Παζλ στον ορίζοντα (καρτ ποστάλ στην Κροτ)

The Sea at Dusk, Emile Nolde
The Sea at Dusk, Emile Nolde

Αγαπητή (τρελή, φιλόξενη) Βέλγα,

Εδώ στο νότο συνηθίζουμε να ταυτίζουμε τον ορίζοντα με τη νοητή γραμμή που ενώνει τον ουρανό με τη θάλασσα, είναι τόσες πολλές οι αντίστοιχες εικόνες που με τα χρόνια το μυαλό αδυνατεί να φανταστεί ως βάση του ορίζοντα την άκρη μιας κορυφογραμμής ή το τέλος μιας πεδιάδας. Αυτός ο ορισμός του ορίζοντα είναι απελευθερωτικός, μαθαίνεις με τον καιρό ότι η ένωση δύο ατελών δημιουργεί ένα φαινομενικό τέλος, το οποίο με τη σειρά του είναι ένα νέο ατελές και εξ ορισμού άναρχο. Έτσι, σιγά σιγά και λίγο ύπουλα, συνηθίζεις στην ιδέα πως το ίδιο το τέλος εφόσον είναι και άναρχο είναι και φαινομενικό, οπότε δεν σου μένουν και πολλά να κάνεις, αν αποδεχθείς ότι όσο πίσω και να πας δεν θα μάθεις ποτέ την αρχή σου, ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχει κανένα τέλος για να προσδοκάς, καταλαβαίνεις ότι το μόνο που σου μένει είναι να ζήσεις πάνω στην κουκκίδα που σου παραχώρησε ο χρόνος και ο τόπος, αυτή την άναρχη και ατελή κουκκίδα που ίσως κάποτε την πούμε συμπυκνωμένο ορίζοντα, αλλά προς το παρόν τη λέμε ζωή.

Τα τελευταία χρόνια έχω δει να φεύγουν μερικοί απο τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους. Ο θάνατος είναι τόσο μέσα στη ζωή μου που πια τον αντιμετωπίζω ως έχει, το μόνο σίγουρο κομμάτι της. Μπορούμε να ζήσουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και να φτιάξουμε άπειρα διαφορετικά παζλ ζωής, σε κάθε παζλ όμως θα υπάρχει πάντα ένα – το ίδιο – κομμάτι, και θα είναι πάντα αυτό που μπαίνει τελευταίο για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Καμία φορά σκέφτομαι οτι η ζωή και ο θάνατος ειναι η κορυφή της διαλεκτικής και ταυτόχρονα η αναντίρρητη απόδειξη της. Αυτο που έχει καταφέρει σε εμένα ο θάνατος ειναι να με γεμίσει ζωή – ναι, προφανώς με τον πιο οδυνηρό τροπο. Όμως καταλαβαίνω, ότι όσο περισσότερο τον βλέπω μπροστά μου ή γύρω μου, τόσο δυναμώνει μια φωνή μέσα μου που λέει «ζήσε, ζήσε το τώρα, μην αφήνεσαι στο αύριο, γιατί το αύριο μπορεί να μη σε περιμένει.» Όποιος έχει βιώσει πένθος, μαθαίνει να ζει καλύτερα, αρκεί να κάνει έγκαιρα την πιο απελευθερωτική σκέψη, αφού θα πεθάνεις, φρόντισε να προλάβεις να ζήσεις. Αυτό προσπαθώ να κάνω τα τελευταία χρόνια, κάθε λεπτό, από το πρωί που σηκώνομαι, την ώρα που σηκώνεται ο ήλιος και καμία φορά πριν από εκείνον, μέχρι την ώρα που θα ξανακοιμηθώ. Έμαθα με τα χρόνια να ζω μαζί με το σήμερα, όχι απλά το σήμερα. Έμαθα να ζεσταίνομαι μαζί με τον ελληνικό καφέ στο μπρίκι, να λιώνω μαζί με το τυρί πάνω στα ζεστά μακαρόνια, να παγώνω μαζί με τη μπύρα, να μεθάω μαζί με τη ρακή. Και σταμάτησα να αρκούμαι στα ημίμετρα, στα δεν βαριέσαι, στα έτσι είναι, τι ψάχνεις τώρα.
Όσο περισσότερο μαθαίνεις να ζεις (γιατί ναι, αυτή είναι η μόνη και ουσιαστική μας εκπαίδευση) τόσο ζητάς κι άλλο, δεν σου αρκεί αυτό που έχεις γιατί ξέρεις ότι δεν έχεις πολύ χρόνο για να φτιάξεις το παζλ και όσα περισσότερα κομμάτια αφήσεις απέξω, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το τελευταίο κομμάτι που θα έρθει να καλύψει το κενό που άφησες. Ταυτόχρονα όμως, όσο περισσότερο ζεις, τόσο πιο γρήγορα πλησιάζεις στην άλλη πλευρά του διπόλου. Θα σου δώσω ένα μικρό, ίσως χαζό, παράδειγμα. Προχθές έτρεχα στο πάρκο, και την ώρα που ετοιμαζόμουν να τα παρατήσω λόγω της ζέστης ξεκίνησε η κατηφόρα. Άρχισα τότε να τρέχω πιο γρήγορα, τα πόδια μου, που πριν ένα λεπτό ήταν έτοιμα να με εγκαταλείψουν, τώρα έτρεχαν ασταμάτητα με τέτοια ταχύτητα που το υπόλοιπο σώμα μου σχεδόν αδυνατούσε να ακολουθήσει και απλά αφέθηκε, έτρεχα σαν να ήταν εκείνο το τρέξιμο το πρώτο μου και τελευταίο. Όταν έφτασα στο τέλος του πάρκου και σταμάτησα ένιωσα ότι είχα μόλις πάρει μια γεναία ρουφηξιά ζωής, λίγο αρχέγονης ίσως, μόνο που το αριστερό μου πόδι άρχισε να πονάει τόσο που όταν γύρισα σπίτι έπρεπε να το αφήσω ακίνητο για ένα δίωρο. Το σώμα μου, μου έδωσε το πιο απλό μάθημα, όσο πιο μεγάλες είναι οι ρουφηξιές ζωής, τόσο πιο μεγάλη θα είναι και η φθορά που σου προκαλούν. Ας αποφασίσει λοιπόν ο καθένας πώς θέλει να ζήσει.
Στα λέω αυτά γιατί στην πραγματικότητα σου ετοίμαζα μια άλλη καρτ ποστάλ, που θα απαντούσε σε αυτήν. Ήθελα να σου πω ότι την ευτυχία πια την ορίζω στα απλά και καθημερινά, σε όσα μπορώ να αγγίξω, να δω, να γευτώ. Και κυρίως σε όσα μοιράζομαι με τους άλλους. Αλλά για το κομμάτι «άλλοι», επειδή κρύβει ίσως την πιο αληθινή ομορφιά του παζλ, θα σου μιλήσω στην επόμενη καρτ ποστάλ.
 Σε περιμένω,
Χ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s