Αναμέτρηση

longo-for-bottega-veneta-shoot3
Robert Longo

Μιλάμε για τον φετινό χειμώνα, πιο άγριος από τον περσινό, ναι αλλά πέρυσι δεν έκανε χειμώνα, λίγο κρύο μόνο και μερικές ψιχάλες, θυμάσαι; Δεν θέλεις να θυμάσαι, προσπαθείς να ξεχάσεις τα παγωμένα σπίτια και τις βρεγμένες ταράτσες, κυρίως όμως προσπαθείς να ξεχάσεις τον ακάλυπτο. Εντάξει, αλλά το φετινό δεν αντέχεται, τόσος κόσμος έξω, τόσος κόσμος, παντού, είδες τις σκηνές που θάφτηκαν στο χιόνι; Δε μπόρεσα, πρέπει να έτρεχαν τα μάτια μου τρεις μέρες συνεχόμενες, δεν είναι τίποτα, οι φακοί επαφής, μια ευαισθησία, θα περάσει, τρεις μέρες συνεχόμενες.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αναμέτρηση»

Μικρά απογεύματα

Αυτός ο Νοέμβρης αποφάσισε να ζήσει ως Σεπτέμβρης. Και το κατάφερε γιατί έκανε το πρώτο αποφασιστικό βήμα, άφησε τον ήλιο να πέσει πάνω του χωρίς ενοχές. Τώρα μένει να δει αν ο ήλιος θα παραμείνει ενοχικός, ακολουθώντας όπως κάθε χρόνο τον χειμώνα.

Στο μικρό καφέ που κρύβεται σε ένα σοκάκι της πόλης, σου διαβάζω την εφημερίδα και εσύ μπερδεύεις την Ισλανδία με το Τουβαλού, έτσι έχουν μπερδευτεί πια όλα, το άρθρο μιλάει για την δημιουργία ενός νέου είδους πρόσφυγα, του περιβαλλοντικού ή κλιματικού ή οικολογικού, ο τελικός ορισμός του θα καθορίσει και την τύχη που θα έχει η αναγνώρισή του, γιατί τώρα πια οι χώρες δεν εξαφανίζονται μόνο με πολέμους ή μνημόνια αλλά και από την στάθμη της θάλασσας ή την μακροχρόνια ξηρασία. Δεν ισχύει αυτό το τώρα πια, σκέφτομαι, θυμήσου την Σαντορίνη ή την Ατλαντίδα, μόνο που τώρα η γη βιάζεται να μας ξεφορτωθεί.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μικρά απογεύματα»

Η μνήμη του Αυγούστου

Thomas Kinkade, Autumn on Mackinac Island
Thomas Kinkade, Autumn on Mackinac Island

Οι άνθρωποι πήγαιναν

και το φθινόπωρο ερχόταν.

[Φ.Γ.Λόρκα]

Ο Σεπτέμβρης κρατιέται πάντα από μια κλωστή που αρχίζει να ξεδιπλώνεται, σου δίνει την ψευδαίσθηση του νέου δωματίου που συναντάς μόλις ο Αύγουστος κλείσει ερμητικά την πόρτα πίσω του. Κι όμως το φθινόπωρο θα ζει πάντα με τεχνητές αναπνοές, όσες τουλάχιστον μπορεί να του δίνει ακόμα το καλοκαίρι που ξεθυμαίνει πάνω σε μαυρισμένα σώματα και καταπατημένες παραλίες. Οι άνθρωποι δεν θα το συναντήσουν ποτέ.

Ο μόνος λόγος που ευδοκιμεί ο Σεπτέμβρης είναι η μνήμη του Αυγούστου.

Subterranean Homesick Summer

Wilhelm Thony
Wilhelm Thony

Τα καλοκαίρια φροντίζει πάντα να είναι στην πόλη, το κλειστό αθηναϊκό πέλαγος είναι πάντα πιο καθαρό χωρίς τα θολά κύματα που σηκώνουν οι εξατμίσεις. Το ποτάμι της Κηφισίας στεγνώνει, στην γυμνή κοίτη του ξεψυχούν μόνο κάτι κομμένα εισιτήρια πλοίων που δεν χώρεσαν στις βαλίτσες της επιστροφής. Στο δέλτα της Αλεξάνδρας, που για να θυμίζει το μεγάλο δέλτα του Νείλου το είπαν πλατεία Αιγύπτου, τρεις Αφγανοί κολυμπούν ζαλισμένοι, σαν να τους ξέβρασαν τα γαλαζοπράσινα δέντρα της λίμνης του πεδίου του Άρεως. Τρικυμία συναντάει μόνο στην Πατησίων, τα κύματα από τις ερπύστριες θα πέφτουν πάντα μανιασμένα στον μώλο του Πολυτεχνείου και το μπετό θα ξερνά μεταπολίτευση και τηλεοπτική ανθρωποφαγία. Στην βραχονησίδα της Ομόνοιας λιάζονται κάτι σύριγγες πόρνες, κανείς ποτέ δεν έβαλε φάρο εδώ και τα καράβια βυθίζονται αύτανδρα. Στην οροσειρά της Αθηνάς οι κορυφές των μαγαζιών ρίχνουν την σκιά τους στις τρύπιες καλοκαιρινές του τσέπες – ευτυχώς που υπάρχουν και τα βουνά για να ευελπιστεί ο χειμώνας.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Subterranean Homesick Summer»

Στις ρόδες κατηφόρα

wpid-20130713_193956.jpgΜου λες ότι δεν γράφω συχνά τελευταία. Είναι που διαβάζω πολύ και παρατηρώ ακόμα περισσότερο. Καταναλώνω ό,τι πέσει στα χέρια μου, ποιήματα, συνθήματα, θεωρίες, ιστορίες, κιτρινισμένα φύλλα, λιωμένες χαρτοπετσέτες με μισές προτάσεις, τόμους ολόκληρους. Κι ύστερα βγαίνω έξω και παρατηρώ πώς κινείται ο κόσμος, όχι όλος, μόνο ό,τι από εκείνον μου κάνει την χάρη να κινηθεί μπροστά μου. Γίνομαι συλλέκτης κι ύστερα ψάχνω μια θέση εκκίνησης. Όχι επανεκκίνησης. Η επανεκκίνηση προϋποθέτει ότι στον νέο δρόμο θα κουβαλάς και την πραμάτεια που χρειαζόσουν στον παλιό. Και δεν το θες, ειδικά αν είσαι πια πεπεισμένος ότι οι παλιοί δρόμοι οδηγούν σε αδιέξοδα. Χρειάζεσαι μια εκκίνηση παρθένα, που το κουμπί δεν θα το πατήσεις εσύ, αλλά θα πατηθεί μόνο του όταν καταρρεύσει το παλιό σου εγώ.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στις ρόδες κατηφόρα»

Φωτογραφία

Καλό ταξίδι να έχουν οι θάλασσες

Τώρα που ετραγούδησαν

Και μας ξαλάφρωσαν τα σωθικά

[ Γιώργος Σαραντάρης, Καλό ταξείδι ]

Κάτι θέλεις πάντα να πεις. Ακόμα και τις στιγμές της μεγάλης σιωπής, με τους δείκτες του ρολογιού καρφωμένους στο παρά τέταρτο, μιλάς είτε με τις μνήμες σου ή με όσα δεν έρχονται ποτέ. Κρατάω μια φωτογραφία. Είμαστε κάπου στο Θησείο, εσύ κάθεσαι σε μια καρέκλα και αφήνεις τον ήλιο να σου επιτίθεται, τα βλέφαρά σου είναι σχεδόν μισόκλειστα αλλά προσπαθείς να χαμογελάσεις. Ήσουν χαρούμενη άραγε; Ή όλα είναι μια υποκρισία της στιγμής, δοσμένη στη γνώση ότι η αποτύπωση δημιουργεί μνήμες; Δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον χρόνο, ειδικά αν τον κλείσουμε σε polaroids.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φωτογραφία»