Μικρό θαλασσινό V

Κολυμπάω στα βαθιά. Προσπαθώ να κρατήσω σταθερό ρυθμό στην αναπνοή, απλώνω το σώμα μου στην επιφάνεια της θάλασσας αποφεύγοντας να κοιτάξω τον βυθό. Μετά κοιτάω εσένα.
Χάνομαι στα σοκάκια της χώρας, ανεβαίνω ασθμαίνοντας τα δεκάδες σκαλοπάτια ανάμεσα σε σπίτια ετοιμόρροπα, που στέκονται στο χείλος του γκρεμού. Ιδρώνω προσπαθώντας να φτάσω στην κορυφή, ακουμπάω με δύναμη τους ξεφτισμένους τοίχους για να κρατήσω την ισορροπία μου. Μετά ακουμπάω εσένα. Continue reading «Μικρό θαλασσινό V»

Λ|εωφορείο

Ernst_Ludwig_Kirchner_-_Nollendorfplatz
Nollendorfplatz, Ernst Ludwig Kirchner

-Τι θέλεις να πεις;

-Δε ξέρω. Περισσότερο με ενδιαφέρει να ακούσω.

Οι μέρες δείχνουν μπερδεμένες, σαν να έχουν χάσει τη σειρά τους, μετά την Πέμπτη ήρθε η Δευτέρα, ένα Σάββατο βράδυ ξημέρωσε πρωινό Τετάρτης. Μόνο στο πρωινό λεωφορείο δείχνουν τα πράγματα στη θέση τους, ο κύριος με το δερμάτινο μπουφάν που καπνίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν μπει μέσα, η γιαγιά που ταϊζει τα περιστέρια όσο περιμένουμε, δυο μαθήτριες με μαντίλες που διαβάζουν αραβικά, η κοπέλα που κάθε μέρα φοράει κι άλλο φανταχτερό χρώμα κραγιόν,  η πάντα αγουροξυπνημένη κοκκινομάλλα με τα γυαλιά ηλίου ακόμα και τις βροχερές μέρες, ένα ζευγάρι φοιτητών που κάθεται πάντα στην τελευταία σειρά κι εκείνος την έχει αγκαλιά και της χαϊδεύει το κεφάλι σε όλη τη διαδρομή.  Continue reading «Λ|εωφορείο»

Αναμέτρηση

longo-for-bottega-veneta-shoot3
Robert Longo

Μιλάμε για τον φετινό χειμώνα, πιο άγριος από τον περσινό, ναι αλλά πέρυσι δεν έκανε χειμώνα, λίγο κρύο μόνο και μερικές ψιχάλες, θυμάσαι; Δεν θέλεις να θυμάσαι, προσπαθείς να ξεχάσεις τα παγωμένα σπίτια και τις βρεγμένες ταράτσες, κυρίως όμως προσπαθείς να ξεχάσεις τον ακάλυπτο. Εντάξει, αλλά το φετινό δεν αντέχεται, τόσος κόσμος έξω, τόσος κόσμος, παντού, είδες τις σκηνές που θάφτηκαν στο χιόνι; Δε μπόρεσα, πρέπει να έτρεχαν τα μάτια μου τρεις μέρες συνεχόμενες, δεν είναι τίποτα, οι φακοί επαφής, μια ευαισθησία, θα περάσει, τρεις μέρες συνεχόμενες.  Continue reading «Αναμέτρηση»

Επαγγελματικός προσανατολισμός

winslow_homer_-_the_life_line
Winslow Homer, The Life Line

Ο παππούς έλεγε ότι κάποια έθνη έχουν καβαλήσει το καλάμι και συνέχεια δίνουν, για να έχουν να λένε πόσο καλά είναι, ενώ, αν είχαν την καρδιά τους στο σωστό μέρος, θα δίδασκαν σ’ αυτούς που δίνουν πώς να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Ο παππούς έλεγε ότι αυτά τα έθνη δεν το κάνουν αυτό, γιατί τότε οι άλλοι δε θα ήταν πια εξαρτημένοι από εκείνα και αυτό επιδίωκαν εξαρχής.

Φόρεστ Κάρτερ, Η εκπαίδευση του μικρού δέντρου

Κανονικά τα κεφάλαια, με τη σειρά, να τελειώνεις το πρώτο για να περνάς στο δεύτερο. Μην τα μπερδεύεις, θα χαλάσεις την εκπαίδευση.

Ξεκίνα με την επιβίωση. Αν δεν έχεις προσωπικές συναλλαγές με γιατρούς ή φουσκωτές βάρκες στη Μεσόγειο, θεώρησέ το κλεισμένο και προχώρα – για κατώτατο μισθό ούτε λόγος, τα κάποτε αυτονόητα κυκλοφορούν πια στον δεύτερο τόμο που έχει εξαντληθεί.  Continue reading «Επαγγελματικός προσανατολισμός»

Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα

hopper.early-sunday
Edward Hopper – Early Sunday Morning

Τα Σάββατα σηκώνομαι νωρίς, η συνήθεια των καθημερινών δε νικιέται από την απουσία ξυπνητηριού. Ένας καφές στα γρήγορα κι αμέσως έξω, ειδικά σήμερα έπρεπε να προλάβω, το δρομολόγιο περιελάμβανε 2 ημιυπόγεια την Πειραιώς για τσάντα και μπουφάν – στο δεξί σου χέρι καθώς περνάς τη Χαμοστέρνας – κι ύστερα πίσω προς τον Χολαργό, κάπου στη Μεσογείων μου είπαν, στον πρώτο όροφο έχει €15 τα παπλώματα. Το πλάνο ήταν έτοιμο από το προηγούμενο Σάββατο, υπολόγιζα περίπου 2 ώρες σε κάθε μαγαζί, συν μισή ώρα να φτάσω στην Πειραιώς και μετά γύρω στα τρία τέταρτα από εκεί για Χολαργό, σύνολο επτά ώρες κι ένα τέταρτο – κλείνουν στις 5 άρα κατά τις 10 παρά έπρεπε να φύγω. Φτιάχνω πάντα πρόγραμμα γιατί όποτε αφέθηκα στο τυχαίο γύρισα με απώλειες.

Τα πρωινά του Σαββάτου η Αθήνα προσπαθεί να σου γλυκάνει την ταλαιπωρία της εργάσιμης εβδομάδας, συνήθως έχει και ήλιο, δε ξέρω πως γίνεται αυτό, σαν τη συννεφιά της Μεγάλης Παρασκευής μάλλον, που έλεγε η γιαγιά μου. Κατεβαίνω την Πειραιώς με τα πόδια, έχω ακόμα χρόνο, τα αυτοκίνητα φτιάχνουν μικρές ουρές πίσω από κάθε φανάρι, τα μηχανάκια έρχονται και στέκονται μπροστά τους σαν αυτόκλητοι αρχηγοί μιας αγέλης που έχασε τον προσανατολισμό της. Υπάρχουν πάντα μερικοί εκνευρισμένοι οδηγοί, μου αρέσει να τους χαζεύω και να σκέφτομαι τι τους φταίει – αν δεν κοιμηθηκαν πολύ γιατί έχουν μωρό και τώρα εκείνος πρεπει να βγει στα γρήγορα για τα ψώνια της εβδομάδας όσο εκείνη θηλάζει, αν ο λόγος που βιάζονται είναι γιατί θέλουν να φτάσουν  το συντομότερο ή αντίθετα προσπαθούν να απομακρυνθούν, αν εκεί που πηγαίνουν τους περιμένει φίλος ή αφεντικό, αν τελικά από εκεί που έρχονται τους έδιωξαν ή ακόμα τους περιμένουν να γυρίσουν. Ένα σωρό αφορμές για να βγει κανείς στο δρόμο, άλλοι τοσοι λόγοι για να το μετανιώσει, αλλά κάπου θα νικάει και η επιθυμία, δε μπορεί.  Continue reading «Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα»