Magic Doors

Wilhelm Sasnal
Wilhelm Sasnal
I can’t deny what I’ve become
Έψαχνα ένα μέρος να είμαι μόνος μου
I’m just emotionally undone
αλλά επειδή δεν κατάφερα να το βρω
I can’t deny, I can’t be someone else
είπα να κρυφτώ
When I have tried to find the words
πίσω από την φωνή της Beth
To describe this sense absurd
Μην φανταστείς ότι είχα κάτι σημαντικό να κάνω
Try to resist my thoughts but I can’t lie
Εκτός ίσως από έναν κύκλο
I’m losing myself
που πρέπει να κλείσω
My desire I can’t hide
10 χρόνια μετά
No reason am I for
κι ας μην ξέρω πού θα βγάλει

Continue reading «Magic Doors»

Where will we be?

Rene Magritte, The Empire of Light
Rene Magritte, The Empire of Light

Συνήθως ξυπνάει με ένα στίχο από τραγούδι καρφωμένο στο μυαλό – σήμερα ήταν το for years I used to put my head inside the speakers, in the hallway when you get too high and talk forever και μετά, συνειρμικά, άρχισε να μουρμουράει won’t it be strange when we’re all fully grown? Μέχρι να κάνει τα επτά βήματα που χωρίζουν το υπνοδωμάτιο από το σαλόνι μια σύντομη ταχυκαρδία ήρθε να προστεθεί στην ούτως ή άλλως πρωινή δυσφορία. Μπρίκι,  νερό, γκαζάκι, αναπτήρας, καφές, κουτάλι – οι αυτόματες κινήσεις των 06:34 είναι αδιαπραγμάτευτες, ανεξαρτήτως στίχων, ταχυκαρδιών και λοιπών έκτακτων καιρικών φαινομένων. Γιατί αν δεν συμβούν αυτές, δεν θα έρθουν οι επόμενες των 06:52, που με τη σειρά τους θα φέρουν τις επόμενες των 07:19 και μετά κι άλλες κι άλλες, μέχρι να δύσει επιτέλους ο ήλιος και πάψει να φωτίζει επίμονα τη μία και μοναδική σκέψη που προσπαθεί εδώ και χρόνια να μπει σε λόγια απρογραμμάτιστα: (*)

Continue reading «Where will we be?»

Αναμέτρηση

longo-for-bottega-veneta-shoot3
Robert Longo

Μιλάμε για τον φετινό χειμώνα, πιο άγριος από τον περσινό, ναι αλλά πέρυσι δεν έκανε χειμώνα, λίγο κρύο μόνο και μερικές ψιχάλες, θυμάσαι; Δεν θέλεις να θυμάσαι, προσπαθείς να ξεχάσεις τα παγωμένα σπίτια και τις βρεγμένες ταράτσες, κυρίως όμως προσπαθείς να ξεχάσεις τον ακάλυπτο. Εντάξει, αλλά το φετινό δεν αντέχεται, τόσος κόσμος έξω, τόσος κόσμος, παντού, είδες τις σκηνές που θάφτηκαν στο χιόνι; Δε μπόρεσα, πρέπει να έτρεχαν τα μάτια μου τρεις μέρες συνεχόμενες, δεν είναι τίποτα, οι φακοί επαφής, μια ευαισθησία, θα περάσει, τρεις μέρες συνεχόμενες.  Continue reading «Αναμέτρηση»

Επαγγελματικός προσανατολισμός

winslow_homer_-_the_life_line
Winslow Homer, The Life Line

Ο παππούς έλεγε ότι κάποια έθνη έχουν καβαλήσει το καλάμι και συνέχεια δίνουν, για να έχουν να λένε πόσο καλά είναι, ενώ, αν είχαν την καρδιά τους στο σωστό μέρος, θα δίδασκαν σ’ αυτούς που δίνουν πώς να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Ο παππούς έλεγε ότι αυτά τα έθνη δεν το κάνουν αυτό, γιατί τότε οι άλλοι δε θα ήταν πια εξαρτημένοι από εκείνα και αυτό επιδίωκαν εξαρχής.

Φόρεστ Κάρτερ, Η εκπαίδευση του μικρού δέντρου

Κανονικά τα κεφάλαια, με τη σειρά, να τελειώνεις το πρώτο για να περνάς στο δεύτερο. Μην τα μπερδεύεις, θα χαλάσεις την εκπαίδευση.

Ξεκίνα με την επιβίωση. Αν δεν έχεις προσωπικές συναλλαγές με γιατρούς ή φουσκωτές βάρκες στη Μεσόγειο, θεώρησέ το κλεισμένο και προχώρα – για κατώτατο μισθό ούτε λόγος, τα κάποτε αυτονόητα κυκλοφορούν πια στον δεύτερο τόμο που έχει εξαντληθεί.  Continue reading «Επαγγελματικός προσανατολισμός»

Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα

hopper.early-sunday
Edward Hopper – Early Sunday Morning

Τα Σάββατα σηκώνομαι νωρίς, η συνήθεια των καθημερινών δε νικιέται από την απουσία ξυπνητηριού. Ένας καφές στα γρήγορα κι αμέσως έξω, ειδικά σήμερα έπρεπε να προλάβω, το δρομολόγιο περιελάμβανε 2 ημιυπόγεια την Πειραιώς για τσάντα και μπουφάν – στο δεξί σου χέρι καθώς περνάς τη Χαμοστέρνας – κι ύστερα πίσω προς τον Χολαργό, κάπου στη Μεσογείων μου είπαν, στον πρώτο όροφο έχει €15 τα παπλώματα. Το πλάνο ήταν έτοιμο από το προηγούμενο Σάββατο, υπολόγιζα περίπου 2 ώρες σε κάθε μαγαζί, συν μισή ώρα να φτάσω στην Πειραιώς και μετά γύρω στα τρία τέταρτα από εκεί για Χολαργό, σύνολο επτά ώρες κι ένα τέταρτο – κλείνουν στις 5 άρα κατά τις 10 παρά έπρεπε να φύγω. Φτιάχνω πάντα πρόγραμμα γιατί όποτε αφέθηκα στο τυχαίο γύρισα με απώλειες.

Τα πρωινά του Σαββάτου η Αθήνα προσπαθεί να σου γλυκάνει την ταλαιπωρία της εργάσιμης εβδομάδας, συνήθως έχει και ήλιο, δε ξέρω πως γίνεται αυτό, σαν τη συννεφιά της Μεγάλης Παρασκευής μάλλον, που έλεγε η γιαγιά μου. Κατεβαίνω την Πειραιώς με τα πόδια, έχω ακόμα χρόνο, τα αυτοκίνητα φτιάχνουν μικρές ουρές πίσω από κάθε φανάρι, τα μηχανάκια έρχονται και στέκονται μπροστά τους σαν αυτόκλητοι αρχηγοί μιας αγέλης που έχασε τον προσανατολισμό της. Υπάρχουν πάντα μερικοί εκνευρισμένοι οδηγοί, μου αρέσει να τους χαζεύω και να σκέφτομαι τι τους φταίει – αν δεν κοιμηθηκαν πολύ γιατί έχουν μωρό και τώρα εκείνος πρεπει να βγει στα γρήγορα για τα ψώνια της εβδομάδας όσο εκείνη θηλάζει, αν ο λόγος που βιάζονται είναι γιατί θέλουν να φτάσουν  το συντομότερο ή αντίθετα προσπαθούν να απομακρυνθούν, αν εκεί που πηγαίνουν τους περιμένει φίλος ή αφεντικό, αν τελικά από εκεί που έρχονται τους έδιωξαν ή ακόμα τους περιμένουν να γυρίσουν. Ένα σωρό αφορμές για να βγει κανείς στο δρόμο, άλλοι τοσοι λόγοι για να το μετανιώσει, αλλά κάπου θα νικάει και η επιθυμία, δε μπορεί.  Continue reading «Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα»

Come as you are

linke-autobus
Πριν σε γνωρίσω περνούσα μάλλον πάλι εφηβική κατάθλιψη, με κύριο σύμπτωμα γιατιαυτοκτονησεςcurtαειμωρηγαμιολαcortneyτοεφαγεςτοπαιδι. Ξεκίνησε τυχαία σε ένα πάρτι που ενώ όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο, δηλαδή ουίσκι, λίκνισμα, εμετός στην τουαλέτα, ξαφνικά ο dj αποφάσισε να παίξει το come as you are κι εγώ ξαφνικά είδα τον κόσμο να χάνεται, που δεν ήρθες τελικά και οι επόμενοι δεν ήταν σαν κι εσένα. Συμβαίνουν αυτά βεβαια όταν πας γυρεύοντας και στα μασκέ πάρτυ ντύνεσαι εργένης. Όπως μπήκες θα βγεις.

Continue reading «Come as you are»