Στην άκρη της γης

 

Ο κόσμος γύρω καίγεται, στα παλιά δέντρα φυτρώνουν νέες σπίθες, ζούμε για την ημέρα που η φωτιά θα νικήσει το κύμα. Δεν σταμάτησαν ποτέ οι πόλεμοι, τα αμπέλια στη Μεσόγειο και οι λειχήνες στο Θιβέτ μεγαλώνουν πάνω σε ανενεργές νάρκες, κάθε γενιά κληροδοτεί στην επόμενη το δικό της Βατερλό.

Το κορμί μου όμως καίγεται

Έτσι ήταν πάντα θα πεις, οι πόλεμοι θα σταματήσουν όταν η γη θα εκραγεί. Ψάχνοντας για σωτηρία σε έναν κόσμο που αρνείται να σωθεί, στέλνουμε μικρές κραυγές απελπισίας εναλλάξ με κιτρινισμένα γράμματα βοήθειας, τα δικά μας μπουκάλια ταξιδεύουν στην θάλασσα κουβαλώντας μια ρωγμή και έναν δανεικό αναπτήρα.

Το τσιγάρο μου στέλνει σήματα καπνού

Το κραχ από το κρακ απέχει ένα γράμμα, όσο αυξάνεται το ύψος της πτώσης, τόσο μεγαλώνει το ράγισμα, μέχρι να σπάσει η γυάλα και τα κομμάτια της να κόψουν τα δάχτυλα που την έφτιαξαν. Μας προσφέρονται απλόχερα τεχνητές αναπνοές από χαλασμένες μάσκες οξυγόνου, για να μάθουμε να αναπνέουμε μόνοι μας πρέπει να αντέξουμε για λίγο χωρίς ανάσα.

Έχεις δει βλέμμα να αναστενάζει;

Ο φόβος νίκησε εκείνη την πρώτη στιγμή που σε έπεισαν ότι όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες. Για να τον νικήσεις πρέπει να σπείρεις θύελλες πρώτος εσύ, μέχρι την άκρη του φόβου, εκεί που το τέλος της γης γεννά καινούριους ανέμους.

Η άκρη της γης είναι τα δάχτυλά σου

Η τελευταία φωτογραφία του πολέμου θα δείχνει μια μάσκα οξυγόνου να βυθίζεται στην θάλασσα.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

7 thoughts on “Στην άκρη της γης”

  1. «για να μάθουμε να αναπνέουμε μόνοι μας πρέπει να αντέξουμε για λίγο χωρίς ανάσα»…πόσο σωστό…μόνο τότε μπορεί πράγματι να αλλάξει κάτι!

    Μου αρέσει!

  2. Διάβαζα κάπου σε ένα βιβλίο ψυχολογίας, ότι η ζωή είναι ένας κύκλος από δοκιμασίες που επιζητούν από εμάς άμεση λύση….
    Αν από την πρώτη στιγμή μάθουμε να ασχολούμαστε με την λύση των προβλημάτων που μας παρουσιάζονται, σίγουρα με τον καιρό τα προβλήματα θα μας φαίνονται εύκολα, ίσως και να φτάσουμε στο τέλος να τα επιζητούμε, για να μην πλήττουμε…

    Αν για όποιο λόγο και αιτία, αφήσαμε άλυτα προβλήματα…
    Αν πιστέψαμε ότι κάποιος άλλος θα έλυνε τα δικά μας προβλήματα…
    Αν θελήσαμε να τα φορτώσουμε στις πλάτες άλλου…
    Σίγουρα έρχεται η στιγμή εκείνη που συνειδητοποιούμε ότι τα δικά μας προβλήματα , μόνο μόνοι μας μπορούμε να τα λύσουμε…

    Καλησπέρα αγαπητέ….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s