Δεκατρία σώματα

Ένα

Τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά. Μην τυχόν κινηθεί και τον ξυπνήσει. Να ξεκουραστεί εκεί. Να μην περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο μακριά της. Να τον κρατήσει λίγο ακόμα. Να μην ακούει τους χτύπους του ρολογιού. Να τον ακούσει να αναπνέει. Να τον χαϊδέψει απαλά κάτω από τη μπλούζα. Να τον ησυχάσει. Να του ψιθυρίσει ένα όνειρο. Να του μιλήσει σιγανά για ένα παιδί. Να ακούει την καρδιά του.

Δύο

Ας το παραδεχτούμε, πρέπει, οφείλεις να επιχειρήσεις τα πάντα ενάντια στη φρίκη της φτώχειας, πρέπει να μεθύσεις μ’ ό,τι σου βρεθεί, με κρασί, φτηνό, με μαλακία, με κινηματογράφο. Και να μην είσαι δύσκολος, «particular», καταπώς λένε στην Αμερική.
[…] Μιας και δεν είμαστε παρά δοχεία χλιαρών και σάπιων εντοσθίων, θα ‘χουμε πάντα πρόβλημα με το συναίσθημα. Δεν είναι τίποτα να ερωτευθείς, το δύσκολο είναι να παραμείνεις με τον άλλο. Το σκουπίδι δεν γυρεύει μήτε να διαρκέσει μήτε να μεγαλώσει. Ως προς αυτό, είμαστε πολύ πιο άτυχοι από το σκατό κι είναι απίστευτο μαρτύριο τούτη η λύσσα μας να εμμένουμε στην κατάστασή μας.
Δεν υπάρχει θεϊκότερο αντικείμενο λατρείας απ’ τη μυρωδιά μας, πάει τελείωσε. Όλη η δυστυχία μας οφείλεται στο ότι πρέπει να παραμείνουμε πάση θυσία ο Ζαν, ο Πιερ ή ο Γκαστόν, για κάμποσα χρόνια. Το κορμί μας, αυτό το μασκάρεμα αεικίνητων και κοινότατων μορίων, επαναστατεί συνεχώς ενάντια σε τούτη τη φάρσα του διαρκείν. Τα μόριά μας θέλουν να πάνε το ταχύτερο να χαθούν στο σύμπαν, τα χρυσά μου! Τα βασανίζει το ότι δεν είναι παρά «εμείς», κορόιδα του απείρου. Θα διαλυόμασταν αν είχαμε τα κότσια, και λίγο λείπει να το καταφέρουμε, μέρα τη μέρα. Τ’ αγαπημένο μας μαρτύριο είναι εκεί κλεισμένο, ατομικό, μες στο πετσί μας, με την αλαζονεία μας μαζί.
Το 1932 ο Σελίν γράφει το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας. Ξέροντας από πριν την μετέπειτα ζωή του συγγραφέα, έψαχνα να βρω ναζιστικούς σπόρους. Δεν βρήκα. Βρήκα όμως ένα από τα πιο αληθινά ακραία (και γι’αυτό, τελικά, ρεαλιστικά) μυθιστορήματα που έχω διαβάσει ποτέ.

Τρία

«Είναι η αγάπη φονικό που ζωντανό σ’ αφήνει / Είναι η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου / μα κάθε μέρα καρτερείς μη και γυρίσει πίσω (…)». Η Λυδία Φωτοπούλου είναι η προδομένη Γκόλφω, στην καλύτερη παράσταση του 2013.

Τέσσερα

Δεν είναι να γράψει ιστορία η δουλειά του νομοθέτη
αλλά να σβήσει την ιστορία που γράφει ο παραβάτης
όμως θεέ του νυχτοφύλακα
όσα νομίζεις ότι σβήνεις
τα γράφει η γόμα πάνω της
Ο Σαμσών Ρακάς γράφει για την Ψυττάλεια, το μόνο νησί με δύο ταυ. Θα ακολουθήσουν άλλες οκτώ γραφές του ποιήματος (ήδη κυκλοφορεί η δεύτερη) – οι χειροποίητες εκδόσεις του πωλούνται σε επιλεγμένα σημεία.

Πέντε

 Η κυβέρνηση προσπαθεί ανεπιτυχώς να δείξει ότι θέλει να ξεπλύνει τα φασιστικά της χέρια. Τρεις μήνες μετά οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δίνουν στην Χρυσή Αυγή ποσοστά άνω του 10%.

Έξι

Μας περιστοιχίζουν, μας έχουν περικυκλώσει και μας λερώνουν τα απογεύματα και τα βράδια μας, μας στοιχειώνουν τις φεγγαράδες μας και το μακρύ τους χέρι φτάνει ως τις πιο ιδιωτικές μας στιγμές, γιατί δυστυχώς η μολυσμένη παρουσία τους πλανιέται σαν φάντασμα πάνω από τις υπάρξεις μας.

Επτά

Ένα από τα μικρά διαμαντάκια της χρονιάς – ναι, πρέπει να είσαι ερωτευμένος και να κουβαλάς ακόμα και λίγη από την εφηβεία σου για να το εκτιμήσεις

Οκτώ

Η Πετρούλα ψάχνει παρέα για το πάρτυ.

Εννιά

Ο Λου περνούσε συχνά να δει πώς τα πάμε. Περίπλοκος άνθρωπος, ενθάρρυνε τις προσπάθειές μας κι ύστερα γυρνούσε και με προκαλούσε σαν μακιαβελικό σχολιαρόπαιδο. Προσπαθούσα να τον αποφύγω, αλλά εμφανιζόταν από το πουθενά σαν γάτα και με αφόπλιζε με κάποιον στίχο του Delmore Schwartz για την αγάπη και το θάρρος. Δεν μπορούσα να καταλάβω την απρόβλεπτη συμπεριφορά του, ούτε και την ορμή των διαθέσεών του, οι οποίες άλλαζαν όπως άλλαζε κι ο τρόπος ομιλίας του – τη μια φρενήρης, την άλλη λακωνικός. Καταλάβαινα όμως την αφοσίωσή του στην ποίηση, και τη συγκίνηση που ανέδιδε η σκηνική του παρουσία.

Δέκα

Τα δύο πρώτα κεφάλαια της ζωής της Adele σε καθηλώνουν με την ειλικρίνειά τους, στο δικό μου κινηματογραφικό Νο1 της χρονιάς.

Έντεκα

Η μάνα του βέβαια πέρασε και διάφορα στον πόλεμο, αλλά την αγαπούσε την ζωή, μπορεί με τον πόλεμο να την αγάπησε πιο πολύ απ’ ότι πριν. Απ’ τους πολλούς πεθαμένους που ‘χε δει η ζωή έγινε το πάθος της. Για τον πατέρα του όμως πιστεύει ότι πρέπει να ανήκε σ’ εκείνους που με τον πόλεμο περάσανε απέναντι στην πλευρά των πεθαμένων, αν και βγήκανε ζωντανοί από τον πόλεμο. Ήτανε, όταν γύρισε από τον πόλεμο, λες και τον είχε χτυπήσει ο θάνατος, έτσι, λες και το πετσί του δεν είχε από κάτω όπως των άλλων κάτι που είναι ζωντανό, αλλά αντίθετα τον έσπρωχνε να χωριστεί από κάθε τι ζωντανό. Θυμάται ακόμα τον πατέρα του να τραβάει το χέρι, όποτε πήγαινε να τον αγγίξει η μάνα του. Ο πατέρας του γενικά μονάχα οπισθοχώρηση έκανε, λες κι αυτή ήτανε η αρρώστια του. Μέχρι την τελευταία του πνοή τραβούσε το χέρι απ’ τη μάνα του.

Δώδεκα

Εν τω μεταξύ στην Bruges:
Bruges

Δεκατρία

Θέλω ένα αγόρι με άσπρο δέρμα που να το καίει ο ήλιος. Να αλείφεται συνέχεια με το αντηλιακό του και πάλι να το καίει ο ήλιος. Θέλω ένα αγόρι με δυνατά χέρια που να κάνει μακροβούτια, αυτό είναι το μόνο που θέλω. Ένα αγόρι με τιρκουάζ γυαλιά, ξεφλουδισμένη μύτη και σημάδι απ’ το μαγιό. Θέλω να μεθάει με τσικουδιές, να ακούει Janis Joplin και όταν τρώει σουβλάκι να λερώνεται με γιαούρτι. Το αγόρι μου θα κολυμπάει σε γαλαζοπράσινες θάλασσες και μετά θα ξαπλώνει σε ροζ παραλίες με σπασμένα κοχύλια και θα διαβάζει Προυστ ή Στρατή Τσίρκα. Θα κάνουμε παρέα κωλοτούμπες σε αμμόλοφους με κρινάκια και βουτιές σε θάλασσες πιο κρύες κι από τα χιόνια του Ψηλορείτη και κάτω απ’ το νερό θα δίνουμε φιλιά γεμάτα αλμύρα. Θα του χαρίζω χρωματιστά βότσαλα από μακρινές παραλίες κι όταν παίζουμε τους πιγκουίνους ο σκύλος θα κυλιέται χαρούμενα στην άμμο.
ΥΓ: Τελικά, απλά πράγματα ζητάμε: να είμαστε υγιείς, να στροβιλίζονται τα σώματά μας στην δίνη ενός έρωτα και να αλλάξουμε τον κόσμο.

11 thoughts on “Δεκατρία σώματα

  1. 😳

    αντικειμενικά ναι, αυτό είναι το καλύτερο κείμενο του Silent [κ ενα ακόμα, αλλά νταξ]
    επισης αντικειμενικά, αυτό που παραθέτεις είναι το καλύτερο κείμενο της Ζακού [μαζί με κείνο που γραψε πέρισυ για το Δεκέμβρη του 08] -εγώ έπαθα μεγάλο συγκλονισμό με αυτό το κείμενο, πιο πολυ από ό,τι με το ίδιο το γεγονός. Και αυτό που μου συνέβη, με οδήγησε στο να σκεφτώ πως , τελικά δε μας σημαδεύουν τα ίδια τα γεγονότα, αλλά ο τρόπος που τα βιώνουμε.

    Αμπελοφιλοσοφίες για να κρύψω τη συστολή μου που τοποθετήθηκα δίπλα στα υπόλοιπα δώσεκα σπαράγματα 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s