Δεκατέσσερα μάτια

Ένα

Πολλές φορές το σκέφτομαι. Για το μίσος, λέω, και το φόβο. Πολλές φορές το σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποιο απ’τα δυο γεννάει τ’άλλο. Είναι το μίσος που γεννιέται απ’το φόβο ή ο φόβος από το μίσος; Κι αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ’ εμάς, τι μας περιμένει αύριο, πού θα μας βγάλει όλο αυτό. Σε ποια χώρα θα ζήσουμε, αναρωτιέμαι, κι εμείς κι αυτοί που θα έρθουν μετά από εμάς; Σε μια χώρα που υπάρχει επειδή μισεί και φοβάται; Σε μια χώρα που θα υπάρχει για να μισεί και να φοβάται; Και θέλω να πιστέψω σε κάτι. Θέλω κάτι να πιστέψω, εντάξει; Κάτι, κάποιον να πιστέψω. Θέλω να πιστέψω σ’ έναν νέο Χριστό, κι ας ξέρω ότι δεν υπάρχει, κι ας ξέρω ότι δεν θα κατέβει ποτέ στη γη, δεν θα γεννηθεί, δεν θα σταυρωθεί, δεν θ’ αναστηθεί. Να ξέρεις ότι κάτι δεν υπάρχει και να πιστεύεις σ’ αυτό – αυτή είναι, σκέφτομαι, η μόνη σωτηρία που μας έμεινε. Γιατί αν πιστεύεις σε κάτι που δεν υπάρχει, μπορεί – ποιος ξέρει, μπορεί – κάποια μέρα να γεννηθεί εκείνο που πιστεύεις.

Ο Χρήστος Οικονόμου προσπαθεί να γεννήσει το καλό που θα έρθει από τη θάλασσα, ακόμα και σε ένα νησί που μοιάζει με φυλακή. Και γράφει άλλη μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων.

Δύο

«Η ευκολία και η άνεση με την οποία ένας ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης φαίνεται να συνομιλεί με ένα μέλος μια οργάνωσης που για πολλούς Έλληνες, είναι ουσιαστικά ένας πολιτικός βόθρος, έχει προκαλέσει ένα κύμα σοκ σε όλη τη χώρα, ενισχύοντας την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι σάπιο στην καρδιά του πολιτικού συστήματος»

Για να είμαστε ειλικρινείς, κανένα σοκ δεν προκλήθηκε από το βίντεο του Μπαλτάκου και τις σχέσεις Ν.Δ. – Χ.Α. Η ακροδεξιά κυβέρνηση δεν τηρεί πια ούτε τα προσχήματα. (Και αυτή η είδηση εμπεριέχει με έναν τρόπο και όλες τις υπόλοιπες, από τον Ρωμανό μέχρι τις εκλογές που μάλλον έρχονται)

Τρία

Οι Αλεπούδες είναι ο νέος φόβος, είναι εκεί έξω έτοιμες να καταστρέψουν την φάρμα σου, έτοιμες να καταστρέψουν τη ζωή σου, έτοιμες να καταστρέψουν την κοινωνία. Πρέπει να τις φοβάσαι, πρέπει να είσαι έτοιμος να τις πολεμήσεις, πρέπει να πείσεις και τους άλλους ότι τις κυνηγάς. Κι ας μην υπάρχουν.

(Σε μια συζήτηση πρόσφατα σκεφτόμασταν ποιους θα θέλαμε να ακούσουμε σήμερα να μιλάνε. Η σκηνοθέτις Ελένη Σκότη είναι μία από αυτούς, και μιλάει ήδη μέσα από τις παραστάσεις που επιλέγει να ανεβάσει.)

Τέσσερα

Κοιτάζω αυτούς που κάθονται στα τραπέζια, με έναν καφέ κι ένα νερό μπροστά τους. Κάνω συνειρμούς κι αντιστοιχίσεις. Κανείς τους δεν είναι καθαρός, το βλέπω στα μάτια τους, στον τρόπο που σταυρώνουν τα χέρια τους, στα κουρασμένα ρούχα τους, στα σβηστά τσιγάρα μπροστά τους.  Όλοι κουβαλάνε κι έναν Δαίμονα μέσα τους, που τον αφήσαν για λίγο παρέα με τον ξενιστή του σε κάποιο δωμάτιο, τρίκλινο, τετράκλινο, δενξερωγωτι, απέναντι. Πετάγομαι για ένα νερό και ξανανεβαίνω. Ντρέπονται, ίσως, να πουν καφέ.Και τσιγάρο. Και πετάγονται απέναντι, παραγγέλνουν, ζάχαρη, αφρόγαλα, κρέμα κι άλλη ζάχαρη να κοντράρει την πίκρα, ή σκέτο, για να μη τους δαγκώσουν οι τύψεις. Επειδή στερούν την παρουσία τους δέκα λεπτά, δεκαπέντε, απ’ τις ματιές των άλλων, των ανήμπορων να βγουν παραέξω. Κι επειδή κανείς δεν ξέρει -ούτε καν εγώ, που μετά από τρία ποτήρια θαρρώ ότι τα ξέρω όλα, ακόμη κι αυτά που δεν έγιναν ακόμη- αν αύριο αυτά τα δέκα λεπτά, τα δεκαπέντε θα είναι ακόμη εξαργυρώσιμα. Ή αν δεν υπάρχει καν ματιά απέναντι, κάτσε να σε δω λίγο ακόμη, άσε με να φύγω γιατί δεν αντέχω να σε βλέπω να λιώνεις.

Είναι πολλά τα posts του kkmoiris που θα μπορούσαν να μπουν σε αφιερώματα/best of/συλλογές ή να τα δεις τυπωμένα όχι απαραίτητα (ή μόνο) σε βιβλίο, ίσως και σε Α4 μοιρασμένα στον δρόμο, όπως βγαίνεις από το μετρό ας πούμε, αντί για άλλο ένα άχρηστο διαφημιστικό να σου δίνουν ένα χρήσιμο απόσπασμα, με λίγο φως και λίγο σκοτάδι, όχι πάντα ισόποσα μοιρασμένα, μάλλον ποτέ ισόποσα μοιρασμένα, ή να μοιράζονται στους φούρνους, αντί για σταφιδόψωμα, ή στα μπαρ όταν ψάχνεις το τέλειο γλυκόπικρο κοκτέιλ.

Πέντε

Τα επόμενα χρόνια μπορεί και να ερωτευόμαστε λογισμικά, μπορεί και να ερωτευόμαστε τις συσκευές που μας μιλάνε, που μας καθοδηγούν, που μας οργανώνουν τη ζωή. Αλλά ξέρεις τώρα πώς είναι ο έρωτας, κανείς δεν σου εγγυάται ότι, ακόμα κι έτσι, στο τέλος δεν θα πληγωθείς.

(Σε ένα παράλληλο post εδώ θα μιλούσα για το Boyhood ή τις Ιστορίες για Αγρίους. Ας πούμε ότι φταίει ο Φοίνιξ για αυτή την πρωτιά)

Έξι

Ο Contrabbando έφυγε το καλοκαίρι. Αλλά ίσως κι όχι.

Επτά

Και κάπου εκεί προς το τέλος Νοεμβρίου βρέθηκα στην καλύτερη έκθεση που είδα μέσα στη χρονιά. Περισσότερα εδώ.

Οκτώ

«I’m terrible at journaling. But I do it anyway, because I think that maybe one day I’ll write something that I didn’t know before, and suddenly it will all make sense.»

Humans of nEW yORK

Η σημασία των προσωπικών ιστοριών και η καταγραφή τους απέναντι σε έναν κόσμο που προσπαθεί όλο και περισσότερο να σε υποτάξει (όπως έκανε πάντα δηλαδή). Μία από τις προσπάθειες εδώ.

Εννιά

Σκέφτομαι πώς θα ήταν η πόλη αν είχε πολλά πάρκα, πώς θα ήμουν εγώ αν δεν είχα κοντά μου το – εγκαταλελειμμένο από την πολιτεία, αλλά γεμάτο κόσμο παρόλα αυτά – Πάρκο Περιβαλοντικής Ευαισθητοποίησης, πώς θα ήταν η ζωή μας με λιγότερη άσφαλτο και περισσότερα χαλίκια, πώς θα ήταν το βλέμμα μας με λιγότερο μπετόν και περισσότερες αμυγδαλιές, πώς θα ήταν τελικά το δικό μου 2014 αν δεν έτρεχα σε μια παράλληλη πραγματικότητα έστω και για μία ώρα την ημέρα.

Δέκα

Το Facebook κλείνει λογαριασμούς και όλοι ψάχνουν τα όρια μεταξύ πραγματικής και ψηφιακής ζωής. Ίσως και να μην υπάρχουν πια (διαβάζεται σε συνδυασμό με το Πέντε).

Έντεκα

Οι μέρες είναι λίγες που αποχωριστήκαμε τον εθνικό μας ποιητή Αλέξη Σπυρόπουλο και οι περισσότεροι είμαστε σε χαρμάνα αβάσταχτη. Επειδή ο Αλέξης Σπυρόπουλος δεν είναι ένας ακόμη σπίκερ – ο Αλέξης είναι λογοτεχνούμπα ολκής. Του Αλέξη του αρέσει να μιλάει με μεταφορές, παρομοιώσεις και γενικά λογοτεχνικές τσιριτσάντζουλες οι οποίες είναι το ζόρι ανεκτές όταν βρίζεις τη μάνα κάποιου εκατομμυριούχου νεαρότερου από ‘σένα και που γίνονται εντελώς ανυπόφορες όταν καταντάνε στο «Τα πόδια του Mϋλλερ είναι μακρύτερα κι από αυτά των μανεκέν».

Η Εθνική πέρασε για πρώτη φορά στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλου και εκεί αποκλείστηκε. Κανένας δεν στενοχωρήθηκε πραγματικά. Το μόνο που μας στενοχώρησε ήταν ότι τελειώνοντας το Μουντιάλ χάσαμε τις περιγραφές του Σπυρόπουλου.

Δώδεκα

Οι National κυκλοφόρησαν το High Violet το 2010. Ακολούθησε πέρυσι το Trouble Will Find Me, τελείωσε το 2014, αλλά στα ακουστικά μου εξακολουθεί να ακούγεται στο repeat το Anyone’s Ghost. Σαν αυτό που δεν θα ήθελες να πεις. (Ναι ανακηρύσσω τραγούδι του 2014, ένα τραγούδι που γράφτηκε το 2010. Γιατί μπορώ. Και γιατί τα τραγούδια δεν θα σε ρωτήσουν ποτέ ποιος είναι ο κατάλληλος χρόνος για να σου γίνουν εμμονή.)

Δεκατρία

Κωνσταντινούπολη

Σαν μαγεμένοι ακολουθήσαμε το φως. Μετά το πνίξαμε σε ένα μπουκάλι yeni raki. Ανεβήκαμε και σε μία στέγη και πατήσαμε ξυπόλυτοι στα κεραμίδια. Ύστερα χαθήκαμε σε μια ρωμαϊκή δεξαμενή. Κανένας Βόσπορος ανάμεσά μας. Ευτυχώς.

Αν τα ταξίδια είναι ο τρόπος να μάθουμε ένα κομμάτι του κόσμου (μέχρι εκεί μπορούμε να ελπίζουμε), οι φιλίες είναι ο τρόπος να μάθουμε ένα κομμάτι δικό μας (μέχρι εκεί μπορούμε να ελπίζουμε πάλι). Ευχαριστώ Χ. Να ξαναφύγουμε ακολουθώντας ένα μη-σχέδιο.

(Κι εδώ σε ένα παράλληλο post θα ευχαριστούσα την Κ. Αλλά εκείνη την ευχαριστώ καθημερινά)

Δεκατέσσερα

Οι απολογισμοί βοηθούν τη μνήμη να αναπνεύσει.

Advertisements

5 thoughts on “Δεκατέσσερα μάτια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s