Η γη όταν γυρίζεις

radiobubble

Επειδή μπορεί να το έχασες και θέλεις απεγνωσμένα να ακούσεις αφόρητα κλισέ για ανθρώπους που πάνε, έρχονται, ξεκινούν, σταματούν, αλλά τελικά απαντούν με μουσική, εδώ είναι η πρώτη εκπομπή στο radiobubble. Αν για κάποιον ανεξήγητο λόγο θέλεις να επαναλάβεις την εμπειρία, κάθε Τρίτη από τις 21.00 έως τις 22.00 εγώ θα είμαι εκεί και θα προσπαθώ να βρίσκω τραγούδια για όσα δε μπορώ να πω με λόγια.  Συνέχεια

Οι άλλοι

1047

Μπορούμε να γράψουμε κατεβατά ολόκληρα, ποιος είναι, τι θέλει, τι θέλουν οι άλλοι από εκείνον, πώς ορίζουμε την ελευθερία, τι εννοεί ο καθένας δημοκρατία, πώς ερμηνεύεται ο νόμος που έχει διατυπωθεί επίτηδες θολός για να φορεθεί όπως βολεύει κάθε φορά, πώς μπορεί να εφαρμοστεί ένα σύστημα εκπαίδευσης για κρατούμενους, πώς εφαρμόζεται και αν υπάρχει τελικά σύστημα εκπαίδευσης γενικότερα, πόσο ανέχεται μια κοινωνία τα βασανιστήρια είτε γίνονται στα υπόγεια της ΓΑΔΑ είτε στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, πόσο ανεχόμαστε τελικά αυτή την κοινωνία έτσι όπως έχει γίνει και πώς μας ανέχεται εκείνη. Θα υπάρχουν πάντα οι «εμείς» κι «εκείνοι», αλλά κυρίως θα υπάρχουν οι άλλοι που μπορεί να μην θέλουν να διαλέξουν στρατόπεδο, μπορεί να μη ξέρουν να διαλέξουν, μπορεί να μην θεωρούν σημαντικό το να διαλέξουν, γιατί προτιμούν την ησυχία τους, μακριά από τα Εξάρχεια, μακριά από το Μοναστηράκι, γιατί το Μοναστηράκι είναι για να τρως σουβλάκια στον Μπαϊρακτάρη, όπως και το Σύνταγμα είναι για να στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όχι για να μαζεύονται οι αιτούντες άσυλο, και ποιοι είναι αυτοί δηλαδή, να γυρίσουν πίσω, εμποδίζουν την πρόσβαση, εμποδίζουν τη γιορτή, εμποδίζουν τα ψώνια μας, ευτυχώς που ανοίγουν και τα μαγαζιά τις Κυριακές πια και μπορούμε να αγοράσουμε το μπλουζάκι Ζara, ευτυχώς που μπορούμε ακόμα να αγοράζουμε, εμείς, τους άλλους χέστους. Συνέχεια

Don’t swallow the cap

Alfred Sisley, The River at Saint Cloud
Alfred Sisley, The River at Saint Cloud

Θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα μου χαμογελάσεις, χωρίς να σε νοιάζει που ξύπνησες κι εσύ από τις 7 ενώ δεν έχεις πού να πας, θα σηκωθούμε από το κρεβάτι και θα πιούμε καφέ κοιτάζοντας τον ήλιο να ανεβαίνει στην αρχή αργά και μετά πιο γρήγορα πάνω από την Πεντέλη, το φως θα πέφτει πάνω στα μισόκλειστα μάτια σου και θα βάζεις το χέρι σου μπροστά προσπαθώντας να κρυφτείς – από το φως ή από εμένα, δε ξέρω – και θα γεμίσουμε το πάτωμα σταγόνες καφέ και το τραπέζι με υπολείμματα μαρμελάδας. Μετά θα τρέχω να προλάβω το λεωφορείο των 8 παρά για να φτάσω πάλι καθυστερημένος στη δουλειά, δεν θα με νοιάζει η δουλειά, μόνο που θα καθυστερήσω να γυρίσω σε εσένα και θα έχω τα ακουστικά κολλημένα στα αυτιά, με National και Anthony και Cohen και όταν θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο θα μου πεις να σταματήσω να ακούω όσα με κρατάνε πίσω και να ακούω μόνο εσένα. Εσύ είσαι κάπου πιο μπροστά.

(Κόβεται το σήμα)

Συνέχεια

Μια νύχτα μικρή

anothernightin

Στέκομαι στη στάση του λεωφορείου με μια μικρή αμηχανία, κανονικά θα έπρεπε να χαζεύω τα διερχόμενα αυτοκίνητα και να περιμένω να στρίψουν μέχρι τα φώτα τους να πέσουν πάνω μου και να με τυφλώσουν, να παρατηρώ αν οι οδηγοί είναι μόνοι τους ή υπάρχει και συνοδηγός, αν είναι χαρούμενοι, σκεφτικοί ή απλά απορροφημένοι από την κίνηση, αν τσακώνονται, αν είναι εκνευρισμένοι ή γελάνε, αν χτυπούν με νευρικότητα το πάνω μέρος του τιμονιού περιμένοντας να ανάψει πράσινο, αν υπάρχει κανένας και στο πίσω κάθισμα. Ο ένας είναι αγρίμι, οι δύο φτιάχνουν πόλεμο, με τον τρίτο αρχίζουν οι αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Είναι όμως αδύνατον να κοιτάξω σήμερα τα αυτοκίνητα, όλη μου η προσοχή είναι στραμμένη σε ένα ζευγάρι εικοσάρηδων, εκείνη έχει τα χέρια της περασμένα στις τσέπες του τζιν του, εκείνος δείχνει να της λέει αστεία, από εκείνα που κλείνουν μόνο με φιλιά, συνήθως πεταχτά, καμιά φορά με μεγαλύτερη διάρκεια. Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, δεν υπάρχει δρόμος, δεν ακούν κόρνες, δεν θα ξημερώσει ποτέ, είναι μόνο η νύχτα αυτή, που για τους υπόλοιπους μοιάζει μικρή. Προσπαθώ να θυμηθώ, πάει καιρός, όχι πολύς, αλλά αρκετός για να θολώσει το βίωμα.  Συνέχεια

Ο γύρος του κόσμου σε R.E.M.

Hieronymus Bosch
Hieronymus Bosch

Κοιμήθηκα 30 χρόνια, ξύπνησα και ήμουν 62, ευτυχώς ξύπνησα. Δεν ήμουν σε αυτό το σπίτι, είχα βρει ένα δώμα σε μια ταράτσα, πρέπει να ήταν στην Αλεξάνδρεια, ίσως και στο Κάιρο, είχε ζέστη και υγρασία, σηκώθηκα και περπάτησα μέχρι τα κάγκελα, κάτω στο δρόμο περνούσαν Βεδουίνοι και παιδιά με τρίκυκλα. Πίσω στο δωμάτιο μια βαλίτσα προεξείχε κάτω από το κρεβάτι, πάνω της αυτοκόλλητα από αεροδρόμια, Μπρατισλάβα, Λίμα, Τόκιο, ευτυχώς ταξίδεψα, αλλά δεν ήξερα αν ήθελα ή αναγκάστηκα. Ντύθηκα και κατέβηκα τις σκάλες, ο δρόμος δεν έμοιαζε με εκείνον που είδα από ψηλά, θα βρισκόμουν στη Ρώμη μάλλον γιατί άκουσα κραυγές ανθρώπων και βρυχηθμούς λιονταριών, πρέπει να έφτασα στην εποχή που κατασπάραζε όσους ηδονίζονταν με τον διαμελισμό των άλλων, όλοι ίσοι τώρα, πρωταγωνιστές, τα λιοντάρια σου λιοντάρια μου.  Συνέχεια

Selfie

panagiotarea selfie

Τώρα κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα επετειακό post, δηλαδή για αυτό ξεκίνησα, λίγο νοσταλγικό, λίγο γλυκόπικρο, λίγο χιουμοριστικό, αλλά εν τω μεταξύ είδα τη selfie της Άννας Παναγιωταρέα με την καρυάτιδα και με κυρίευσε μια απέχθεια για το παρελθόν, ειδικά για εκείνο το κομμάτι του παρελθόντος που δεν διεκδικεί απλά τη συνέχεια της παρουσίας του στο παρόν, αλλά επιβάλλεται με το ζόρι πάνω στα κεφάλι μου, μου χαμογελάει με εκείνη τη γκριμάτσα της απληστίας, που είναι λίγο αυτάρεσκη και λίγο χαιρέκακη, λίγο θα σου δείξω εγώ τώρα και λίγο μάθε επιτέλους ότι σε αυτό το σύστημα ο κερδισμένος θα είμαι εγώ κι εσύ θα κάθεσαι πάντα από κάτω ή από πίσω και θα με κοιτάς να βγάζω selfies την ώρα που ο λογαριασμός μου στην τράπεζα φουσκώνει. Και ώρες ώρες νιώθω να ξυπνάνε μέσα μου διάφοροι λογοτεχνικοί ήρωες ή ακόμα και πραγματικοί, που κάποια στιγμή έκαναν την υπέρβαση και πήραν έστω και μια μικρή εκδίκηση για όλους εμάς που μάθαμε να καταπίνουμε τα νεύρα μας ή να τα ξεσπάμε στους λάθους ανθρώπους τις λάθος στιγμές, ή ακόμα χειρότερα, ή καλύτερα, δεν ξέρω πια, καμιά φορά σκέφτομαι ότι τουλάχιστον βρέθηκε και μια Αθήνη-Τσούνη και έριξε ένα πραγματικό χαστούκι στη Λιάνη, που μπορεί να μας είχε φανεί λίγο τζαζ, αλλά τουλάχιστον το έριξε και το ευχαριστήθηκε κι εκείνη και το ευχαριστηθήκαμε κι εμείς (και μετά σκέφτομαι ότι μπορεί και όλο αυτό να ήταν σκηνοθετημένο για να γίνει ντόρος, αλλά επειδή δε με βολεύει αυτή η εκδοχή την απορρίπτω).  Συνέχεια

Sex and Mayhem

2014-08-30 19.06.02-1

Βγαίνεις έξω και η νύχτα πέφτει όπως μια γραμμή αλκοόλ χυμένη στο πεζοδρόμιο, κοίτα, σου χαμογελάει, να μιλήσεις, τι να πω, την αλήθεια, λέμε ακόμα αλήθειες, νόμιζα ότι πίσω από τις μάσκες δεν πρέπει να μιλάμε για να μη λερωθεί η ηδυπάθεια. Άλλο βράδυ, άλλο κορμί, κοίτα, εκείνοι φιλιούνται στην άκρη του μπαρ, να γνωρίστηκαν τώρα ή να είναι χρόνια μαζί, τα πρωινά ποιος ξυπνάει πρώτος, ποιος φτιάχνει τον καφέ, ποιος ανοίγει πρώτος το πακέτο του άλλου για να μοιραστούν το τσιγάρο;

Μην τα σκέφτεσαι αυτά, μου λες, έχει αλλάξει το μαζί, τώρα ο καθένας το ξυπνητήρι του, ο καθένας τον καφέ του, τσιγάρο καπνίζει μόνο ο ένας. Ξέχνα αυτά που ήξερες, εδώ είναι καλοκαίρι, δεν είναι σκέψου μοίρασε.  Συνέχεια