Σήμα

Miro, L' oiseau au regard calme
Miro, L’oiseau au regard calme les ailes en flammes

Ο Θίοντορ χώρισε μετά από 8 χρόνια γάμου. Η Σαμάνθα μοιάζει συνομήλική του αν και γεννήθηκε πριν από λίγες μέρες. Ο Θίοντορ είναι απογοητευμένος. Η Σαμάνθα είναι λειτουργικό. Εκείνος χρειάζεται κάποιον να του βάλει τη ζωή σε τάξη. Εκείνη χρειάζεται κάποιον να της μάθει την ζωή. Και ερωτεύονται.

Δεν μιλήσαμε πολύ σήμερα. Το μπαλκόνι που βγαίνουμε για τσιγάρο στην δουλειά είναι κρύο, κυρίως μετά τις δώδεκα που ο ήλιος πέφτει πίσω από το κτίριο. Τραβάω τις τζούρες γρήγορα και σου μιλάω βιαστικά. Δεν θέλω να μιλήσω έτσι κι αλλιώς, θέλω μόνο να σε ακούσω.  Συνέχεια ανάγνωσης «Σήμα»

Εκεί που κρέμεται η κλωστή

Blue III, Joan Miro

Ανοίγει τις κούτες με τα στολίδια – πρέπει να τα μάζεψε πολύ βιαστικά πέρυσι, γιατί τα δύο πρώτα που πιάνει στα χέρια της έχουν σπάσει στην άκρη, εκεί που κρέμεται η κλωστή. Στολίζει και φέτος βιαστικά, πρώτα στήνει το ψεύτικο δέντρο κι ύστερα προσθέτει τις μπάλες, πάντα στην άκρη των κλαδιών, να αιωρείται το γιορτινό βάρος εκεί που τεντώνεται η κλωστή.

Ξεσκονίζει στα γρήγορα ένα αστέρι και το βάζει στην κορυφή, περνάει τα φώτα κυκλικά κρύβοντας τα καμένα λαμπάκια, δωροδοκεί το φως με δυο αναμμένα κεριά και τα σκεπάζει με μια στρογγυλή γυάλα, η φλόγα πρέπει να παραμείνει μικρή για να σωθεί ό,τι μπορεί, εκεί που καίγεται η κλωστή.  Συνέχεια ανάγνωσης «Εκεί που κρέμεται η κλωστή»

And burn your bridges down

Amedeo Modigliani
Amedeo Modigliani

Πήγαινα δευτέρα / Come sail your ships around me / πήγαινες πρώτη / And burn your bridges down / δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα / We make a little history, baby / θυμάμαι το χρώμα των μαλλιών σου / Every time you come around / άρχισα να σε παρατηρώ γιατί μοιάζαμε / Come loose your dogs upon me / με αγνοούσες / And let your hair hang down / θύμωνα / You are a little mystery to me / γελούσες / Every time you come around / δεν ήξερα / We talk about it all night long / δεν ήθελες. Μετά σου μίλησα / We define our moral ground / με κοίταξες / But when I crawl into your arms / σε ρώτησα / Everything comes tumbling down / χαμογέλασες. Ύστερα σημειώματα στα κρυφά / Come sail your ships around me / πριν την προσευχή / And burn your bridges down / στην άκρη της αυλής / We make a little history, baby / ύστερα μόνοι στο δωμάτιο / Every time you come around / ύστερα ένα και μοναδικό φιλί / Your face has fallen sad now / αμήχανο / For you know the time is nigh / κάπως να ενωθούν τα χείλη. Και μετά πάλι σιωπή / When i must remove your wings / πάλι εγώ να παρατηρώ / And you, you must try to fly / εσύ να με αγνοείς / Come sail your ships around me / να μιλάω / And burn your bridges down / να φεύγεις. Έτσι είναι η εφηβεία / We make a little history, baby / ποιήματα στο τελευταίο θρανίο / Every time you come around / μελοδράματα / Come loose your dogs upon me / βόλτες στη βροχή / And let your hair hang down / Cave και Δεληβοριάς / You are a little mystery to me / η Κρήτη καράβι και το Ηράκλειο ρωγμή / Every time you come aroundΣυνέχεια ανάγνωσης «And burn your bridges down»

Το σπίτι με τις ροδιές

Μ. 23.04.2004

Διαβάζεις βιβλία, τα δανείζεις, τα κάνεις δώρο στους φίλους σου, στα κάνουν δώρο εκείνοι. Κάποιες φορές τα αφήνεις στην βιβλιοθήκη για να τα διαβάσεις αργότερα και κάπως έτσι γεμίζεις τα ράφια με αναμονές, με προσμονές, με σελίδες που περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους για να προσθέσουν την δική τους υποσημείωση στη μία και μοναδική ιστορία που διαβάζεις πάντα. Και περνούν τα χρόνια και νομίζεις ότι τα έχεις ξεχάσει – εκπαιδεύεται το βλέμμα να τα προσπερνάει, αν και η μνήμη δεν προσπερνάει ποτέ. Κι ύστερα έρχεται εκείνη η στιγμή που η μνήμη νικά το βιαστικό βλέμμα και το βιβλίο ξεπηδά θαρρείς από την βιβλιοθήκη και πέφτει στα πόδια σου κι εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή από το να ασχοληθείς μαζί του. Και τότε, αν είσαι τυχερός, πέφτεις πάνω στην αφιέρωση που σου έγραψαν όταν στο έκαναν δώρο, και τότε, αν είσαι τυχερός, η αφιέρωση αυτή έχει νικήσει τα χρόνια και σου αφηγείται μια ιστορία από μόνη της.

Συνέχεια ανάγνωσης «Το σπίτι με τις ροδιές»

Aφού το θες ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή

Lichtenstein, Hopeless
Lichtenstein, Hopeless

Ερωτεύεσαι, ακούς Carpenters, χωρίζεις, ακούς Νατάσα. Απλές εξισώσεις που σου διευκολύνουν την ζωή, φωτίζουν τις ημέρες σου και ποτίζουν με αλκοόλ τις νύχτες σου. Τα μάτια κλείνουν πονεμένα από την αδικία του κόσμου, τα χέρια κάνουν κυκλικές κινήσεις στον αέρα χαστουκίζοντας την αόρατη πληγή, το κεφάλι στρέφεται προς τον ουρανό ψάχνοντας απεγνωσμένα απάντηση σε μια ερώτηση που τελικά δεν σου έχει απευθύνει κανείς. Η Νατάσα έχει μιλήσει για όλα, τους έρωτες που δεν τόλμησες ποτέ να παραδεχθείς, τις σχέσεις που δεν κατάφερες να συνεχίσεις, εκείνες που κακώς συνέχισες, εκείνες που παράτησες, εκείνες που σε παράτησαν, σε απάτησαν, σε άφησαν, σε άδειασαν, σε  έκαναν αυτό που είσαι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Aφού το θες ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή»