Μικρό θαλασσινό V

Κολυμπάω στα βαθιά. Προσπαθώ να κρατήσω σταθερό ρυθμό στην αναπνοή, απλώνω το σώμα μου στην επιφάνεια της θάλασσας αποφεύγοντας να κοιτάξω τον βυθό. Μετά κοιτάω εσένα.
Χάνομαι στα σοκάκια της χώρας, ανεβαίνω ασθμαίνοντας τα δεκάδες σκαλοπάτια ανάμεσα σε σπίτια ετοιμόρροπα, που στέκονται στο χείλος του γκρεμού. Ιδρώνω προσπαθώντας να φτάσω στην κορυφή, ακουμπάω με δύναμη τους ξεφτισμένους τοίχους για να κρατήσω την ισορροπία μου. Μετά ακουμπάω εσένα. Continue reading «Μικρό θαλασσινό V»

How Τhe South Has Won And Where It Got Us

Ακόμα και αν ξεχάσεις τα τοπία, τους ανθρώπους, τους στίχους από τα τραγούδια που μιλούν για το νησί ή το γεγονός ότι εδώ μεγάλωσες και εδώ είναι  ακόμα το πατρικό σου, θα υπάρχει πάντα μια εικόνα που θα τριγυρνάει στο μυαλό σου σαν παλιά βιντεοκασέτα που χάλασε με τον καιρό και επαναλαμβάνει αδιάκοπα την ίδια ολιγόλεπτη σκηνή. Είσαι δεκαοκτώ, είναι Χριστούγεννα και γυρνάς για πρώτη φορά από την Αθήνα στο νησί, φοιτητής πια. Στέκεσαι στην πλώρη του καραβιού και η πόλη αρχίζει δειλά να σβήνει τα φώτα της, έτοιμη για μια ακόμη ημέρα διαλόγου με τα κύματα. Και όπως είσαι νυσταγμένος και κουρασμένος από το ολονύχτιο ταξίδι στο κατάστρωμα, δεν ξέρεις αν πηγαίνεις σπίτι σου ή έρχεσαι από αυτό. Και θα είναι πάντα αυτός ο μικρός διχασμός που τελικά σε ξεγελάει ότι ζεις χωρίς πατρίδα.

Μικρό θαλασσινό IV

wpid-20130716_202801.jpgΤα κύματα είναι τα παιδιά της θάλασσας. Τον χειμώνα, που περνούν την εφηβεία τους, υψώνουν ανάστημα παλεύοντας να της ξεφύγουν, αλλά εκείνη τους υπόσχεται ζεστά καλοκαίρια στη νότια Κρήτη και παγωμένες παραλίες στην Πορτογαλία για να τα κρατάει κοντά της. Η στεριά είναι ο φύλακας. Επιστρέφει πάντα τα κύματα στην θάλασσα, αν και με τα χρόνια η στολή της λιώνει από τις μολότοφ των αφρών. Η επόμενη επανάσταση θα γίνει στην ακρογιαλιά.

All the walls I strike my head against, are inside my head

Paul Delvaux, Landscape with Lanterns
Paul Delvaux, Landscape with Lanterns

Θα βρεθούμε πάλι και θα μιλήσουμε για μέρες φωτεινές, κι αν δεν τις βρούμε στο τώρα θα τις ψάξουμε στο τότε, κι αν έχουν χαθεί και από εκεί σίγουρα θα κρύβονται στο αύριο. Κουράστηκα να κυνηγάω τις μέρες, μου λες, μπαινοβγαίνουν απρόσκλητες από τα ανοιχτά παράθυρα κι εγώ τρέχω πίσω τους για να τις πιάσω με ένα φαγωμένο παπούτσι. Βάζω καφέ. Πες ότι είναι το μόνο ζεστό όπλο μου απέναντι στον χειμώνα που έρχεται. Ανοίγεις τους καταλόγους από τα μουσεία πάνω στο τραπέζι, φαντάζομαι ότι είναι το μόνο φωτεινό όπλο σου απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται. Μιλάμε για λίγο για πράγματα αδιάφορα, πόσο γυαλιστερό είναι το χαρτί του καταλόγου, αν η εκτύπωση δείχνει τα πραγματικά χρώματα του πίνακα, πόσο πονάνε τα πόδια σου κάθε φορά που επισκέπτεσαι μαγεμένη τις εκθέσεις. Πρέπει να τα αλλάξω όλα, μου λες, κι ας ξέρω ότι δεν φταίει η δουλειά, ούτε το σπίτι, ούτε οι άλλοι, αλλά αφού δεν μπορώ να αλλάξω εγώ, θα αλλάξω τα υπόλοιπα. Διαφωνούμε πάλι. Οι αλλαγές δεν δίνουν τίποτα αν δεν πάρουν πρώτα ένα κομμάτι από εσένα. Continue reading «All the walls I strike my head against, are inside my head»

Μικρό θαλασσινό ΙΙΙ

Frederic Edwin Church, The Icebergs
Frederic Edwin Church, The icebergs

Να φύγουμε τώρα από την θάλασσα, να αφήσουμε την παραλία ήσυχη να βγάλει τον χειμώνα. Να φύγουμε τώρα, πριν αρχίσουν τα κύματα να σηκώνονται όρθια, τώρα, όσο ακόμα μπορούμε να τα υποτιμήσουμε. Κουράστηκε η άμμος να μετρά τα βήματα μας, ποτέ δεν κάναμε μια ευθεία διαδρομή, πάντα προσπαθούσαμε να κοροϊδέψουμε όλες τις χαραγμένες πορείες. Να φύγουμε πριν αρχίσουν να σκοτεινιάζουν οι μέρες νωρίς, να προλάβουμε να φύγουμε πρώτοι, να είμαστε εμείς αυτοί που θα την εγκαταλείψουμε, να μην δούμε άλλες τρικυμίες, να μην γλιτώσουμε από ναυάγια, να μην μας πει κανείς ότι μας έσωσε.  Continue reading «Μικρό θαλασσινό ΙΙΙ»