Where will we be?

Rene Magritte, The Empire of Light
Rene Magritte, The Empire of Light

Συνήθως ξυπνάει με ένα στίχο από τραγούδι καρφωμένο στο μυαλό – σήμερα ήταν το for years I used to put my head inside the speakers, in the hallway when you get too high and talk forever και μετά, συνειρμικά, άρχισε να μουρμουράει won’t it be strange when we’re all fully grown? Μέχρι να κάνει τα επτά βήματα που χωρίζουν το υπνοδωμάτιο από το σαλόνι μια σύντομη ταχυκαρδία ήρθε να προστεθεί στην ούτως ή άλλως πρωινή δυσφορία. Μπρίκι,  νερό, γκαζάκι, αναπτήρας, καφές, κουτάλι – οι αυτόματες κινήσεις των 06:34 είναι αδιαπραγμάτευτες, ανεξαρτήτως στίχων, ταχυκαρδιών και λοιπών έκτακτων καιρικών φαινομένων. Γιατί αν δεν συμβούν αυτές, δεν θα έρθουν οι επόμενες των 06:52, που με τη σειρά τους θα φέρουν τις επόμενες των 07:19 και μετά κι άλλες κι άλλες, μέχρι να δύσει επιτέλους ο ήλιος και πάψει να φωτίζει επίμονα τη μία και μοναδική σκέψη που προσπαθεί εδώ και χρόνια να μπει σε λόγια απρογραμμάτιστα: (*)

(*στο σημείο αυτό ο αφηγητής έσκυψε το κεφάλι και σώπασε, καθώς, όπως όλοι γύρω του γνώριζαν, όποιος βάζει σε λόγια αυτή τη μία και μοναδική σκέψη που τον βασανίζει ως το τελευταίο του κύτταρο, στη συνέχεια εξαϋλώνεται και καμία αφήγηση δεν καταφέρνει να εντοπίσει τα ίχνη του ξανά)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s