Οι άλλοι

1047

Μπορούμε να γράψουμε κατεβατά ολόκληρα, ποιος είναι, τι θέλει, τι θέλουν οι άλλοι από εκείνον, πώς ορίζουμε την ελευθερία, τι εννοεί ο καθένας δημοκρατία, πώς ερμηνεύεται ο νόμος που έχει διατυπωθεί επίτηδες θολός για να φορεθεί όπως βολεύει κάθε φορά, πώς μπορεί να εφαρμοστεί ένα σύστημα εκπαίδευσης για κρατούμενους, πώς εφαρμόζεται και αν υπάρχει τελικά σύστημα εκπαίδευσης γενικότερα, πόσο ανέχεται μια κοινωνία τα βασανιστήρια είτε γίνονται στα υπόγεια της ΓΑΔΑ είτε στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, πόσο ανεχόμαστε τελικά αυτή την κοινωνία έτσι όπως έχει γίνει και πώς μας ανέχεται εκείνη. Θα υπάρχουν πάντα οι «εμείς» κι «εκείνοι», αλλά κυρίως θα υπάρχουν οι άλλοι που μπορεί να μην θέλουν να διαλέξουν στρατόπεδο, μπορεί να μη ξέρουν να διαλέξουν, μπορεί να μην θεωρούν σημαντικό το να διαλέξουν, γιατί προτιμούν την ησυχία τους, μακριά από τα Εξάρχεια, μακριά από το Μοναστηράκι, γιατί το Μοναστηράκι είναι για να τρως σουβλάκια στον Μπαϊρακτάρη, όπως και το Σύνταγμα είναι για να στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όχι για να μαζεύονται οι αιτούντες άσυλο, και ποιοι είναι αυτοί δηλαδή, να γυρίσουν πίσω, εμποδίζουν την πρόσβαση, εμποδίζουν τη γιορτή, εμποδίζουν τα ψώνια μας, ευτυχώς που ανοίγουν και τα μαγαζιά τις Κυριακές πια και μπορούμε να αγοράσουμε το μπλουζάκι Ζara, ευτυχώς που μπορούμε ακόμα να αγοράζουμε, εμείς, τους άλλους χέστους.

Οι άλλοι μπορούν να σου πουν ένα σωρό ιστορίες για τότε που ταλαιπωρήθηκαν στην ουρά για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ, ταλαιπωρήθηκαν γιατί είχε κηρυχθεί απεργία, ταλαιπωρήθηκαν γιατί πήγαν τελευταία μέρα, όχι γιατί είναι αναβλητικοί, αλλά γιατί έπρεπε πρώτα να κάνουν ανάληψη τη σύνταξη και μετά να πληρώσουν τον φόρο, αλλά δεν πειράζει, σημασία έχει να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου, σημασία έχει να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους, τώρα πώς άδειασαν, από ποιον, γιατί, δεν πειράζει, θα το βρούμε, έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, έχουμε εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, αυτοί μας έσωσαν από τα χειρότερα, κρατήσαμε τα σπίτια μας, κρατήσαμε και λίγη σύνταξη, κρατήσαμε και ένα ράντζο στο διάδρομο του νοσοκομείου, δεν πειράζει, θα φέρουμε εμείς το οινόπνευμα, εμείς και το βαμβάκι, α ναι, και τις βελόνες, μη ξεχάσουμε τις βελόνες.

Και θα συνεχίζαμε να μιλάμε κι εμείς, θα συνέχιζαν να μιλούν κι εκείνοι, θα συνέχιζαν να παραμιλούν και οι άλλοι, και όλα θα συνεχιζαν να αναπνέουν το ίδιο χάος, και δεν θα είχαμε πρόβλημα κανένα, μόνο που να, ξέρεις, όσο εμείς αναλύουμε την ελευθερία και την κοινωνία και το σύστημα και τους νόμους, οι άλλοι μας γαμάνε τη ζωή.

Advertisements

One thought on “Οι άλλοι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s