Και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Emil Nolde

Ξαπλωμένος στην πλαγιά

στα χορτάρια τα ξανθά

Μία θλιβερή χαρά

στην καρδιά μου έχει ζωή

Ξυπνάω. Κάθε πότε; Όταν το απαιτεί ο χρόνος. Βάζω δύο ξυπνητήρια και το ραδιόφωνο, δεν ανοίγω τα μάτια μου αν δεν ακούσω ένα τραγούδι που ξέρω, πες ότι κυνηγάω μια οικειότητα. Σε τι βοηθάει η οικειότητα; Σε κάνει να προχωράς με μηχανικές κινήσεις, τώρα ο καφές, μετά το γάλα, δόντια, τζιν, σιγά την ντουλάπα γιατί τρίζει και θα σε ξυπνήσω, τα παπούτσια κάτω από το κρεβάτι, τα κλειδιά πίσω από την πόρτα. Τι τα θες τα κλειδιά; Πρέπει κάπως να ορίσω τι ελέγχω, τώρα το αφήνω ανοιχτό, τώρα το κλείνω, αυτό είναι δικό μου, δεν θα μπεις αν δεν σου πω, τώρα φύγε, κλείδωσα, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, τώρα να μείνεις έξω.  Συνέχεια ανάγνωσης «Και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά»

Πες μου μόνο από πού να ξανάρθω

The Athenaeum - Motif of Nagybánya
The Athenaeum – Motif of Nagybánya

Πες μου τι γίνεται με τις εκλογές, να σου πω τι γίνεται με την ελπίδα, ποιον θα ψηφίσεις εσύ για να επιβιώσεις, ποιον θα κρατήσω εγώ για να ζήσω, πώς θα βγεις από το αδιέξοδο, πώς  θα βρω τον δρόμο μου, ποιος θέλει να σε ξεγελάσει εκείνη την Κυριακή, με ποιον θα γελάω κάθε Κυριακή. Αφηνόμαστε κι οι δυο στην ψευδαίσθηση της επιλογής, εσύ νομίζεις ότι επιλέγεις μέλλον, εγώ παρόν, αλλά τα χαρτιά και των δύο σημαδεμένα. Να θυμάσαι, μου έλεγες, αλλά δεν το θυμάσαι πια ότι μου το έλεγες.  Συνέχεια ανάγνωσης «Πες μου μόνο από πού να ξανάρθω»

Δεκατέσσερα μάτια

Ένα

Πολλές φορές το σκέφτομαι. Για το μίσος, λέω, και το φόβο. Πολλές φορές το σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποιο απ’τα δυο γεννάει τ’άλλο. Είναι το μίσος που γεννιέται απ’το φόβο ή ο φόβος από το μίσος; Κι αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ’ εμάς, τι μας περιμένει αύριο, πού θα μας βγάλει όλο αυτό. Σε ποια χώρα θα ζήσουμε, αναρωτιέμαι, κι εμείς κι αυτοί που θα έρθουν μετά από εμάς; Σε μια χώρα που υπάρχει επειδή μισεί και φοβάται; Σε μια χώρα που θα υπάρχει για να μισεί και να φοβάται; Και θέλω να πιστέψω σε κάτι. Θέλω κάτι να πιστέψω, εντάξει; Κάτι, κάποιον να πιστέψω. Θέλω να πιστέψω σ’ έναν νέο Χριστό, κι ας ξέρω ότι δεν υπάρχει, κι ας ξέρω ότι δεν θα κατέβει ποτέ στη γη, δεν θα γεννηθεί, δεν θα σταυρωθεί, δεν θ’ αναστηθεί. Να ξέρεις ότι κάτι δεν υπάρχει και να πιστεύεις σ’ αυτό – αυτή είναι, σκέφτομαι, η μόνη σωτηρία που μας έμεινε. Γιατί αν πιστεύεις σε κάτι που δεν υπάρχει, μπορεί – ποιος ξέρει, μπορεί – κάποια μέρα να γεννηθεί εκείνο που πιστεύεις.

Ο Χρήστος Οικονόμου προσπαθεί να γεννήσει το καλό που θα έρθει από τη θάλασσα, ακόμα και σε ένα νησί που μοιάζει με φυλακή. Και γράφει άλλη μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων. Συνέχεια ανάγνωσης «Δεκατέσσερα μάτια»

Η γη όταν γυρίζεις

radiobubble

Επειδή μπορεί να το έχασες και θέλεις απεγνωσμένα να ακούσεις αφόρητα κλισέ για ανθρώπους που πάνε, έρχονται, ξεκινούν, σταματούν, αλλά τελικά απαντούν με μουσική, εδώ είναι η πρώτη εκπομπή στο radiobubble. Αν για κάποιον ανεξήγητο λόγο θέλεις να επαναλάβεις την εμπειρία, κάθε Τρίτη από τις 21.00 έως τις 22.00 εγώ θα είμαι εκεί και θα προσπαθώ να βρίσκω τραγούδια για όσα δε μπορώ να πω με λόγια.  Συνέχεια ανάγνωσης «Η γη όταν γυρίζεις»

Οι άλλοι

1047

Μπορούμε να γράψουμε κατεβατά ολόκληρα, ποιος είναι, τι θέλει, τι θέλουν οι άλλοι από εκείνον, πώς ορίζουμε την ελευθερία, τι εννοεί ο καθένας δημοκρατία, πώς ερμηνεύεται ο νόμος που έχει διατυπωθεί επίτηδες θολός για να φορεθεί όπως βολεύει κάθε φορά, πώς μπορεί να εφαρμοστεί ένα σύστημα εκπαίδευσης για κρατούμενους, πώς εφαρμόζεται και αν υπάρχει τελικά σύστημα εκπαίδευσης γενικότερα, πόσο ανέχεται μια κοινωνία τα βασανιστήρια είτε γίνονται στα υπόγεια της ΓΑΔΑ είτε στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, πόσο ανεχόμαστε τελικά αυτή την κοινωνία έτσι όπως έχει γίνει και πώς μας ανέχεται εκείνη. Θα υπάρχουν πάντα οι «εμείς» κι «εκείνοι», αλλά κυρίως θα υπάρχουν οι άλλοι που μπορεί να μην θέλουν να διαλέξουν στρατόπεδο, μπορεί να μη ξέρουν να διαλέξουν, μπορεί να μην θεωρούν σημαντικό το να διαλέξουν, γιατί προτιμούν την ησυχία τους, μακριά από τα Εξάρχεια, μακριά από το Μοναστηράκι, γιατί το Μοναστηράκι είναι για να τρως σουβλάκια στον Μπαϊρακτάρη, όπως και το Σύνταγμα είναι για να στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όχι για να μαζεύονται οι αιτούντες άσυλο, και ποιοι είναι αυτοί δηλαδή, να γυρίσουν πίσω, εμποδίζουν την πρόσβαση, εμποδίζουν τη γιορτή, εμποδίζουν τα ψώνια μας, ευτυχώς που ανοίγουν και τα μαγαζιά τις Κυριακές πια και μπορούμε να αγοράσουμε το μπλουζάκι Ζara, ευτυχώς που μπορούμε ακόμα να αγοράζουμε, εμείς, τους άλλους χέστους. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι άλλοι»