Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα

hopper.early-sunday
Edward Hopper – Early Sunday Morning

Τα Σάββατα σηκώνομαι νωρίς, η συνήθεια των καθημερινών δε νικιέται από την απουσία ξυπνητηριού. Ένας καφές στα γρήγορα κι αμέσως έξω, ειδικά σήμερα έπρεπε να προλάβω, το δρομολόγιο περιελάμβανε 2 ημιυπόγεια την Πειραιώς για τσάντα και μπουφάν – στο δεξί σου χέρι καθώς περνάς τη Χαμοστέρνας – κι ύστερα πίσω προς τον Χολαργό, κάπου στη Μεσογείων μου είπαν, στον πρώτο όροφο έχει €15 τα παπλώματα. Το πλάνο ήταν έτοιμο από το προηγούμενο Σάββατο, υπολόγιζα περίπου 2 ώρες σε κάθε μαγαζί, συν μισή ώρα να φτάσω στην Πειραιώς και μετά γύρω στα τρία τέταρτα από εκεί για Χολαργό, σύνολο επτά ώρες κι ένα τέταρτο – κλείνουν στις 5 άρα κατά τις 10 παρά έπρεπε να φύγω. Φτιάχνω πάντα πρόγραμμα γιατί όποτε αφέθηκα στο τυχαίο γύρισα με απώλειες.

Τα πρωινά του Σαββάτου η Αθήνα προσπαθεί να σου γλυκάνει την ταλαιπωρία της εργάσιμης εβδομάδας, συνήθως έχει και ήλιο, δε ξέρω πως γίνεται αυτό, σαν τη συννεφιά της Μεγάλης Παρασκευής μάλλον, που έλεγε η γιαγιά μου. Κατεβαίνω την Πειραιώς με τα πόδια, έχω ακόμα χρόνο, τα αυτοκίνητα φτιάχνουν μικρές ουρές πίσω από κάθε φανάρι, τα μηχανάκια έρχονται και στέκονται μπροστά τους σαν αυτόκλητοι αρχηγοί μιας αγέλης που έχασε τον προσανατολισμό της. Υπάρχουν πάντα μερικοί εκνευρισμένοι οδηγοί, μου αρέσει να τους χαζεύω και να σκέφτομαι τι τους φταίει – αν δεν κοιμηθηκαν πολύ γιατί έχουν μωρό και τώρα εκείνος πρεπει να βγει στα γρήγορα για τα ψώνια της εβδομάδας όσο εκείνη θηλάζει, αν ο λόγος που βιάζονται είναι γιατί θέλουν να φτάσουν  το συντομότερο ή αντίθετα προσπαθούν να απομακρυνθούν, αν εκεί που πηγαίνουν τους περιμένει φίλος ή αφεντικό, αν τελικά από εκεί που έρχονται τους έδιωξαν ή ακόμα τους περιμένουν να γυρίσουν. Ένα σωρό αφορμές για να βγει κανείς στο δρόμο, άλλοι τοσοι λόγοι για να το μετανιώσει, αλλά κάπου θα νικάει και η επιθυμία, δε μπορεί.  Continue reading «Τα Σάββατα γυρνάω στα στοκατζίδικα»

Come as you are

linke-autobus
Πριν σε γνωρίσω περνούσα μάλλον πάλι εφηβική κατάθλιψη, με κύριο σύμπτωμα γιατιαυτοκτονησεςcurtαειμωρηγαμιολαcortneyτοεφαγεςτοπαιδι. Ξεκίνησε τυχαία σε ένα πάρτι που ενώ όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο, δηλαδή ουίσκι, λίκνισμα, εμετός στην τουαλέτα, ξαφνικά ο dj αποφάσισε να παίξει το come as you are κι εγώ ξαφνικά είδα τον κόσμο να χάνεται, που δεν ήρθες τελικά και οι επόμενοι δεν ήταν σαν κι εσένα. Συμβαίνουν αυτά βεβαια όταν πας γυρεύοντας και στα μασκέ πάρτυ ντύνεσαι εργένης. Όπως μπήκες θα βγεις.

Continue reading «Come as you are»

Και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Emil Nolde

Ξαπλωμένος στην πλαγιά

στα χορτάρια τα ξανθά

Μία θλιβερή χαρά

στην καρδιά μου έχει ζωή

Ξυπνάω. Κάθε πότε; Όταν το απαιτεί ο χρόνος. Βάζω δύο ξυπνητήρια και το ραδιόφωνο, δεν ανοίγω τα μάτια μου αν δεν ακούσω ένα τραγούδι που ξέρω, πες ότι κυνηγάω μια οικειότητα. Σε τι βοηθάει η οικειότητα; Σε κάνει να προχωράς με μηχανικές κινήσεις, τώρα ο καφές, μετά το γάλα, δόντια, τζιν, σιγά την ντουλάπα γιατί τρίζει και θα σε ξυπνήσω, τα παπούτσια κάτω από το κρεβάτι, τα κλειδιά πίσω από την πόρτα. Τι τα θες τα κλειδιά; Πρέπει κάπως να ορίσω τι ελέγχω, τώρα το αφήνω ανοιχτό, τώρα το κλείνω, αυτό είναι δικό μου, δεν θα μπεις αν δεν σου πω, τώρα φύγε, κλείδωσα, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, τώρα να μείνεις έξω.  Continue reading «Και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά»

Πες μου μόνο από πού να ξανάρθω

The Athenaeum - Motif of Nagybánya
The Athenaeum – Motif of Nagybánya

Πες μου τι γίνεται με τις εκλογές, να σου πω τι γίνεται με την ελπίδα, ποιον θα ψηφίσεις εσύ για να επιβιώσεις, ποιον θα κρατήσω εγώ για να ζήσω, πώς θα βγεις από το αδιέξοδο, πώς  θα βρω τον δρόμο μου, ποιος θέλει να σε ξεγελάσει εκείνη την Κυριακή, με ποιον θα γελάω κάθε Κυριακή. Αφηνόμαστε κι οι δυο στην ψευδαίσθηση της επιλογής, εσύ νομίζεις ότι επιλέγεις μέλλον, εγώ παρόν, αλλά τα χαρτιά και των δύο σημαδεμένα. Να θυμάσαι, μου έλεγες, αλλά δεν το θυμάσαι πια ότι μου το έλεγες.  Continue reading «Πες μου μόνο από πού να ξανάρθω»

Δεκατέσσερα μάτια

Ένα

Πολλές φορές το σκέφτομαι. Για το μίσος, λέω, και το φόβο. Πολλές φορές το σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποιο απ’τα δυο γεννάει τ’άλλο. Είναι το μίσος που γεννιέται απ’το φόβο ή ο φόβος από το μίσος; Κι αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ’ εμάς, τι μας περιμένει αύριο, πού θα μας βγάλει όλο αυτό. Σε ποια χώρα θα ζήσουμε, αναρωτιέμαι, κι εμείς κι αυτοί που θα έρθουν μετά από εμάς; Σε μια χώρα που υπάρχει επειδή μισεί και φοβάται; Σε μια χώρα που θα υπάρχει για να μισεί και να φοβάται; Και θέλω να πιστέψω σε κάτι. Θέλω κάτι να πιστέψω, εντάξει; Κάτι, κάποιον να πιστέψω. Θέλω να πιστέψω σ’ έναν νέο Χριστό, κι ας ξέρω ότι δεν υπάρχει, κι ας ξέρω ότι δεν θα κατέβει ποτέ στη γη, δεν θα γεννηθεί, δεν θα σταυρωθεί, δεν θ’ αναστηθεί. Να ξέρεις ότι κάτι δεν υπάρχει και να πιστεύεις σ’ αυτό – αυτή είναι, σκέφτομαι, η μόνη σωτηρία που μας έμεινε. Γιατί αν πιστεύεις σε κάτι που δεν υπάρχει, μπορεί – ποιος ξέρει, μπορεί – κάποια μέρα να γεννηθεί εκείνο που πιστεύεις.

Ο Χρήστος Οικονόμου προσπαθεί να γεννήσει το καλό που θα έρθει από τη θάλασσα, ακόμα και σε ένα νησί που μοιάζει με φυλακή. Και γράφει άλλη μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων. Continue reading «Δεκατέσσερα μάτια»