Δεν είναι διαθέσιμος

img_0005

Μια μπάρα κι αυτό το σκαμπό αρκεί, χαμηλώστε μόνο λίγο τα φώτα, δεν βοηθάει κανέναν να φωτίζονται οι νύχτες του.  

Τα βράδια στα μπαρ των μοναχικών ο αέρας μυρίζει εγκατάλειψη και μια νέα ζωή, μόνο εκεί παράγεται αυτό το μίγμα, την ώρα που το ρούμι μπερδεύεται με τη ξεθυμασμένη coca cola. Τα ποτά σερβίρονται στο μεταίχμιο του κύκλου, δεν είναι ποτέ σίγουρος αν το διπλανό βλέμμα που κοιτάει τον μπάρμαν χρειάζεται μια βότκα ακόμα για να ξεκινήσει ή για να τελειώσει όσα το έφεραν εδώ. Τις περισσότερες φορές κρατιέται απλά από ένα ποτήρι με παγάκια κι αδιάφορο ποτό, αφήνει τη ζάλη να νικήσει τη ντροπή και τα ρεφρέν να πατήσουν τη βαλβίδα αποσυμπίεσης.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δεν είναι διαθέσιμος»

Μαθήματα υποκριτικής

img_0006

Στέκομαι έξω από την πόρτα σαν να είμαι εγώ, κλείνομαι στο μαύρο κουτί σαν να είμαι άλλος. Κοιτάω τις δυο φιγούρες και τις συγκρίνω, έξω σκύβω το κεφάλι και καταπίνω τον θυμό, μέσα σε κοιτάω στα μάτια και σε σκοτώνω, έξω σωπαίνω και συμβιβάζομαι, μέσα φωνάζω και σε σπρώχνω με δύναμη πάνω στις καρέκλες, έξω αφήνω τη λήθη να επιβληθεί στα βράδια, μέσα θυμάμαι κάθε βήμα στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Όσα με δυσκολεύουν γίνονται χάδια, όσα με ευχαριστούν ανοίγουν πληγές, οι προσευχές ψιθυρίζονται σε στιγμές γιορτής και τα γέλια ξεσπούν στα πιο πηχτά σκοτάδια.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαθήματα υποκριτικής»

Όσα μου λες

img_0008

Το σπίτι στο βουνό έχει πάρει κλίση, προσπαθώ να καταλάβω αν φταίει το βάρος ή η έλλειψή του. Ξαπλωμένος στην κρεβατοκάμαρα παρατηρώ το ταβάνι που έχει γύρει προς το πάτωμα, θα το αφήσουμε να πέσει μάλλον, τι νόημα έχει να αλλάξεις μια προδιαγεγραμμένη πορεία; (Δεν υπάρχουν προδιαγεγραμμένες πορείες, μου λες, εσύ ορίζεις τι στέκεται, εσύ και τι πέφτει, κοίτα την κληματαριά, χωρίς εσένα θα μαράζωνε στο χώμα).

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όσα μου λες»

Μικρό θαλασσινό V

Κολυμπάω στα βαθιά. Προσπαθώ να κρατήσω σταθερό ρυθμό στην αναπνοή, απλώνω το σώμα μου στην επιφάνεια της θάλασσας αποφεύγοντας να κοιτάξω τον βυθό. Μετά κοιτάω εσένα.
Χάνομαι στα σοκάκια της χώρας, ανεβαίνω ασθμαίνοντας τα δεκάδες σκαλοπάτια ανάμεσα σε σπίτια ετοιμόρροπα, που στέκονται στο χείλος του γκρεμού. Ιδρώνω προσπαθώντας να φτάσω στην κορυφή, ακουμπάω με δύναμη τους ξεφτισμένους τοίχους για να κρατήσω την ισορροπία μου. Μετά ακουμπάω εσένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μικρό θαλασσινό V»

Λ|εωφορείο

Ernst_Ludwig_Kirchner_-_Nollendorfplatz
Nollendorfplatz, Ernst Ludwig Kirchner

-Τι θέλεις να πεις;

-Δε ξέρω. Περισσότερο με ενδιαφέρει να ακούσω.

Οι μέρες δείχνουν μπερδεμένες, σαν να έχουν χάσει τη σειρά τους, μετά την Πέμπτη ήρθε η Δευτέρα, ένα Σάββατο βράδυ ξημέρωσε πρωινό Τετάρτης. Μόνο στο πρωινό λεωφορείο δείχνουν τα πράγματα στη θέση τους, ο κύριος με το δερμάτινο μπουφάν που καπνίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν μπει μέσα, η γιαγιά που ταϊζει τα περιστέρια όσο περιμένουμε, δυο μαθήτριες με μαντίλες που διαβάζουν αραβικά, η κοπέλα που κάθε μέρα φοράει κι άλλο φανταχτερό χρώμα κραγιόν,  η πάντα αγουροξυπνημένη κοκκινομάλλα με τα γυαλιά ηλίου ακόμα και τις βροχερές μέρες, ένα ζευγάρι φοιτητών που κάθεται πάντα στην τελευταία σειρά κι εκείνος την έχει αγκαλιά και της χαϊδεύει το κεφάλι σε όλη τη διαδρομή.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λ|εωφορείο»

Αναμέτρηση

longo-for-bottega-veneta-shoot3
Robert Longo

Μιλάμε για τον φετινό χειμώνα, πιο άγριος από τον περσινό, ναι αλλά πέρυσι δεν έκανε χειμώνα, λίγο κρύο μόνο και μερικές ψιχάλες, θυμάσαι; Δεν θέλεις να θυμάσαι, προσπαθείς να ξεχάσεις τα παγωμένα σπίτια και τις βρεγμένες ταράτσες, κυρίως όμως προσπαθείς να ξεχάσεις τον ακάλυπτο. Εντάξει, αλλά το φετινό δεν αντέχεται, τόσος κόσμος έξω, τόσος κόσμος, παντού, είδες τις σκηνές που θάφτηκαν στο χιόνι; Δε μπόρεσα, πρέπει να έτρεχαν τα μάτια μου τρεις μέρες συνεχόμενες, δεν είναι τίποτα, οι φακοί επαφής, μια ευαισθησία, θα περάσει, τρεις μέρες συνεχόμενες.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αναμέτρηση»