Αναμέτρηση

longo-for-bottega-veneta-shoot3
Robert Longo

Μιλάμε για τον φετινό χειμώνα, πιο άγριος από τον περσινό, ναι αλλά πέρυσι δεν έκανε χειμώνα, λίγο κρύο μόνο και μερικές ψιχάλες, θυμάσαι; Δεν θέλεις να θυμάσαι, προσπαθείς να ξεχάσεις τα παγωμένα σπίτια και τις βρεγμένες ταράτσες, κυρίως όμως προσπαθείς να ξεχάσεις τον ακάλυπτο. Εντάξει, αλλά το φετινό δεν αντέχεται, τόσος κόσμος έξω, τόσος κόσμος, παντού, είδες τις σκηνές που θάφτηκαν στο χιόνι; Δε μπόρεσα, πρέπει να έτρεχαν τα μάτια μου τρεις μέρες συνεχόμενες, δεν είναι τίποτα, οι φακοί επαφής, μια ευαισθησία, θα περάσει, τρεις μέρες συνεχόμενες.  Συνέχεια ανάγνωσης «Αναμέτρηση»

Επαγγελματικός προσανατολισμός

winslow_homer_-_the_life_line
Winslow Homer, The Life Line

Ο παππούς έλεγε ότι κάποια έθνη έχουν καβαλήσει το καλάμι και συνέχεια δίνουν, για να έχουν να λένε πόσο καλά είναι, ενώ, αν είχαν την καρδιά τους στο σωστό μέρος, θα δίδασκαν σ’ αυτούς που δίνουν πώς να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Ο παππούς έλεγε ότι αυτά τα έθνη δεν το κάνουν αυτό, γιατί τότε οι άλλοι δε θα ήταν πια εξαρτημένοι από εκείνα και αυτό επιδίωκαν εξαρχής.

Φόρεστ Κάρτερ, Η εκπαίδευση του μικρού δέντρου

Κανονικά τα κεφάλαια, με τη σειρά, να τελειώνεις το πρώτο για να περνάς στο δεύτερο. Μην τα μπερδεύεις, θα χαλάσεις την εκπαίδευση.

Ξεκίνα με την επιβίωση. Αν δεν έχεις προσωπικές συναλλαγές με γιατρούς ή φουσκωτές βάρκες στη Μεσόγειο, θεώρησέ το κλεισμένο και προχώρα – για κατώτατο μισθό ούτε λόγος, τα κάποτε αυτονόητα κυκλοφορούν πια στον δεύτερο τόμο που έχει εξαντληθεί.  Συνέχεια ανάγνωσης «Επαγγελματικός προσανατολισμός»

Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα

hopper.early-sunday
Edward Hopper – Early Sunday Morning

Τα Σάββατα σηκώνομαι νωρίς, η συνήθεια των καθημερινών δε νικιέται από την απουσία ξυπνητηριού. Ένας καφές στα γρήγορα κι αμέσως έξω, ειδικά σήμερα έπρεπε να προλάβω, το δρομολόγιο περιελάμβανε 2 ημιυπόγεια την Πειραιώς για τσάντα και μπουφάν – στο δεξί σου χέρι καθώς περνάς τη Χαμοστέρνας – κι ύστερα πίσω προς τον Χολαργό, κάπου στη Μεσογείων μου είπαν, στον πρώτο όροφο έχει €15 τα παπλώματα. Το πλάνο ήταν έτοιμο από το προηγούμενο Σάββατο, υπολόγιζα περίπου 2 ώρες σε κάθε μαγαζί, συν μισή ώρα να φτάσω στην Πειραιώς και μετά γύρω στα τρία τέταρτα από εκεί για Χολαργό, σύνολο επτά ώρες κι ένα τέταρτο – κλείνουν στις 5 άρα κατά τις 10 παρά έπρεπε να φύγω. Φτιάχνω πάντα πρόγραμμα γιατί όποτε αφέθηκα στο τυχαίο γύρισα με απώλειες.

Τα πρωινά του Σαββάτου η Αθήνα προσπαθεί να σου γλυκάνει την ταλαιπωρία της εργάσιμης εβδομάδας, συνήθως έχει και ήλιο, δε ξέρω πως γίνεται αυτό, σαν τη συννεφιά της Μεγάλης Παρασκευής μάλλον, που έλεγε η γιαγιά μου. Κατεβαίνω την Πειραιώς με τα πόδια, έχω ακόμα χρόνο, τα αυτοκίνητα φτιάχνουν μικρές ουρές πίσω από κάθε φανάρι, τα μηχανάκια έρχονται και στέκονται μπροστά τους σαν αυτόκλητοι αρχηγοί μιας αγέλης που έχασε τον προσανατολισμό της. Υπάρχουν πάντα μερικοί εκνευρισμένοι οδηγοί, μου αρέσει να τους χαζεύω και να σκέφτομαι τι τους φταίει – αν δεν κοιμηθηκαν πολύ γιατί έχουν μωρό και τώρα εκείνος πρεπει να βγει στα γρήγορα για τα ψώνια της εβδομάδας όσο εκείνη θηλάζει, αν ο λόγος που βιάζονται είναι γιατί θέλουν να φτάσουν  το συντομότερο ή αντίθετα προσπαθούν να απομακρυνθούν, αν εκεί που πηγαίνουν τους περιμένει φίλος ή αφεντικό, αν τελικά από εκεί που έρχονται τους έδιωξαν ή ακόμα τους περιμένουν να γυρίσουν. Ένα σωρό αφορμές για να βγει κανείς στο δρόμο, άλλοι τοσοι λόγοι για να το μετανιώσει, αλλά κάπου θα νικάει και η επιθυμία, δε μπορεί.  Συνέχεια ανάγνωσης «Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα»

Come as you are

linke-autobus
Πριν σε γνωρίσω περνούσα μάλλον πάλι εφηβική κατάθλιψη, με κύριο σύμπτωμα γιατιαυτοκτονησεςcurtαειμωρηγαμιολαcortneyτοεφαγεςτοπαιδι. Ξεκίνησε τυχαία σε ένα πάρτι που ενώ όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο, δηλαδή ουίσκι, λίκνισμα, εμετός στην τουαλέτα, ξαφνικά ο dj αποφάσισε να παίξει το come as you are κι εγώ ξαφνικά είδα τον κόσμο να χάνεται, που δεν ήρθες τελικά και οι επόμενοι δεν ήταν σαν κι εσένα. Συμβαίνουν αυτά βεβαια όταν πας γυρεύοντας και στα μασκέ πάρτυ ντύνεσαι εργένης. Όπως μπήκες θα βγεις.

Συνέχεια ανάγνωσης «Come as you are»

Και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Emil Nolde

Ξαπλωμένος στην πλαγιά

στα χορτάρια τα ξανθά

Μία θλιβερή χαρά

στην καρδιά μου έχει ζωή

Ξυπνάω. Κάθε πότε; Όταν το απαιτεί ο χρόνος. Βάζω δύο ξυπνητήρια και το ραδιόφωνο, δεν ανοίγω τα μάτια μου αν δεν ακούσω ένα τραγούδι που ξέρω, πες ότι κυνηγάω μια οικειότητα. Σε τι βοηθάει η οικειότητα; Σε κάνει να προχωράς με μηχανικές κινήσεις, τώρα ο καφές, μετά το γάλα, δόντια, τζιν, σιγά την ντουλάπα γιατί τρίζει και θα σε ξυπνήσω, τα παπούτσια κάτω από το κρεβάτι, τα κλειδιά πίσω από την πόρτα. Τι τα θες τα κλειδιά; Πρέπει κάπως να ορίσω τι ελέγχω, τώρα το αφήνω ανοιχτό, τώρα το κλείνω, αυτό είναι δικό μου, δεν θα μπεις αν δεν σου πω, τώρα φύγε, κλείδωσα, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, τώρα να μείνεις έξω.  Συνέχεια ανάγνωσης «Και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά»