Πες μου μόνο από πού να ξανάρθω

The Athenaeum - Motif of Nagybánya
The Athenaeum – Motif of Nagybánya

Πες μου τι γίνεται με τις εκλογές, να σου πω τι γίνεται με την ελπίδα, ποιον θα ψηφίσεις εσύ για να επιβιώσεις, ποιον θα κρατήσω εγώ για να ζήσω, πώς θα βγεις από το αδιέξοδο, πώς  θα βρω τον δρόμο μου, ποιος θέλει να σε ξεγελάσει εκείνη την Κυριακή, με ποιον θα γελάω κάθε Κυριακή. Αφηνόμαστε κι οι δυο στην ψευδαίσθηση της επιλογής, εσύ νομίζεις ότι επιλέγεις μέλλον, εγώ παρόν, αλλά τα χαρτιά και των δύο σημαδεμένα. Να θυμάσαι, μου έλεγες, αλλά δεν το θυμάσαι πια ότι μου το έλεγες.  Continue reading «Πες μου μόνο από πού να ξανάρθω»

Οι άλλοι

1047

Μπορούμε να γράψουμε κατεβατά ολόκληρα, ποιος είναι, τι θέλει, τι θέλουν οι άλλοι από εκείνον, πώς ορίζουμε την ελευθερία, τι εννοεί ο καθένας δημοκρατία, πώς ερμηνεύεται ο νόμος που έχει διατυπωθεί επίτηδες θολός για να φορεθεί όπως βολεύει κάθε φορά, πώς μπορεί να εφαρμοστεί ένα σύστημα εκπαίδευσης για κρατούμενους, πώς εφαρμόζεται και αν υπάρχει τελικά σύστημα εκπαίδευσης γενικότερα, πόσο ανέχεται μια κοινωνία τα βασανιστήρια είτε γίνονται στα υπόγεια της ΓΑΔΑ είτε στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, πόσο ανεχόμαστε τελικά αυτή την κοινωνία έτσι όπως έχει γίνει και πώς μας ανέχεται εκείνη. Θα υπάρχουν πάντα οι «εμείς» κι «εκείνοι», αλλά κυρίως θα υπάρχουν οι άλλοι που μπορεί να μην θέλουν να διαλέξουν στρατόπεδο, μπορεί να μη ξέρουν να διαλέξουν, μπορεί να μην θεωρούν σημαντικό το να διαλέξουν, γιατί προτιμούν την ησυχία τους, μακριά από τα Εξάρχεια, μακριά από το Μοναστηράκι, γιατί το Μοναστηράκι είναι για να τρως σουβλάκια στον Μπαϊρακτάρη, όπως και το Σύνταγμα είναι για να στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όχι για να μαζεύονται οι αιτούντες άσυλο, και ποιοι είναι αυτοί δηλαδή, να γυρίσουν πίσω, εμποδίζουν την πρόσβαση, εμποδίζουν τη γιορτή, εμποδίζουν τα ψώνια μας, ευτυχώς που ανοίγουν και τα μαγαζιά τις Κυριακές πια και μπορούμε να αγοράσουμε το μπλουζάκι Ζara, ευτυχώς που μπορούμε ακόμα να αγοράζουμε, εμείς, τους άλλους χέστους. Continue reading «Οι άλλοι»

Μετέωρα

Exercise yard at Newgate 1

– Πού είσαι;

– Γυρίζω. Από.

Δεν σε βλέπω.

– Είναι το φως της ημέρας που πάντα με κρύβει.

Παρατηρώ. Διαβάζω. Κάνω αναγωγή στο σήμερα. Προβάλλω το σήμερα στο αύριο. Παρατηρώ την προβολή να γεννά ζωή. Ύστερα πάλι ένα βήμα πίσω.

Θα μπεις;

– Δεν ρωτάς ποτέ τον άλλο αν θα μπει, απλά του ανοίγεις την πόρτα και εξαφανίζεσαι. Τον αφήνεις εκεί, στο πλατύσκαλο, να μετεωρίζει το θέλω του. Είναι κι αυτό μια δόση ελευθερίας.  Continue reading «Μετέωρα»

Άνοιξη πάλη

Francis Bacon, 3 studies for a self portrait
Francis Bacon, 3 studies for a self portrait

Χανόμαστε επειδή το θέλουμε, επειδή έχουμε άλλες προτεραιότητες, επειδή βρήκαμε άλλους ανθρώπους ή βαρεθήκαμε τους παλιούς. Τσακωνόμαστε, βγαίνουν μαχαίρια, δηλητήρια, μπαγιάτικα φαγητά, ξεβαμμένα ρούχα, τρύπιες τσέπες, καμένες λάμπες. Δεν  θέλουμε πια, κουραστήκαμε από τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια και τα ίδια χέρια, με εκνευρίζει η φωνή σου, έχεις σιχαθεί την σιωπή μου. Πόσους καφέδες να πιούμε πάνω σε βρώμικα τραπέζια, πόσα πιρούνια να μαζέψουμε από σκονισμένα πατώματα, πόσα ποτά χρειάζεται το τίποτα που έχουμε αναπτύξει μεταξύ μας για να ξεχαστεί; Δεν θέλω να με ρωτάς τι κάνω επειδή πρέπει να το ρωτήσεις,  θέλω να κρέμεσαι από τα χείλη μου, να παθαίνεις ταχυπαλμία μέχρι να με ακούσεις, να θες να ανάψεις τσιγάρο όσο παίρνω ανάσα για να σου απαντήσω, θέλω να μην προσπαθείς να με σταματήσεις στην πρώτη αφορμή, θέλω να μην μου έρχεται να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου ενώ τρέχεις με εκατό στην εθνική μόνο και μόνο για να γλιτώσω από την φλυαρία σου. Θέλω να ξαναγυρίσουμε εκεί που ήμασταν. Και αφού δεν γίνεται, δεν θέλω τίποτα.  Continue reading «Άνοιξη πάλη»

Ζωντανός

Edouard Manet, A bar at the Folies-Bergère
Edouard Manet, A bar at the Folies-Bergère

Θα έρθεις πάλι να με πάρεις από το αεροδρόμιο και θα με πας από τον πιο μακρινό δρόμο, με το πρόσχημα ότι σου αρέσει περισσότερο η διαδρομή και όχι γιατί φοβάσαι την εθνική. Και θα μιλάμε πάλι για όσα έγιναν την τελευταία εβδομάδα και δεν θα μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα κανένα, γιατί θα υπάρχει πάντα μια μαύρη τρύπα που θα ρουφάει νούμερα και αποτελέσματα και ανθρώπους. Κι ύστερα θα κάνουμε βόλτες και θα σκεφτόμαστε πόσο μεγάλος άθλος είναι πια που χαμογελάμε και κάνουμε σχέδια για το μέλλον ενώ γύρω μας η πόλη φοράει άλλη μια μεγάλη νύχτα. Continue reading «Ζωντανός»

Καλά

Michelangelo Merisi da Caravaggio, Judith
Michelangelo Merisi da Caravaggio, Judith

– Είμαι καλά τώρα, καλά.

Περνούν οι μερες κι εμείς χανόμαστε, όχι στις δικές μας σκέψεις, όχι στα δικά μας προβλήματα, δεν είναι εκεί η απώλεια των ημέρων, είναι που χανόμαστε μεταξύ μας. Και δεν μπορώ πια να σε ακούσω, δεν αντέχω μάλλον, δεν αντέχω όσα σε λυγίζουν, όσα δεν αντέχεις κι εσύ. Και προσπαθώ να καταλάβω αν έτσι ήταν πάντα, αν παλιά μου τα έκρυβες και τώρα όχι, τώρα δεν μπορείς να τα κρύψεις, τώρα δεν θέλεις.

– Είμαι καλά τώρα, καλά.

Η φωνή σου σπάει στο τηλέφωνο, θα προτιμούσες να μην υπάρχει τηλέφωνο, να μην χρειάζεται να εξηγείς, να μην χρειάζεται να βάλεις σε λέξεις αυτό που ζεις, να το αφήσεις έτσι, ανέκφραστο, σαν βλέμμα ξένου μπροστά στην πιο δικιά σου τραγωδία. Σε ρωτάω. Παίρνεις βαθιά ανάσα. Όχι, δεν γίνεται έτσι, αυτήν την φορά δεν μπορεί να γίνει έτσι. Θα δοκιμάσεις με τις μικρές, τις κοφτές, αυτές που εκτοξεύουν λόγια όσο πιο γρήγορα μπορούν, να τα διηγηθείς όλα γρήγορα, σύντομα, σαν να είναι ασήμαντα. Ξεκινάς, σε ακούω, μισό λεπτό λες, βρέχει, πρέπει να βάλω λεκάνες στην κουζίνα, στάζει το ταβάνι, καλή γυναίκα η σπιτονοικοκυρά, με αφήνει και μένω μέσα χωρίς να πληρώνω, άγια γυναίκα, μόνο που η οροφή στάζει, μπαίνουν νερά, άγια γυναίκα, θα μου βραχούν τα χαλιά, τόσα χρόνια τα έχω, κρίμα είναι, άγια γυναίκα, και πλούσια, έχει μεγάλη περιουσία, άγια, η οροφή στάζει, πλούσια, το σπίτι γεμάτο υγρασία, άγια, πάνε τα χαλιά, τσιγκούνα, το πάτωμα κατεστραμμένο, με μισό μάτι με κοιτάζει, της χρωστάω, με κλειστό στόμα μου μιλαέι, την παρακαλάω, με αφήνει. Άγια. Πουτάνα. Continue reading «Καλά»