Μικρά απογεύματα

Αυτός ο Νοέμβρης αποφάσισε να ζήσει ως Σεπτέμβρης. Και το κατάφερε γιατί έκανε το πρώτο αποφασιστικό βήμα, άφησε τον ήλιο να πέσει πάνω του χωρίς ενοχές. Τώρα μένει να δει αν ο ήλιος θα παραμείνει ενοχικός, ακολουθώντας όπως κάθε χρόνο τον χειμώνα.

Στο μικρό καφέ που κρύβεται σε ένα σοκάκι της πόλης, σου διαβάζω την εφημερίδα και εσύ μπερδεύεις την Ισλανδία με το Τουβαλού, έτσι έχουν μπερδευτεί πια όλα, το άρθρο μιλάει για την δημιουργία ενός νέου είδους πρόσφυγα, του περιβαλλοντικού ή κλιματικού ή οικολογικού, ο τελικός ορισμός του θα καθορίσει και την τύχη που θα έχει η αναγνώρισή του, γιατί τώρα πια οι χώρες δεν εξαφανίζονται μόνο με πολέμους ή μνημόνια αλλά και από την στάθμη της θάλασσας ή την μακροχρόνια ξηρασία. Δεν ισχύει αυτό το τώρα πια, σκέφτομαι, θυμήσου την Σαντορίνη ή την Ατλαντίδα, μόνο που τώρα η γη βιάζεται να μας ξεφορτωθεί. 

Εν τω μεταξύ στο καφέ, ο Tom Waits εναλλάσσεται με την Ella Fitzerald και καθώς το νησί γυρίζει την πλάτη του στο φως της ημέρας, μικρά φωτιστικά κρεμασμένα στους τοίχους ανάβουν φωτίζοντας παιδικές ζωγραφιές που κοροϊδεύουν την φυγή του καθενός. Τα πολύχρωμα αερόστατα, που τα λένε «Μυρωνία» (σαν να έχει οσμή μύρου η ειρωνεία) και τα τετράγωνα σπίτια που στέκονται απομονωμένα σε απέραντα λιβάδια, χλευάζουν από μακριά τις ζωές που χτίσαμε στριμωχτά, την μία πάνω στην άλλη, κολλητά με την ζωή του διπλανού, κολλητά με την παιδική του ασθένεια και την ενήλικη φαρμακευτική αγωγή της. Toulouse Lautrec, The kiss II

Είναι εύκολο να μηδενίσεις τα πάντα, να πεις τα έκανα όλα λάθος ή δεν έκανα τίποτα, να ξορκίσεις το τέλος γκρεμίζοντας την αρχή και ό,τι ήρθε στη συνέχεια. Είναι και αυτή μια άμυνα, χρειάζεσαι την απουσία παρελθόντος για να εξασφαλίσεις την παρουσία σου στο μέλλον. Είναι πάντα η ίδια πορεία που ακολουθεί ο απολογισμός, θα σκάει μονίμως εκκωφαντικά στο τίποτα, απογοητευμένος που δεν έφτασε το όλα. Ισοπεδώνουμε την αρχή για να μην μας ισοπεδώσει το τέλος της. Και ξεχνάμε πάντα τον Καβάφη. Toulouse Lautrec, The kiss III

Όποιος κατάφερε να ενώσει τα κομμάτια, ξέρει πώς σκίζεται το δέρμα στα δάχτυλά όταν μαζεύεις θρύψαλα. Το μυστικό, όμως, στα δύσκολα παζλ, είναι να ξεχάσεις την κανονικότητα.

Advertisements

7 thoughts on “Μικρά απογεύματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s