Παζλ στον ορίζοντα (καρτ ποστάλ στην Κροτ)

The Sea at Dusk, Emile Nolde
The Sea at Dusk, Emile Nolde

Αγαπητή (τρελή, φιλόξενη) Βέλγα,

Εδώ στο νότο συνηθίζουμε να ταυτίζουμε τον ορίζοντα με τη νοητή γραμμή που ενώνει τον ουρανό με τη θάλασσα, είναι τόσες πολλές οι αντίστοιχες εικόνες που με τα χρόνια το μυαλό αδυνατεί να φανταστεί ως βάση του ορίζοντα την άκρη μιας κορυφογραμμής ή το τέλος μιας πεδιάδας. Αυτός ο ορισμός του ορίζοντα είναι απελευθερωτικός, μαθαίνεις με τον καιρό ότι η ένωση δύο ατελών δημιουργεί ένα φαινομενικό τέλος, το οποίο με τη σειρά του είναι ένα νέο ατελές και εξ ορισμού άναρχο. Έτσι, σιγά σιγά και λίγο ύπουλα, συνηθίζεις στην ιδέα πως το ίδιο το τέλος εφόσον είναι και άναρχο είναι και φαινομενικό, οπότε δεν σου μένουν και πολλά να κάνεις, αν αποδεχθείς ότι όσο πίσω και να πας δεν θα μάθεις ποτέ την αρχή σου, ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχει κανένα τέλος για να προσδοκάς, καταλαβαίνεις ότι το μόνο που σου μένει είναι να ζήσεις πάνω στην κουκκίδα που σου παραχώρησε ο χρόνος και ο τόπος, αυτή την άναρχη και ατελή κουκκίδα που ίσως κάποτε την πούμε συμπυκνωμένο ορίζοντα, αλλά προς το παρόν τη λέμε ζωή.

Συνέχεια ανάγνωσης «Παζλ στον ορίζοντα (καρτ ποστάλ στην Κροτ)»

Την επόμενη μέρα

The Lee Shore, Edward Hopper

Αγαπητέ Γιώργο,

Σου γράφω για να σου ζητήσω συγγνώμη για τις προάλλες. Ξέρεις, είναι κάποιες μέρες που όλα πηγαίνουν στραβά, το λεωφορείο καθυστερεί το πρωί για την δουλειά και όταν έρχεται δεν βρίσκεις άδεια θέση, με αποτέλεσμα να μείνεις κολλημένος στη σελίδα 115 της Αριάγνης και αυτό να σε ενοχλεί ουσιαστικά περισσότερο από το στρίμωγμα, την ορθοστασία και την καθυστέρηση (συγγνώμη Σταύρο Θεοδωράκη). Ύστερα στη δουλειά ο καφές θα χυθεί πάνω στα 100 χρόνια χαρτούρας και θα τρέχεις πανικόβλητος να καθαρίσεις το παχύ δέρμα της γραφειοκρατίας από μερικούς καφέ λεκέδες αληθινής ζωής, μετά θα χτυπήσει το τηλέφωνο για να σου πουν ότι έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ένας συμμαθητής σου, η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής θα κλαίει για εκείνον και θα φοβάται για εσένα – έτσι είναι συνήθως ο πόνος της απώλειας, μοιρασμένος, λίγο για αυτό που χάνεις και λίγο για εσένα που χάνεσαι.  Συνέχεια ανάγνωσης «Την επόμενη μέρα»