How Τhe South Has Won And Where It Got Us

Ακόμα και αν ξεχάσεις τα τοπία, τους ανθρώπους, τους στίχους από τα τραγούδια που μιλούν για το νησί ή το γεγονός ότι εδώ μεγάλωσες και εδώ είναι  ακόμα το πατρικό σου, θα υπάρχει πάντα μια εικόνα που θα τριγυρνάει στο μυαλό σου σαν παλιά βιντεοκασέτα που χάλασε με τον καιρό και επαναλαμβάνει αδιάκοπα την ίδια ολιγόλεπτη σκηνή. Είσαι δεκαοκτώ, είναι Χριστούγεννα και γυρνάς για πρώτη φορά από την Αθήνα στο νησί, φοιτητής πια. Στέκεσαι στην πλώρη του καραβιού και η πόλη αρχίζει δειλά να σβήνει τα φώτα της, έτοιμη για μια ακόμη ημέρα διαλόγου με τα κύματα. Και όπως είσαι νυσταγμένος και κουρασμένος από το ολονύχτιο ταξίδι στο κατάστρωμα, δεν ξέρεις αν πηγαίνεις σπίτι σου ή έρχεσαι από αυτό. Και θα είναι πάντα αυτός ο μικρός διχασμός που τελικά σε ξεγελάει ότι ζεις χωρίς πατρίδα.

Μικρό θαλασσινό IV

wpid-20130716_202801.jpgΤα κύματα είναι τα παιδιά της θάλασσας. Τον χειμώνα, που περνούν την εφηβεία τους, υψώνουν ανάστημα παλεύοντας να της ξεφύγουν, αλλά εκείνη τους υπόσχεται ζεστά καλοκαίρια στη νότια Κρήτη και παγωμένες παραλίες στην Πορτογαλία για να τα κρατάει κοντά της. Η στεριά είναι ο φύλακας. Επιστρέφει πάντα τα κύματα στην θάλασσα, αν και με τα χρόνια η στολή της λιώνει από τις μολότοφ των αφρών. Η επόμενη επανάσταση θα γίνει στην ακρογιαλιά.

All the walls I strike my head against, are inside my head

Paul Delvaux, Landscape with Lanterns
Paul Delvaux, Landscape with Lanterns

Θα βρεθούμε πάλι και θα μιλήσουμε για μέρες φωτεινές, κι αν δεν τις βρούμε στο τώρα θα τις ψάξουμε στο τότε, κι αν έχουν χαθεί και από εκεί σίγουρα θα κρύβονται στο αύριο. Κουράστηκα να κυνηγάω τις μέρες, μου λες, μπαινοβγαίνουν απρόσκλητες από τα ανοιχτά παράθυρα κι εγώ τρέχω πίσω τους για να τις πιάσω με ένα φαγωμένο παπούτσι. Βάζω καφέ. Πες ότι είναι το μόνο ζεστό όπλο μου απέναντι στον χειμώνα που έρχεται. Ανοίγεις τους καταλόγους από τα μουσεία πάνω στο τραπέζι, φαντάζομαι ότι είναι το μόνο φωτεινό όπλο σου απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται. Μιλάμε για λίγο για πράγματα αδιάφορα, πόσο γυαλιστερό είναι το χαρτί του καταλόγου, αν η εκτύπωση δείχνει τα πραγματικά χρώματα του πίνακα, πόσο πονάνε τα πόδια σου κάθε φορά που επισκέπτεσαι μαγεμένη τις εκθέσεις. Πρέπει να τα αλλάξω όλα, μου λες, κι ας ξέρω ότι δεν φταίει η δουλειά, ούτε το σπίτι, ούτε οι άλλοι, αλλά αφού δεν μπορώ να αλλάξω εγώ, θα αλλάξω τα υπόλοιπα. Διαφωνούμε πάλι. Οι αλλαγές δεν δίνουν τίποτα αν δεν πάρουν πρώτα ένα κομμάτι από εσένα. Συνέχεια

Μικρό θαλασσινό ΙΙΙ

Frederic Edwin Church, The Icebergs
Frederic Edwin Church, The icebergs

Να φύγουμε τώρα από την θάλασσα, να αφήσουμε την παραλία ήσυχη να βγάλει τον χειμώνα. Να φύγουμε τώρα, πριν αρχίσουν τα κύματα να σηκώνονται όρθια, τώρα, όσο ακόμα μπορούμε να τα υποτιμήσουμε. Κουράστηκε η άμμος να μετρά τα βήματα μας, ποτέ δεν κάναμε μια ευθεία διαδρομή, πάντα προσπαθούσαμε να κοροϊδέψουμε όλες τις χαραγμένες πορείες. Να φύγουμε πριν αρχίσουν να σκοτεινιάζουν οι μέρες νωρίς, να προλάβουμε να φύγουμε πρώτοι, να είμαστε εμείς αυτοί που θα την εγκαταλείψουμε, να μην δούμε άλλες τρικυμίες, να μην γλιτώσουμε από ναυάγια, να μην μας πει κανείς ότι μας έσωσε.  Συνέχεια

Μικρό θαλασσινό II

Katsushika Hokusai, The wave
Katsushika Hokusai, The wave

Κοίτα την άμμο. Χρόνια πάλης με τα κύματα για να ζητήσει τελικά την λακκούβα του ποδιού σου. Κοίτα το βότσαλο. Χρόνια πάλης με τον ουρανό, για να ζητήσει τελικά τον ορίζοντα του βλέμματός σου. Κοίτα τον βράχο. Χρόνια πάλης με την θάλασσα, για να ζητήσει τελικά το σχήμα του σώματός σου. Παλεύει ο κόσμος κάθε που συναντιούνται τα μέλη του, σαν κι εμάς που μεγαλώνουμε διεκδικώντας χώρο. Παλεύεις κι εσύ. Και δεν είναι εκείνα που αγωνιάς να ορίσεις που σε ρίχνουν στην μάχη, είναι πια όσα σου έχουν απαντήσει αφοριστικά και δεν αντέχεις να κουβαλάς. Συνέχεια

A summer wasting

Andre Derain, Road in the Mountains
Andre Derain, Road in the Mountains

– Θα οδηγήσεις;

– Αρκεί να με πας σε δρόμο εύκολο.

Μπαίνουμε, αλλάζω την θέση στο κάθισμα, να το φέρω στα μέτρα μου, να το κάνω δικό μου, γυρίζω το κλειδί, το αυτοκίνητο πάει προς τα πίσω, θα τα καταφέρω, το τιμόνι δεν στρίβει, πάντα το τιμόνι δεν στρίβει, μαρσάρω, φοβάσαι, γελάω, γελάς, έχει κίνηση και ζέστη και φανάρια που τα προσπερνώ και φορτηγά που με στριμώχνουν και δείχνω άνετος, κάτι γίνεται με το φρένο, δεν σου λέω τίποτα, πρέπει να φύγουμε, δεν είναι ώρα για φρένα. Βγαίνουμε από την πόλη και δεν ξέρουμε που πάμε, δεν έχει σημασία, σημασία έχει να ακούμε μουσική, βάζεις ένα cd που τα μισά κομμάτια δεν τα ξέρω, πόσο καιρό είχα να ακούσω κάτι που δεν ξέρω, κάτι έχεις στο μυαλό σου, εδώ στρίβεις, πού ήταν το εδώ, μη μου τα λες τελευταία στιγμή, θέλω χρόνο, πάντα καθυστερώ με τις στροφές, στρίψε εδώ, δεν βγάζει πουθενά, πάλι πίσω, κοίτα, μια γιαγιά στη μέση του δρόμου, την έχει ξεχάσει ένα μεσημέρι καλοκαιριού πάνω στην καυτή άσφαλτο, να στρίψετε μετά την καμάρα, να μάθετε να στρίβετε γιατί οι ευθείες είναι επικίνδυνες, μην αναπτύσσετε ποτέ ταχύτητα. Συνέχεια

Μικρό θαλασσινό Ι

Edward Henry Potthast, Looking out to Sea
Edward Henry Potthast, Looking out to Sea

Κολυμπάμε. Με βαριά σώματα, με κλειστά στόματα, παραδομένοι σε ένα οποιοδήποτε κύμα, παραδομένοι σε ένα καλοκαίρι που δεν μας χαρίστηκε όπως τα προηγούμενα, το διεκδικήσαμε, το αναζητήσαμε, το επιβάλλαμε τελικά στον χρόνο για να δροσιστεί η μνήμη, να βουτήξουν οι στιγμές σε θάλασσες ακαριαίων αγγιγμάτων, να στεγνώσουν κάτω από τον καυτό ήλιο όσα κάποτε συστήθηκαν ολισθηρά, ολισθηρό το αίσθημα, ολισθηρό και το τέλος του, τροχαίο σε προβλήτα με τα τζάμια κλειστά. Δίνουμε χώρο στα σώματα να πνιγούν ενωμένα, έτσι κι αλλιώς στεγνή πάντα η αλήθεια από κύματα, στεγνή κι η θάλασσα χωρίς κύματα.

Κολυμπάμε. Αρκεί πάντα μία χούφτα άμμος για να προϊδεάσει όσες πέτρες καταλήγουν στον βυθό. Μόνο εσύ δεν αρκούσες. Αλλά εσύ είσαι μνήμη άλλης παραλίας.