Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα

hopper.early-sunday
Edward Hopper – Early Sunday Morning

Τα Σάββατα σηκώνομαι νωρίς, η συνήθεια των καθημερινών δε νικιέται από την απουσία ξυπνητηριού. Ένας καφές στα γρήγορα κι αμέσως έξω, ειδικά σήμερα έπρεπε να προλάβω, το δρομολόγιο περιελάμβανε 2 ημιυπόγεια την Πειραιώς για τσάντα και μπουφάν – στο δεξί σου χέρι καθώς περνάς τη Χαμοστέρνας – κι ύστερα πίσω προς τον Χολαργό, κάπου στη Μεσογείων μου είπαν, στον πρώτο όροφο έχει €15 τα παπλώματα. Το πλάνο ήταν έτοιμο από το προηγούμενο Σάββατο, υπολόγιζα περίπου 2 ώρες σε κάθε μαγαζί, συν μισή ώρα να φτάσω στην Πειραιώς και μετά γύρω στα τρία τέταρτα από εκεί για Χολαργό, σύνολο επτά ώρες κι ένα τέταρτο – κλείνουν στις 5 άρα κατά τις 10 παρά έπρεπε να φύγω. Φτιάχνω πάντα πρόγραμμα γιατί όποτε αφέθηκα στο τυχαίο γύρισα με απώλειες.

Τα πρωινά του Σαββάτου η Αθήνα προσπαθεί να σου γλυκάνει την ταλαιπωρία της εργάσιμης εβδομάδας, συνήθως έχει και ήλιο, δε ξέρω πως γίνεται αυτό, σαν τη συννεφιά της Μεγάλης Παρασκευής μάλλον, που έλεγε η γιαγιά μου. Κατεβαίνω την Πειραιώς με τα πόδια, έχω ακόμα χρόνο, τα αυτοκίνητα φτιάχνουν μικρές ουρές πίσω από κάθε φανάρι, τα μηχανάκια έρχονται και στέκονται μπροστά τους σαν αυτόκλητοι αρχηγοί μιας αγέλης που έχασε τον προσανατολισμό της. Υπάρχουν πάντα μερικοί εκνευρισμένοι οδηγοί, μου αρέσει να τους χαζεύω και να σκέφτομαι τι τους φταίει – αν δεν κοιμηθηκαν πολύ γιατί έχουν μωρό και τώρα εκείνος πρεπει να βγει στα γρήγορα για τα ψώνια της εβδομάδας όσο εκείνη θηλάζει, αν ο λόγος που βιάζονται είναι γιατί θέλουν να φτάσουν  το συντομότερο ή αντίθετα προσπαθούν να απομακρυνθούν, αν εκεί που πηγαίνουν τους περιμένει φίλος ή αφεντικό, αν τελικά από εκεί που έρχονται τους έδιωξαν ή ακόμα τους περιμένουν να γυρίσουν. Ένα σωρό αφορμές για να βγει κανείς στο δρόμο, άλλοι τοσοι λόγοι για να το μετανιώσει, αλλά κάπου θα νικάει και η επιθυμία, δε μπορεί. 

Περνάω τη Χαμοστέρνας και βλέπω το πρώτο στοκατζίδικο στα δεξιά, από πάνω είναι σουπερμάρκετ, αν δεν προσέξεις μπορεί να σε χτυπήσει κανένα αδέσποτο καρότσι με κορν φλέικς και δίλιτρα γάλατα – ατύχημα στη μάχη της επιβίωσης, θα πουν. Κατεβαίνω τα σκαλιά στο πλάι και μπαίνω στο μαγαζί, μια μεγάλη αίθουσα με τακτοποιημένα τα ρούχα ανά κατηγορία, μπροστά τα γυναικεία, πίσω τα αντρικά, στο βάθος λίγα παιδικά. Μου είπαν ότι κάπου υπάρχει και ένα σταντ με τσάντες για ποδήλατα, από αυτές τις μικρές με τα κορδόνια, τα λιντλ τις δίνουν €9,90 εδώ μπορώ να τις πετύχω με €6,90 και να μου μείνουν τα εισιτήρια για το πηγαινέλα στο Χολαργό. Το βρίσκω αλλά έχουν μείνει μόνο 2, η μία με ξεφτισμένες ραφές στο πλάι και η άλλη στα €15,90. Έχασα την ευκαρία, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά, την προσφορά κυνηγούσα όπως πάντα, ευτυχώς που δεν έχω ακόμα ποδήλατο δηλαδή.

Φεύγω γρήγορα και πηγαίνω στο επόμενο, 70% έκπτωση στα μπουφάν έλεγε το μέιλ, αν βρω κάτι γύρω στα €25 θα το πάρω να βγάλω τον επόμενο χειμώνα, αυτό θα το χρειαστώ, κι ας ειναι τώρα άνοιξη. Μπαίνω και συναντάω ένα μικρό χάος, παντού κόσμος που ανακατεύει στα γρήγορα τα ρούχα, κάποια πεταμένα κάτω, άλλα αφημένα σε στοίβες μέσα σε μεγάλα καλάθια. Τα μπουφάν είναι μπροστά, όλοι αρπάζουν ένα και το δοκιμάζουν, αν δεν τους κάνει το πετάνε στο σωρό, ανακατεμένα ανδρικά και γυναικεία, μικρές στοίβες απορρίψεων που περιμένουν μια δεύτερη ευκαιρία. Πλησιάζω γρήγορα και αρχίζω να ξεδιαλέγω με λύσσα, σχεδόν αρπάζω μέσα από τα χέρια ενός ηλικιωμένου ένα πράσινο μπουφάν με κουκούλα, τι την θες την κουκούλα στα εξήντα σου, σκέφτομαι, εδώ γερνάμε όλοι απροστάτευτοι. Δοκιμάζω το μπουφάν και είναι σαν να ράφτηκε για εμένα, θα ήθελα να το δω και στον καθρέφτη αλλά μπροστά του είναι καμιά δεκαριά άτομα, δε βαριέσαι, ας το φορέσω μέχρι να κάνω μια γύρα στα παντελόνια και θα ξαναδοκιμάσω την τύχη μου αργότερα. Παντελόνι δεν ήθελα τώρα, αλλά η ταμπέλα γράφει «ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΕΠΩΝΥΜΑ €14,90» και την πλησιάζω σαν μαγνητισμένος -μπορεί σε όσους συναντώ πρώτη φορά να αποφεύγω να ρωτήσω το επώνυμό τους, αλλά στο παντελόνι ήθελα να το ξέρω από μικρός, σαν απαραίτητο στοιχείο μιας ιεροτελεστίας που ποτέ δεν κατάλαβα. Χάνω σχεδόν μια ώρα εκεί, τα νούμερα που έχουν μείνει είναι ή πολύ μικρά ή πολύ μεγάλα, φοράω και το μπουφάν και έχω αρχίσει να ιδρώνω, κλείνω για λίγο τα μάτια και ζαλίζομαι, πρέπει να φύγω, αλλιώς θα με βρουν λιπόθυμο κάτω από τις κρεμάστρες και μέχρι να συνέλθω θα έχω χάσει τον Χολαργό. Πηγαίνω στο ταμείο, βγάζω το μπουφάν και το δίνω, τους έχουν τελειώσει οι τσάντες μου λένε, το κρατάω στα χέρια, πληρώνω και φεύγω – €34 ευρώ τελικά, ας είναι, κανένα αποτέλεσμα δε μοιάζει με την υπόσχεσή του.

Βγαίνω πάλι στην Πειραιώς, η κίνηση έχει αυξηθεί, παντού κορναρίσματα και απότομα φρένα, από κάπου ακούγονται φωνές – αυτή η πόλη θα μας κρατάει πάντα συντροφιά με τη βουή της. Η ζάλη δε έχει περάσει ακόμα και ο ήλιος που πέφτει στα μάτια μου με δυσκολεύει, καλύτερα να γυρίσω σπίτι, σκέφτομαι, έχω ήδη τρία παπλώματα στη ντουλάπα, όλα αγορασμένα μισοτιμής, ας πάει στο διάολο κι ο Χολαργός, θα κρατήσω τα 15 ευρώ για το επόμενο Σάββατο που βγάζει προσφορά τα τηγάνια μια αποθήκη στο Μεταξουργείο.

Καμιά φορά φοβάμαι ότι έτσι μισοτιμής που τα παίρνω όλα, έτσι μισοτιμής δίνομαι, αλλά ύστερα γυρνάω σπίτι και δεν είναι κανείς, ανοίγω τον υπολογιστή και σχεδιάζω το επόμενο Σάββατο – αφού όλα έγιναν μετρήσιμα, θα αναμετρηθώ με την έκπτωσή τους.

One thought on “Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα

  1. Αφού όλα έγιναν μετρήσιμα, θα αναμετρηθούμε με τις εκπτώσεις πλέον. Κι αφού εμείς αναγκαστήκαμε να ζήσουμε την έκπτωση, ας αναγκαστούν και οι άλλοι να ζήσουν με την επίγνωσή της.

    Επέστρεψες. Σε περίμενα 🙂

    Αρέσει σε 3 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s