Να τους σταματάς

Pierre Auguste Renoir, Le Moulin De La Galette
Pierre Auguste Renoir, Le Moulin De La Galette

Αφήνω τους ανθρώπους να περάσουν. Παρατηρώ όσα εκείνοι μου επιτρέπουν να δω. Ένα λιωμένο παντελόνι. Ένα σπασμένο κουμπί. Ένα ζευγάρι λασπωμένα παπούτσια. Μια ομπρέλα που την νίκησε ο αέρας. Μια τσάντα περασμένη βιαστικά στον ώμο με ανοιχτό φερμουάρ. Μια μικρή χαρακιά στο μάγουλο από το ξύρισμα. Μια λάθος ψαλιδιά ψηλά στο κεφάλι. Ένα βλέμμα που μένει μετέωρο χωρίς γυαλιά. Ένα χέρι που ψάχνει μια άδεια τσέπη. Δυο πόδια που τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο. Ένα πρόσωπο κουρασμένο. Τον χρόνο επάνω του. Έτσι ήταν πάντα, μου λες. Η μόνη αντίσταση που απέτυχε είναι αυτή απέναντι στον χρόνο. Συμφωνώ, πάλι, μόνο που εγώ τις αγαπάω τις φθορές, γιατί είναι αυθεντικές. Κι έτσι νομίζω ότι νικάω τον χρόνο.

Αφήνω τους ανθρώπους να περάσουν. Φαντάζομαι τις εικόνες που δεν θέλουν να μου δείξουν. Τον πρωινό καυγά που έχει γίνει πια ρουτίνα. Την αγωνία της Παρασκευής στο γραφείο για το ποιος θα είναι εκείνος που θα φύγει αυτή την εβδομάδα. Το σπίτι που είναι άνω κάτω μετά το χθεσινό μοναχικό μεθύσι. Το αυτοκίνητο που θέλει πάλι σέρβις αλλά ο λογαριασμός είναι στο μείον. Τα ψιλά που δεν φτάνουν για εισιτήριο και πρέπει να χαλάσεις και το τελευταίο εικοσάρικο. Ένα σωρό άγχη που κάποτε θεωρούσαμε λεπτομέρειες και τώρα βαραίνουν το περπάτημά μας. Αφήσαμε τις λεπτομέρειες να μας καθορίζουν, μου λες, και τώρα γύρισαν όλες κατά πάνω μας. Συμφωνώ, πάλι, μόνο που εγώ τα αγαπάω τα βάρη, γιατί μόνο μέσα από την απαλλαγή τους έμαθα να λυτρώνομαι. Κι έτσι νομίζω ότι νικάω εμένα.

Αφήνω τους ανθρώπους να περάσουν. Να τους σταματάς όσους θέλεις, μου λες, μόνο οι άλλοι μας προσφέρουν τις νίκες μας. Συμφωνώ, πάλι. Και ίσως κάποια μέρα να νικήσω.

Συντάκτης: Χαμένο Επεισόδιο

I told my friends not to worry

20 thoughts on “Να τους σταματάς”

  1. Χαρά χωρίς να γευτείς πίκρα δεν γίνεται, ελευθερία χωρίς να έχεις να πετάξεις βάρη δεν έρχεται και τελικά ζωή χωρίς λεπτομέρειες -καλές και κακές- δεν ορίζεται…Εδώ είναι όλα. Αποδοχή και προσπέραση, αγκαλιά και απαλλαγή…
    *εξαιρετικές οι εικόνες της καθημερινότητας που περιγράφεις. Εξαιρετικές…

    Μου αρέσει!

  2. Μα πάντα οι λεπτομέρειες μας καθόριζαν. Σ’αυτές αναθέσαμε χρόνια πριν να μας κάνουν κομμάτια και πότε πότε να μας τραβάνε στα ουράνια.
    Αχ, τι θα κάναμε χωρίς αυτές τις μικρές λεπτομέρειες και τους ανθρώπους που περνάνε αφήνοντας ένα μικρό άγγιγμα στο παλτό μας. 😉

    Μου αρέσει!

  3. Περιγράφεις σκηνές πήχτρα στην εντροπία. Το έχω θολό στο μυαλό μου – δε θυμάμαι αν είναι υποχρεωτικό ότι τα βέλη τα δικά της και του χρόνου ταξιδεύουν μαζί. Αν ναι, τότε όντως, το να αγαπάς τις φθορές και την αταξία είναι σα να αγαπάς το χρόνο και τη γήρανση και υποθέτω, όταν αγαπάμε τον εχθρό μας τότε ακυρώνουμε και την επίδραση που έχει το μίσος του επάνω μας. Αλλά δυστυχώς αυτό δε φτάνει για να το εξαλείψει.

    Μου αρέσει!

  4. έτσι μού ‘ρχεται να σκίσω όλα τα χαρτάκια που με φιλοξένησαν…
    ανάμεσά τους έχω χώσει το τελευταίο 5 ευρω όμως…
    θα σε σταματήσω, θα στο δώσω…
    προτιμώ να ζήσω πιο έντονα τις ήττες μου, κι ας νικήσει έστω ένας…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s