαθιά χωμένες στον βυθό. Η άσφαλτος θα καίει όπως και τότε, οι ταξιδιώτες θα γυρεύουν πάντα για σκιές και το καυσαέριο θα δημιουργεί το πιο γνώριμο φίλτρο σε μια εικόνα που πάλι θα μοιάζει ξένη. Οι πόλεις είναι παντού οι ίδιες, θα πεις, το μόνο που αλλάζει είναι η σειρά που οι τοίχοι θα προσπαθήσουν να σε κυκλώσουν. Περπατάς στην προβλήτα και τα μάτια σου καρφώνουν την άσφαλτο, η βαλίτσα σου έχει πια αδειάσει, έμαθες να γυρνάς το κοντέρ του χρόνου κουρδίζοντας το με ανατολές και φόβους ανά διαστήματα.

Νιώθεις άτρωτος. Τώρα πια ξέρεις ότι ο κόσμος δεν μαθαίνεται επειδή θα τον ταξιδέψεις, ο κόσμος θα είναι πάντα αυτό που ποτέ δεν είδες, γιατί και τα μάτια του σκυλιού δεν θα δουν ποτέ αυτό που βλέπουν τα δικά σου μάτια. Και είναι αυτή η γνώση που σε έκανε πάντα να συνεχίσεις, είναι αυτό το ίδιο το μηδέν που σε οδηγούσε να προσπαθήσεις να φτάσεις στο ένα. Αν ισχύει ότι η μεγαλύτερη γνώση είναι η συνειδητοποίηση της ανυπαρξίας της, εσύ θα μείνεις πάντα αμαθής.

Νυστάζεις. Αυτό που οι άλλοι ονομάζουν ευτυχισμένο τέλος, εσένα σου δημιουργεί τρόμο, δεν θέλεις να πεθάνεις στον ύπνο σου, θες μέχρι και την τελευταία στιγμή να κλέψεις μία ακόμα εικόνα αυτού του κόσμου που ποτέ δεν θα δεις ολόκληρο. Αποφεύγεις να κοιμάσαι τη νύχτα γιατί ελπίζεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα υπάρχει αρκετό φως για να πάρεις μαζί σου.

Ελπίζεις. Η μεγαλύτερη σου ελπίδα είναι το να μάθεις να ζεις με την ίδια την απουσία της.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

4 thoughts on “Δέκα χρόνια μετά τον γύρο του κόσμου”

  1. η απουσιες αυτες δε μαθαινονται δε συνηθιζονται, ειναι απουσιες, ειναι κατι υγρασιες στο ιδιο μερος του τοιχου, τις ξυνεις τις βαφεις , βρε βαζεις μονωτικο, τιποτα!
    αυτες εκει θα ξανασκασουν αητητες

    Μου αρέσει!

  2. ο κόσμος θα είναι πάντα αυτό που ποτέ δεν είδες αλλά και αυτό που κοίταξες εσύ και μόνο εσύ μια φευγαλέα στιγμή

    (από τη μια ελπίζω ότι θα χορτάσω στιγμές και εικόνες του κόσμου – αλλά από την άλλη φοβάμαι και ξαγρυπνώ)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s