Είναι δική σου

Paul Delvaux, Train in evening
Paul Delvaux, Train in evening

Μεγαλώνεις σε μια πόλη που μικραίνει, δεν είναι οι τοίχοι που ετοιμάζονται να παραδοθούν, είναι οι πόρτες που δεν κρύβουν πια αυλές. Η Αθήνα κοιμάται, η Αθήνα ξυπνάει, η Αθήνα παλεύει να κρατηθεί. Ζεσταίνεται κάτω από τα παπλώματα σε μια γωνιά της Σταδίου, αιμορραγεί κάτω από μαχαίρια και γκλομπς, τρώει στον δρόμο, σκοτώνεται από εκπυρσοκροτήσεις όπλων, μυρίζει μπαχάρι και άνθη λεμονιάς, διεκδικεί όλο και λιγότερο, καθρεφτίζει αντιθέσεις όλο και περισσότερο. Εσύ την ζεις και τη νοσταλγείς ταυτόχρονα, κινείσαι στο σήμερα μιας πόλης, που δεν έχει ακόμα συμφιλιωθεί με το χθες.

Ξημερώνει και την κοιτάς από τα δυτικά, τα Σεπόλια το πρωί μοιάζουν με εγκαταλελειμμένο χωριό στην άκρη ενός κάμπου, εκεί που η επιβίωση χαροπαλεύει, η ομορφιά ψάχνει ακόμα τον βηματισμό της. Στην Κωνσταντινουπόλεως τυχαίοι διαβάτες σχηματίζουν ένα ανθρώπινο τείχος παράλληλο στις ράγες περιμένοντας να περάσει το τρένο, μια μέρα θα στήσουν το τείχος τους πάνω στις ράγες και θα το σταματήσουν, μια μέρα θα καταλάβουν το τρένο και θα φύγουν μακριά. Οι περισσότεροι σκέφτονται να φύγουν, εσύ όμως θέλεις να μείνεις εδώ, δεν ήταν ποτέ δική τους η Αθήνα, ήταν δική σου, προσπάθησες να την κάνεις δική σου από την πρώτη στιγμή.

Ήταν δική σου τα βράδια στο Γκάζι, πίνοντας κοκτέιλ-μπόμπες σε τσιμεντένιες ταράτσες, βρίζοντας μεθυσμένος την Ακρόπολη από μακριά, χορεύοντας άρρυθμα μπιτ και αδέξια τσιφτετέλια, κι ύστερα ψάχνοντας το πιο σκοτεινό στενό, για να πεις όσα ψέματα χρειάζονται μέχρι το πρώτο φιλί. Ήταν δική σου τα ξημερώματα στα Εξάρχεια, κλοτσώντας μπουκάλια μπύρας με τα λιωμένα σου παπούτσια, με τα μάτια σου να τσούζουν από τον καπνό και την απόρριψη. Ήταν δική σου στο μικρό πάρκο μπροστά από την Αρχαία Αγορά, καθισμένος στο παγκάκι να ψάχνεις λέξεις και αφορμές για να γίνει δική σου και η νύχτα, να μην προλάβει να ξημερώσει και μείνει το μεθύσι ορφανό. Ήταν δική σου όταν περπάτησες για πρώτη φορά στην Πανεπιστημίου και έπιασε βροχή, έτσι όπως γλιστρούσες και βρεχόσουν αλλά κοίταζες ψηλά, πίσω από την Ακαδημία, στον Λυκαβηττό, εκεί που αργότερα θα ούρλιαζες το shoplifters of the world / unite and take over και τα φώτα της πόλης θα ήταν σαν να της έβαζαν φωτιά.

Ύστερα άρχισες τις βόλτες με το αυτοκίνητο, έμαθες να τρακάρεις χωρίς να κάνεις ζημιά, να αφήνεις πάντα τους άλλους να σε προσπεράσουν για να τους συναντήσεις στο επόμενο κόκκινο φανάρι, να πατάς το γκάζι στην άδεια Αλεξάνδρας, καλοκαίρι, μέχρι να λιώσουν τα λάστιχα και να μην πιάνουν στο φρενάρισμα. Έμαθες να μην ψάχνεις για χειρολαβή στα λεωφορεία, να αφήνεσαι στα στριμωγμένα σώματα για να μην πέσεις στις στροφές, να μην τρομάζεις όταν ο ηλεκτρικός βυθίζεται μετά την Αττική και για κάποια δευτερόλεπτα το βαγόνι βρίσκεται στο απόλυτο σκοτάδι. Έμαθες να ανακαλύπτεις τα στενά κάτω από την Βικτώρια, την Φυλής και την Αριστοτέλους με τα μπουρδέλα και τα καφενεία με τους αργιλέδες, όπως θα ανακάλυπτες ερημικές παραλίες στο νησί, να περπατάς στην Ομόνοια κοιτώντας τους άλλους στα μάτια, να χαμογελάς σε αγνώστους τις νύχτες στο Μεταξουργείο. Έμαθες να ζεις τις εποχές της, να κρυώνεις μαζί της, να ιδρώνεις μαζί της, να ανασαίνεις μαζί της, να υποφέρεις μαζί της, να αλλάζεις μαζί της.

Η Αθήνα σε έμαθε να μην φοβάσαι. Και τώρα είναι πιο δική σου από ποτέ.

4 thoughts on “Είναι δική σου”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s